บทที่ 109 สืบภูมิหลังของเด็กทั้งสองคนให้ชัดเจน

เมื่อเห็นกู้โม่หาน ทุกคนต่างก็พากันคำนับ

และบ่นพึมพำในใจ

ท่านอ๋องทรงตรัสห้ามไม่ให้พระชายาดื่มสุราตั้งแต่เมื่อใด?

เซียงอวี้รู้สึกว่าท่าไม่ดี หยุนอี่ว์โหรวอาจจะพูดอะไรต่อหน้าท่านอ๋อง ทำให้ท่านอ๋องมาหาเรื่องพระชายา!

หนานหว่านเยียนมองไปยังกู้โม่หานที่เข้ามาอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาดำเหมือนก้นหม้อ นางก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ

ในเวลานี้กู้โม่หานไม่ได้ไปจู๋จี๋กับดอกบัวขาวน้อยของเขา เขามาหานางทำไม?

แล้วยังมาทำให้นางเสียอารมณ์อีก ข่มเหงรังแกกันเกินไปแล้ว!

“ห้ามข้าดื่มตั้งแต่เมื่อใด ท่านอ๋องทรงยุ่งอะไรด้วย หรือว่าแม้แต่เรื่องการดื่มของข้าก็ต้องยุ่ง”

กู้โม่หานหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ปริมาณที่เจ้ารินใส่แก้วนี้ ก็พอบอกได้ว่าจะดื่ม? ข้ากลัวว่าเจ้าจะทำให้จวนอ๋องอี้ของข้าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ และไม่มีความสงบสุข!”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่ากู้โม่หานจะมาจับผิด

“เมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ความสามารถในการดื่มของข้า เจ้าวางใจได้ อีกอย่างข้าก็ดื่มที่เรือนของข้า เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? อยู่ตั้งไกล แต่ยื่นมือมาหาข้าที่เรือนเซียงหลิน เจ้าไม่มีอะไรทำหรือ?”

กู้โม่หานสำลักอย่างไม่มีสาเหตุและหางตากระตุก

อันที่จริงเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตนเองถึงอยากมาที่เรือนเซียงหลิน

ในตอนนั้นเขาก็รู้สึกเสียใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง และรู้มานานแล้วว่าหนานหว่านเยียนผู้นี้ปากสุนัข ย่อมคายงาช้างออกมาไม่ได้

เขายังคงวิ่งมาหาอย่างโกรธเคือง

แต่เขาเป็นท่านอ๋อง! จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากหนานหว่านเยียนที่ไหนกัน?

สีหน้าของเขามืดมน และน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้ามาหาเจ้าตัวเล็กทั้งสอง”

หนานหว่านเยียนรู้สึกว่าวิธีการมาหาของกู้โม่หานนั้นไร้เหตุผล

แม้ว่าเด็กทั้งสองจะเป็นลูกสาวของเขา แต่เขาไม่ได้คุ้นเคยกับเด็กๆ แล้วจะมาหาเด็กๆ ทำไม?

นางมองกู้โม่หานด้วยสายตาเย็นชา “พวกเด็กๆ กำลังทำการบ้านอยู่ในห้อง หากไม่มีอะไรก็อย่ารบกวนลูกสาวของข้าเลย”

เซียงอวี้กระวนกระวายใจจนหัวใจเต้นระรัว

ทำไมพระชายากับท่านอ๋องถึงได้พูดจากันรุนแรงเช่นนี้?

ตั้งแต่โบราณมาไม่มีผู้ชายคนไหนชอบผู้หญิงที่ดุร้าย ล้วนแต่ชอบความอ่อนโยนเช่นพระชายารองหยุน

ทำไมพระชายาถึงไม่รู้จักเสแสร้งบ้าง

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนรับใช้คนอื่นๆ ก็ถอยออกไปอย่างมีชั้นเชิง เซียงอวี้ค่อนข้างลำบากใจ และในที่สุดก็ถอยออกไปเช่นกัน

กู้โม่หานถูกหนานหว่านเยียนขัดขวาง และรู้สึกไม่สบอารมณ์

“คนเช่นเจ้าจะสอนหนังสือเด็กๆ ได้หรือ? เกรงว่าจะเป็นเยี่ยงอย่างที่ไม่ดีให้กับเด็กๆ!”

เดิมทีเขาคิดว่าการได้เจอเด็กๆ ทั้งสองจะอารมณ์ดีมากขึ้น แต่ตอนนี้เจ้าเด็กทั้งสองคนไม่อยู่ เขารู้สึกอึดอัดใจ และกลายเป็นศัตรูกับหนานหว่านเยียน

“ข้าว่าเชิญอาจารย์มาสอนหนังสือให้พวกนางดีกว่า ดีกว่าให้เจ้าสอนตามอำเภอใจ!”

หนานหว่านเยียนไม่เข้าใจ กู้โม่หานผิดเพี้ยนอะไร ทำไมต้องจับผิดลูกสาวของนาง?

นางกอดอกและกล่าวว่า “เรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านอ๋อง อีกครึ่งปีก็จะหย่ากันแล้ว แน่นอนว่าข้าจะเชิญอาจารย์มาสอนเด็กๆ”

หย่า หย่าอีกแล้ว!

กู้โม่หานรู้สึกอึดอัดใจมากยิ่งขึ้น

เขาสะบัดมือออกอย่างโหดเหี้ยมและพูดเสียงดัง “ไม่ได้! ข้าบอกว่าเชิญตอนนี้ก็ต้องเชิญตอนนี้! เด็กๆ อยู่ในวัยที่กำลังเรียนรู้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำตามอำเภอใจอีกต่อไป และสอนนิสัยที่ไม่ดีให้กับพวกนาง”

ในที่สุดหนานหว่านเยียนก็เข้าใจว่ากู้โม่หานอารมณ์ไม่ดี

นางไม่อยากจะคุยกับเขา และหันหลังเดินเข้าไปในห้อง “ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว ข้าต้องการพักผ่อน หากทรงมีธุระ ท่านอ๋องก็ค่อยมาใหม่เถิด”