บทที่ 98

หวังอี้หลินรู้สึกไม่พอใจที่ฉินซูแย่งจุดสนใจจากเธอไป แต่ในเวลานี้ฉู่หยุนซีกลับหวังเพียงแค่ว่าฉินซูจะช่วยจัดการเรื่องนี้ได้จริง ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นเธอจะต้องวุ่นวายจัดการเรื่องของหยู่หรานนี้ด้วยตัวเองแน่ ๆ

ฉินซูลงมือจัดการได้เบามาก เพราะเธอแค่ตรวจดูอาการและลองทำทุกอย่างแบบเบา ๆ

หยู่หรานไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป เธอฟังที่ฉินซูพูด "วางใจเถอะ กระดูกไม่หัก แค่เอ็นพลิกเท่านั้น คิดว่าต้องพักงานประมานหนึ่งเดือน ให้ฉันช่วยห้ามเลือดให้ก่อนนะคะ”

ด้วยความมั่นใจและความสงบในคำพูดของฉินซู ทำให้หยู่หรานพยักหน้า ความอบอุ่นปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

โชคดีแค่ไหนที่ขาของเธอไม่หัก

นักข่าวที่ล่างเวทีแสดงความประหลาดใจ "ไม่รู้เลยว่าฉินซูทำได้ยังไง ทำไมเธอถึงวินิจฉัยอาการบาดเจ็บของหยู่หรานได้ล่ะ?

แต่ทว่า เธอบอกว่าเธอต้องช่วยหยู่หรานห้ามเลือด ที่นี่ไม่มีผ้าพันแผล เธอจะทำยังไงต่อไป? หรือเธอจะใช้เสื้อผ้าพันแผลเอาไว้เหมือนในละคร?

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตั้งตารอว่าฉินซูจะทำการห้ามเลือดได้อย่างไร

ฉินซูหยิบเข็มเงินในกระเป๋าออกมา เธอคลี่ออกและวางไว้บนพื้น

นักข่าว "เข็มเงิน? สิ่งนี้ช่วยหยุดเลือดได้จริง ๆ เหรอ?

บางคนไม่เชื่อและเปิดเว็บไซต์เพื่อค้นหาคำตอบ

ที่บนเวที ฉินซูหยิบเข็มบาง ๆ ขึ้นมาและประเมินตำแหน่งของเข็ม จากนั้นเธอไม่ลังเลที่จะแทงเข็มเล่มหนึ่งเหนือหัวเข่าของหยู่หรานไปหนึ่งนิ้ว

แต่เมื่อแทงลงไปแล้ว เลือดก็ยังคงไหลอยู่

ผู้คนในบริเวณนั้นต่างถอนหายใจ เข็มห้ามเลือด เรื่องแบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เป็นไปตามที่คิดเอาไว้

หวังอี้หลินไม่คิดว่าฉินซูจะพลาด เธอยกยิ้มเบา ๆ และพูดขึ้นอย่างเสแสร้งว่า "ถ้าเธอไม่ชำนาญเธอก็อย่ามายุ่งจะดีกว่า ถ้าหยู่หรานเจ็บหนักกว่านี้จะทำยังไง"

ทันทีที่เธอพูดออกมาแบบนี้ ฉู่หยุนซีก็จ้องไปที่เธอ

เพราะคำพูดนี้มันทำให้เธอดูโง่มากที่จะพูดตอนนี้ เธอไม่ได้ดูสถาการณ์ตอนนี้เลย!

แน่นอนว่าทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้ ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย และสายตาของหวังอี้หลินก็เปลี่ยนไป เพราะความโปรดปรานที่คนมีให้เธอก็หายไปกว่าครึ่ง

ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไร แต่คุณนายฉู่ก็กล้าที่จะยื่นมือออกมาช่วย กลับกันกับเธอที่เคยยืนยันและแสดงท่าทีว่าตนเองเป็นนักเรียนแพทย์ดีเด่น ลืมมันไปเถอะ ไม่กล้าที่จะช่วยเหลือ ยังมีหน้ามาพูดจาแบบนี้อีกเหรอ?