ตอนที่ 106
บทที่ 106 เข้าห้องหอ
October 21, 2026
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องตรวจเลือดหรือตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกก็ย่อมดูออก
หนานหว่านเยียนถอนหายใจอย่างกระวนกระวาย แล้วเรียกสองพี่น้องมานั่งข้างๆ “อีกเดี๋ยวท่านลุงจะมาหาพวกเจ้า ต่อไปพวกเราอาจจะได้อยู่ด้วยกัน”
คงไม่มีอะไรน่ายินดีไปกว่าการที่ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
สองพี่น้องมองหน้ากัน กลอกตาไปมา และกล่าวด้วยความดีใจว่า “เยี่ยมเยี่ยม! ท่านลุงคือพ่อใหม่หรือ?! ในที่สุดพวกเราก็มีพ่อแล้ว! ”
หนานหว่านเยียนแทบสำลัก “ไม่ใช่ ท่านลุงคือ......น้องชายของแม่ของแม่! ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เปลวไฟในดวงตาของเด็กๆ ก็ถูกราดด้วยน้ำเย็นในทันที และเบะปากด้วยความหงุดหงิด
หนานหว่านเยียนตระหนักดีว่าไม่ว่าอย่างไรเด็กทั้งสองก็โหยหาความรักจากพ่อ
ดูเหมือนว่าหลังจากคืนดีกันแล้ว นางต้องหาสามีที่นิสัยดีและเชื่อฟังมาเป็นพ่อเลี้ยงของลูก!
ในเวลานี้เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังมาจากนอกประตู เซียงอวี้พูดผ่านประตูว่า “พระชายา พระชายารองหยุนกลับมาแล้วเพคะ”
หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว และไอสังหารก็ฉายแววผ่านดวงตาของนาง
หยุนอี่ว์โหรวกลับมาแล้ว เหอะ
เด็กทั้งสองคนเบิกตาเบิกกว้างและมองไปที่หนานหว่านเยียน แต่ไม่ได้ส่งเสียง
เมื่อเห็นว่าคนข้างในเงียบ เซียงอวี้ก็พูดต่ออีกว่า “พวกเขาบอกว่าทันทีที่พระชายารองหยุนกลับมาที่จวน นางก็ร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของท่านอ๋อง แม้ว่าจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนนางจะร่ำไห้ว่ากลับมาบ้านแล้วถูกทำให้ลำบากใจ เพียงเพราะท่านอ๋องไม่ได้กลับไปเป็นเพื่อนนาง......”
ดวงตาของหนานหว่านเยียนเปลี่ยนเป็นเย็นชา
หยุนอี่ว์โหรว ดอกบัวสีขาวดอกนี้ แสดงบทโศกทุกวันก็ไม่เหนื่อย
อย่างไรก็ตาม ความสามารถในการเล่นกับผู้ชายที่อยู่รอบตัวของนางนั้นยอดเยี่ยมมาก
แต่นางหลอกใช้เสิ่นอี่ว์เพื่อแก้แค้น หนานหว่านเยียนจะไม่มีวันปล่อยไปเด็ดขาด!
เซียงอวี้กังวลเล็กน้อย “พระชายา......”
สถานการณ์เร่งด่วน ทำไมพระชายาถึงไม่มีการเคลื่อนไหวใด?
หนานหว่านเยียนกล่าวว่า “กลับมาก็กลับมาสิ เจ้าไม่ต้องสนใจ จัดการชีวิตของตัวเองให้ดี”
นางจะหาโอกาสมอบลูกกลอนพูดความจริงที่เหลืออยู่ให้กับดอกบัวขาวน้อยเพื่อให้ดอกบัวขาวน้อย “เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาให้หมด” ......
ในเรือนจู๋หลาน
หยุนอี่ว์โหรวสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของกู้โม่หาน น้ำตาในดวงตาทำให้กู้โม่หานรู้สึกสงสาร
เขายื่นมือไปเช็ดน้ำตาของหยุนอี่ว์โหรว และพูดด้วยความเป็นห่วง “โหรวเอ๋อร์ได้รับความไม่เป็นธรรมเพคะ”
หยุนอี่ว์โหรวกัดริมฝีปากล่าง และไม่ปกปิดความเศร้าในดวงตาเลยแม้แต่น้อย “เป็นโหรวเอ๋อร์ที่ไม่เอาไหน ทำให้คนของจวนแม่ทัพดูถูก”
นางลุกออกจากอ้อมแขนของกู้โม่หาน หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้วค่อยๆ เช็ดน้ำตา
“ท่านลุงคิดว่าท่านอ๋องไม่ได้กลับที่จวนแม่ทัพเป็นเพื่อนโหรวเอ๋อร์ เป็นโหรวเอ๋อร์ที่ไม่เพียบพร้อมและฉลาดมากพอที่จะทำให้ท่านอ๋องโปรดปราน”
“แต่โหรวเอ๋อร์รู้ว่าท่านอ๋องทรงมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ จึงไม่สามารถกลับไปที่จวนเฉิงเซี่ยงเป็นเพื่อนโหรวเอ๋อร์ได้”
กู้โม่หานอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ในเวลานี้เชี่ยนปี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คุกเข่าลงตรงหน้ากู้โม่หาน และพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ท่านอ๋องไม่ทรงทราบว่าพระชายาหยุนของเราต้องทนทุกข์ทรมานมากเพียงใด! ”
เมื่อหยุนอี่ว์โหรวได้ยินก็น้ำตาไหล และต้องการห้ามนาง
“เชี่ยนปี้ อย่าพูดจาเหลวไหล ข้าไม่ได้รับความทุกข์ การได้แต่งงานกับท่านอ๋อง เป็นเรื่องที่ข้ายินดี เจ้าอย่าทำให้ท่านอ๋องต้องกังวลพระทัย”