บทที่ 105 เด็กน้อยทั้งสองหน้าตาเหมือนเขามาก

เซียงอวี้จมปลักอยู่กับความทุกข์ชั่วขณะหนึ่ง อวี๋เฟิงไม่ขัดจังหวะ เพียงแค่อยู่เป็นเพื่อนนางอย่างเงียบๆ

ในที่สุดเซียงอวี้ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันหน้าไปและตกใจแทบแย่ “เจ้าเจ้าเจ้า! เจ้าเป็นผีหรือ? เข้ามาใกล้ข้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ไม่รู้จักอาย!”

นางกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ก้าวถอยหลังไปสามเมตร และชี้ไปที่อวี๋เฟิง “อย่าเข้ามานะ! ”

อวี๋เฟิงตกตะลึงอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นเซียงอวี้โกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ครู่หนึ่ง

เดิมทีเขาต้องการเข้าไปหาเซียงอวี้ และถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระชายา แต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่านางเตรียมปกป้อง เขาก็คิดว่าช่างเถอะ

อวี๋เฟิงแบมือออกอย่างช่วยไม่ได้ และวิ่งไปเฝ้าที่ประตูลานบ้านอย่างหงอยเหงาเศร้าซึม

เซียงอวี้ทั้งโกรธทั้งกลัดกลุ้ม

เช่นเดียวกันกับองครักษ์ เสิ่นอี่ว์สง่างามและหล่อเหลา แต่ทำไมอวี๋เฟิงผู้นี้ถึงชอบฟังเรื่องซุบซิบนินทรา และเอ้อระเหยลอยชายไปมาทั้งวัน

ในเวลานี้ ทันใดนั้นนางก็เห็นเซียงเหลียนถือเสื้อผ้าเด็กที่สวยงามหลายชุดรีบวิ่งกลับมา

เซียงอวี้ยิ้มในทันทีและก้าวไปข้างหน้า “พี่สาว!”

พวกนางทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในเรือนเซียงหลิน และคำนับหนานหว่านเยียนแม่ลูกที่กำลังหยอกล้อกัน “พระชายา อา เซียงเหลียนกลับมาแล้วเพคะ”

“พระชายา นี่เป็นเสื้อผ้าที่ท่านเลือกไว้ให้คุณหนู ท่านลองดูว่าพอใจหรือไม่?”

เหลียนเซียงมักจะไม่ยิ้มแย้มและมีระเบียบในการทำสิ่งต่างๆ หนานหว่านเยียนพยักหน้า หยิบเสื้อผ้าในมือของเซียงเหลียนและมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ในดวงตาของนางมีความประหลาดใจ

ไม่คิดเลยว่าฝีมือการตัดเย็บเสื้อผ้าของร้านนี้จะค่อนข้างดี และงานปักก็ยอดเยี่ยม

เจ้าซาลาเปาและเจ้าเกี๊ยวน้อยเขย่งเท้าเพื่อดูเสื้อผ้าใหม่ของพวกเขา

หนานหว่านเยียนยิ้มแย้ม พยักหน้าอย่างพึงพอใจ หยิบเสื้อผ้าแล้วพูดกับเซียงเหลียนว่า “ดีมาก ลำบากแล้ว”

เซียงเหลียนยิ้มเล็กน้อย “นี่เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำเพคะ แต่พระชายา เจ้าของร้านตัดเย็บเสื้อผ้าให้บ่าวมาถามพระชายาว่าแบบแปลนการออกแบบของท่าน สามารถขายให้เขาได้หรือไม่?”

เมื่อเห็นเสื้อผ้าสำเร็จรูป เซียงเหลียนก็ตกใจเช่นกัน ไม่ว่าจะรูปแบบ หรือสีของเสื้อผ้าเหล่านี้ ล้วนไม่เคยได้ยินหรือเคยเห็นในแคว้นซีเหย่

แต่ประณีตงดงามเสียจนเถ้าแก่ผู้นั้นเอ่ยปากชม และสุดท้ายก็ขอให้นางช่วยถามเจ้าของแบบว่าสามารถขายแบบเหล่านี้ให้เขาในราคาสูงได้หรือไม่?

หนานหว่านเยียนเม้มริมฝีปาก นางไม่คิดเลยว่าในยุคสมัยนี้จะมีผู้ที่มีรสนิยมเช่นนี้

“เจ้ากลับไปบอกเขาว่าข้าไม่ขายแบบแปลนนี้ แต่หากเถ้าแก่ชอบ ข้าสามารถพูดคุยเพื่อทำความร่วมมือกับเขาได้”

“หากเขาตกลง วันหลังข้าจะไปพูดคุยกับเถ้าแก่ผู้นี้”

ถึงอย่างไรก็มีคนไม่มากนักที่ชื่นชมเครื่องแต่งกายที่‘แปลกใหม่’เหล่านี้ หากรู้จักกันไว้ อาจเป็นอีกหนึ่งเส้นสาย และสามารถทำให้ครอบครัวร่ำรวยได้

ตลอดชีวิตที่เหลือนางจะอาศัยสิ่งนี้ในการดำรงชีวิต ซึ่งก็ไม่เลว

เซียงเหลียนเข้าใจในทันที “เพคะ บ่าวเข้าใจแล้ว”

พูดจบนางก็คำนับและถอยออกไป

หนานหว่านเยียนให้เซียงอวี้ไปทำด้วยตนเอง และนางพาเด็กน้อยที่ซุกซนทั้งสองกลับไปที่ห้อง

เจ้าเกี๊ยวน้อยกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหนานหว่านเยียนและออดอ้อน “ท่านแม่ ท่านแม่ รีบช่วยพวกเราดูเสื้อผ้าสวยๆ หน่อย! ”

เจ้าซาลาเปาก็กัดริมฝีปากล่าง จ้องมองไปที่เสื้อผ้าในอ้อมแขนของหนานหว่านเยียนอย่างไม่กะพริบตา

หนานหว่านเยียนหัวเราะ ลูบหัวของเจ้าเกี๊ยวน้อย หยิบออกมาจากในอ้อมแขนสองตัว และเปลี่ยนให้พวกนางแต่ละคน

เจ้าเกี๊ยวน้อยและเจ้าซาลาเปาเหมือนได้รับสมบัติอันล้ำค่า ถือเสื้อผ้าใหม่อย่างระมัดระวังและอุทาน

“โอโห! นี่สวยมากๆ เลย! ท่านแม่เป็นเทพธิดาบนฟ้าจริงๆ ฉลาดล้ำเลิศ! ”