บทที่ 104 คุณหนูเป็นลูกของท่านอ๋องจริงๆ

กู้โม่หานเรียกให้เขาหยุด “สืบทุกอย่างเกี่ยวกับหนานหว่านเยียนตอนที่นางอยู่ที่จวนเฉิงเซี่ยง”

“ทุกอย่าง หมายความว่าอย่างไร?” พ่อบ้านกาวกะพริบตาด้วยความงุนงง

“ความสัมพันธ์กับจวนเฉิงเซี่ยง และครอบครัวมารดาผู้ให้กำเนิดของนาง”

พ่อบ้านกาวตบหัวและนึกออกในทันที “บ่าวเข้าใจแล้ว จะไปสืบเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

กู้โม่หานส่งเสียงอืม

ในช่วงนี้หลังจากที่ได้ใกล้ชิดกับหนานหว่านเยียน เขาพบว่าหญิงผู้นี้ทำให้เขาสนใจมากยิ่งขึ้น

หัวใจของเสิ่นอี่ว์หนักอึ้ง หรือว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะมีระยะห่างอะไรกัน?

เหตุใดท่านอ๋องถึงต้องการสืบประวัติครอบครัวของพระชายา และความสัมพันธ์กับจวนเฉิงเซี่ยง?

กู้โม่หานดูออกว่าเสิ่นอี่ว์มีความสงสัย แต่เขาไม่ได้อธิบาย แต่ยังคงพูดเรื่องที่เสิ่นอี่ว์กล่าวเมื่อครู่ “คราวนี้เจ้าถูกวางยาพิษ มีคนจงใจวางยา เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะหาคนร้ายตัวจริงให้พบ และลงโทษคนผู้นั้น!”

“ช่วงนี้เจ้าพักฟื้นให้ดี ได้รับบาดเจ็บจากพิษซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่เจ้าก็ทนไม่ไหว”

ทันใดนั้นเสิ่นอี่ว์ก็โมโห

เขาก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนที่ได้รับบาดเจ็บมักจะเป็นตัวเขาเอง แต่ขอเพียงกู้โม่หานและพระชายาไม่เป็นไร

เขาคำนับกู้โม่หานและกล่าวว่า “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะพักผ่อนให้ดี ขอบพระทัยท่านอ๋อง! ”

กู้โม่หานพยักหน้าและกำชับอีกสองสามคำ จากนั้นก็ลุกขึ้นไปต้อนรับหยุนอี่ว์โหรวที่กลับบ้านมาในสามวัน

หนานหว่านเยียนกลับไปที่เรือนเซียงหลิน

ก่อนหน้านี้จัดเตรียมคนรับใช้ไว้แล้ว และถือของล้ำค่ามากมายรออยู่นอกประตู

เมื่อเห็นของดี หนานหว่านเยียนก็รู้สึกสดชื่นในทันที และความเหนื่อยล้าจากการรักษาอาการป่วยของเสิ่นอี่ว์ก็หายไป

ในเวลานี้ จู่ๆ นางก็ได้ยินเสียงของเด็กๆ ที่ตะโกนอยู่ข้างหลัง “ท่านแม่! ”

เมื่อเจ้าเกี๊ยวน้อยเห็นหนานหว่านเยียน และของสวยงามมากมายรอบตัวนาง มือเล็กๆ ก็แกว่งด้วยความดีอกดีใจ

“ในที่สุดท่านแม่ก็กลับมาแล้ว! แถมยังมีของดีๆ มากมาย! เยี่ยมมาก!”

เจ้าซาลาเปาจิ้มปะการังหยก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

“โอ้โห——นี่คืออะไร? ช่วงสวยงาม! ”

เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่รู้และมีความสุขของเด็กๆ ความคับข้องใจของหนานหว่านเยียนก็หายไปในทันที

ความปรารถนาสูงสุดของนาง คือการทำให้พวกนางเติบโตอย่างมีความสุข

นางยื่นมือไปห้ามเจ้าเด็กซุกซนทั้งสอง ลูบผมของพวกนางอย่างอ่อนโยนและยิ้มแป้น “ใช่ แม่เอาของขวัญมาให้พวกเจ้าเยอะแยะเลย พวกเจ้าลองดูว่าชอบอะไร แล้วเอาไปเป็นของเล่นในห้อง”

ในขณะที่เจ้าเกี๊ยวน้อยกำลังจะตอบรับ เจ้าซาลาเปาก็จ้องมองหนานหว่านเยียนด้วยความงุนงง “ท่านแม่ ท่านเหนื่อยมากใช่หรือไม่?”

หนานหว่านเยียนตกตะลึง

แนวป้องกันสุดท้ายกำลังจะแตก นางกลั้นน้ำตา เงยหน้าขึ้นและยิ้ม “ไม่เป็นไร! แม่เหนื่อยกับการเดินทาง และง่วงนิดหน่อย”