บทที่ 110 เขาต้องการหยดเลือดเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด

หนานหว่านเยียนก็ตกใจมากเช่นกัน

นึกไม่ถึงเลยว่ากู้โม่หานจะเกลียดจวนเฉิงเซี่ยงเข้ากระดูก จนไม่สามารถกำจัดไปได้

แต่หลังจากตกใจ นางก็รู้สึกเหน็บหนาวอีกครั้ง

ความเกลียดชังอย่างมหันต์ถูกกู้โม่หานตบลงบนใบหน้านาง นางทนไม่ได้จริงๆ

โชคดีที่นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เมื่อถึงเวลา นางจะพาลูกสาวอันเป็นที่รักทั้งสองคนจากไป ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไม่ถูกผูกมัด ใครอยากจะมีหนี้เลือดกับเขา!

หนานหว่านเยียนผลักกู้โม่หานออกไปอย่างแรง “กู้โม่หาน ข้าบอกไปหลายครั้งแล้วว่าอย่าเอาบุญคุณความแค้นรุ่นมาลงที่ข้า เรื่องในอดีตไม่เกี่ยวกับข้า”

กู้โม่หานยิ้มเยาะ

ในขณะที่เขากำลังจะพูด เขาก็พบว่าเจ้าเกี๊ยวน้อยกับเจ้าซาลาเปาถูกรบกวนจากเสียงดัง และทันใดนั้นก็โผล่หัวออกมาจากด้านหลังฉากกั้นห้อง และมองพวกเขาอย่างเงียบๆ

กู้โม่หานเก็บซ่อนเจตนาร้านในทันที และปล่อยหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนยังไม่ทันรู้สึกตัวว่าทำไมจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยน นางเห็นเจ้าเกี๊ยวน้อยกับเจ้าซาลาเปาเดินจับมือกันออกมาจากด้านหลังฉากกั้นห้อง และวิ่งไปมาข้างๆ นาง

ใบหน้าของเจ้าเกี๊ยวน้อยยังคงระแวดระวัง นางจ้องมองไปที่กู้โม่หาน จากนั้นก็มองไปที่หนานหว่านเยียน “ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้น?”

หนานหว่านเยียนมองไปที่กู้โม่หาน จากนั้นก็ละสายตา และสงบสติอารมณ์ “ไม่มีอะไร ท่านแม่กับท่านอ๋องพูดคุยกัน และตอนที่หยิบของไม่ทันระวังจนทำหน้าต่างแตก”

“พวกเจ้าคงตกใจใช่หรือไม่?”

เจ้าเกี๊ยวน้อยกัดริมฝีปาก และส่ายหัวด้วยสีหน้าที่แสดงว่า “ไม่ต้องกังวล” “ไม่เป็นไร! ข้ากับเจ้าซาลาเปาเพียงแค่กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่ จึงวิ่งออกมาดู พวกเราไม่ได้แอบฟังเลย!”

หนานหว่านเยียนยิ้มอย่างอ่อนโยน และลูบปลายจมูกของนางเบาๆ “เจ้าตัวร้าย การบ้านของวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เจ้าซาลาเปาที่อยู่ข้างๆ แววตาเป็นประกาย และพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านแม่ วันนี้พี่สาวท่องบทกวีได้เยอะเลย และบอกว่าวันหลังจะท่องให้ท่านแม่ฟัง!”

หนานหว่านเยียนปลื้มใจ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และลูบหัวของเจ้าเกี๊ยวน้อยด้วยความเอ็นดู “ที่ลูกเก่งมาก! อีกเดี๋ยวแม่จะให้รางวัลเจ้า”

เจ้าเกี๊ยวน้อยยิ้ม แต่ระแวดระวังกู้โม่หานเป็นพิเศษ

ไม่รู้ว่าคนชั่วผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่ แต่นางต้องปกป้องท่านแม่ให้ดี

เมื่อเห็นความอบอุ่นของสามคนแม่ลูก กู้โม่หานก็รู้สึกแย่มาก ดวงตาของเขามืดมนอย่างบอกไม่ถูก

ในเวลานี้ ทันใดนั้นเซียงอวี้ก็เคาะประตู

“ท่านอ๋อง พระชายา อาหารกลางวันพร้อมแล้วเพคะ ไม่ทราบว่า......” ท่านอ๋องจะอยู่ทานอาหารด้วยกันหรือไม่? พวกนางต้องเตรียมถ้วยชามและตะเกียบให้เขาหรือไม่?

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว ได้เวลาอาหารแล้ว จากบทเรียนคราวก่อน กู้โม่หานจะต้องหลีกเลี่ยงอาหารของเรือนเซียงหลินอย่างแน่นอน

นางมองตรงไปที่กู้โม่หาน และเห็นเขายืนนิ่ง จึงเต็มไปด้วยความสงสัยในทันที “ท่านอ๋องยังไม่ไปอีก?”

กู้โม่หานชำเลืองมองเด็กทั้งสองคน จากนั้นก็มองไปที่หนานหว่านเยียน

“ข้าต้องการอยู่ทานอาหารที่เรือนเซียงหลิน ทำไม พระชายาต้องการไล่ข้าหรือ?”

เมื่อเซียงอวี้ที่อยู่นอกประตูได้ยินก็ทั้งประหลาดใจและดีใจ จึงรีบกล่าวว่า “บ่าวจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เพคะ และจะสั่งให้พวกเขาเพิ่มอาหารอีกสักสองสามอย่าง”

กู้โม่หานรู้สึกสบายใจได้อย่างไร!

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น ข้าแค่กลัวว่าท่านอ๋องจะไม่ชอบเสวย และไม่ถูกปาก”

“ล้วนเป็นพ่อครัวคนเดียวกัน ข้าจะไม่ชินได้อย่างไร” กู้โม่หานมองลึกลงไปที่ดวงตาของเด็กๆ คนหนึ่งมีชีวิตชีวาและเฉลียวฉลาด ส่วนอีกคนก็จิตใจดีและเฉลียวฉลาด แม้ว่าหน้าตาจะดูไม่เหมือนเขามากนัก แต่อีกไม่กี่ปีก็ต้องหน้าตาละม้ายคล้ายเขาอย่างแน่นอน

ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่หนานหว่านเยียน และกล่าวด้วยเสียงทุ้ม “หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ ข้าต้องการหยดเลือดเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเด็กทั้งสองคนนี้”

หยดเลือดเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด? !