บทที่ 103 พระชายารองหยุนกลับมาแล้ว

ในเวลานี้หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครแอบดู หนานหว่านเยียนที่ไม่รู้อะไรเลยก็ค่อยๆ เปิดห้วงเวลา นางดึงเสิ่นอี่ว์ด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างหนึ่งถือแขนของเขา และพยายามออกแรงวางเครื่องล้างท้องลงข้างๆ

หนานหว่านเยียนปาดเหงื่อไม่หยุดหย่อน เลือกสายอาหารที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางที่เหมาะสม ทาผนังด้านนอกด้วยน้ำมันพาราฟิน ค้นหาอีเฟดรีน 2% ในตู้ออกมา แล้วฉีดพ่นไปที่โพรงจมูกของเสิ่นอี่ว์

รอจนฤทธิ์ยาใกล้หมด หนานหว่านเยียนจึงค่อยๆ สอดสายอาหารเข้าไปในโพรงจมูกของเสิ่นอี่ว์ ในระหว่างกระบวนการนี้ จะต้องหลีกเลี่ยงหลอดลม

หนานหว่านกลั้นหายใจ และรอจนกระทั่งสายอาหารลึกประมาณ 60 เซนติเมตร ต่อท่อแขนงสีขาวที่ปลายด้านบนของสายอาหารเข้ากับเครื่องล้างท้อง และท่อแขนงสีแดงต่อกับปลายสายอาหารของหลอดอาหาร

หลังจากนั้นหนานหว่านเยียนก็ถอนหายใจยาว เทยาถอนพิษที่เตรียมไว้ลงในขวดกรอง เครื่องล้างท้องเริ่มทำงาน และในระหว่างนั้นก็เปลี่ยนตำแหน่งของสายอาหารทุกสามรอบ

โชคดีที่เสิ่นอี่ว์ดื่มยายาพิษไม่มากนัก และใช้เวลาในการล้างท้องไม่นานเกินไป

หลังจากนั้นไม่นาน ของเหลวในขวดสกปรกก็ไม่ขุ่นอีกต่อไป หนานหว่านเยียนดึงสายอาหารออกมา จากนั้นก็ให้เขากินยาถอนพิษขับร้อนอีกสองเม็ด

นางมองไปที่เสิ่นอี่ว์ด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดและพูดด้วยเสียงต่ำ “ข้าขอโทษ ครั้งนี้เป็นข้าที่ทำให้เจ้าต้องเดือดร้อน”

อยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ ไม่สงบสุขเลยจริงๆ

ห้วงเวลาเงียบสงบมาก

หนานหว่านเยียนถอนหายใจและมองไปรอบๆ

แม้ว่าหลังจากยกระดับห้วงเวลาแล้ว จะมีอุปกรณ์ทางการแพทย์พื้นฐาน แต่หากต้องการทำการผ่าตัดให้ท่านลุง สิ่งเหล่านี้อย่างเดียวไม่เพียงพอ

นางต้องหาทางจัดหาอุปกรณ์ที่ดีกว่า อย่างน้อยก็ควรมีเครื่อง CT และเครื่องดมยาสลบ เพื่อความปลอดภัยในการผ่าตัดและช่วยให้โม่หวิ่นหมิงฟื้นตัวได้ดีขึ้น

หนานหว่านเยียนตัดสินใจอย่างเงียบๆ และพาเสิ่นอี่ว์ที่หมดสติออกมาจากห้วงเวลา

นางนั่งเฝ้าอยู่ที่ขอบเตียง และทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าเปลือกตาของเสิ่นอี่ว์ขยับ

“น้ำ......” ริมฝีปากที่แตกระแหงของเขาแยกออกเล็กน้อย

หนานหว่านเยียนนำน้ำมาให้เขา และประคองเขาขึ้นมาอย่างนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นแล้วหรือไม่?”

หลังจากดื่มน้ำแล้ว เสิ่นอี่ว์ก็พูดคล่องยิ่งขึ้น เขาเห็นใบหน้าที่ขมุกขมัวของหนานหว่านเยียน และพยายามลุกขึ้นนั่งในทันที “พระชายา...... ”

“เจ้าอย่าขยับ เจ้าเพิ่งถูกวางยาพิษไม่นาน ข้าเพิ่งล้างท้องเจ้าเสร็จ ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อน”

จะว่าไปความทรงจำของเสิ่นอี่ว์ก็กลับมาแล้ว

ในตอนนั้นเขาคิดว่าจะตายแล้วจริงๆ ความเจ็บปวดและความเยือกเย็นค่อยๆ เข้ามา ไม่มีแรงแม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือและสลบไป

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นหนานหว่านเยียนที่พาเขากลับออกมาจากประตูนรกอีกครั้ง

“ขอบพระทัยพระชายาพ่ะย่ะค่ะ เสิ่นอี่ว์เป็นหนี้ชีวิตพระชายาสองครั้งแล้ว”

หนานหว่านเยียนส่ายหัว และวางใบสั่งยาลงบนโต๊ะ “เจ้าไม่ได้เป็นหนี้อะไรข้า คราวที่แล้วเพื่อคุณหนู คราวนี้เพื่อตัวข้าเอง”

“ยาพวกนี้ เจ้าจำไว้ว่ากินวันละสามครั้ง ช่วงนี้กินอาหารเหลว หลังจากล้างท้องแล้ว สองวันนี้จะต้องรู้สึกคลื่นไส้อย่างแน่นอน หากกินไม่ลงก็กินของหวานเพื่อบำรุงกำลัง”

เมื่อเสิ่นอี่ว์ได้ฟัง ในใจก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมหนานหว่านเยียน

แม้ว่าพระชายามักจะหาข้ออ้างบอกว่ามีจุดประสงค์ในการช่วยชีวิตผู้คน แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องเช่นนี้ไม่ง่าย และสิ่งที่ต้องจ่ายก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน

พระชายาช่างเก่งจริงๆ ทั้งเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ทั้งจิตใจดี น่าเสียดายที่เป็นคนของจวนเฉิงเซี่ยง

เขาดูเสียดาย “พ่ะย่ะค่ะ ล้วนแต่เชื่อฟังพระชายา”