บทที่ 117 หนานหว่านเยียน ไปช่วยคนพร้อมข้า

ได้ยินแล้ว รอบตัวกู้โม่หานก็ปกคลุมด้วยความเย็นชา เหมือนดั่งน้ำแข็ง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!”

ทหารที่มาส่งข่าวคนนั้นมองเขาด้วยความแค้นเคืองเต็มไปด้วยความไม่ยุติธรรม

“ท่านอ๋อง วันนี้อ๋องเฉิงมาที่ค่าย จงใจพูดว่าจะให้ทหารสองกองทัพฝึกฝน แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาเล่นไม่ซื่อ ทำให้พี่น้องบางส่วนของพวกเราต่างก็บาดเจ็บแล้ว!”

ได้ยินแล้วสีหน้าพ่อบ้านกาวก็เปลี่ยน ที่แท้เป้าหมายของอ๋องเฉิงที่ไปค่ายทหารก็คือสิ่งนี้ เช่นนั้นท่านอ๋อง.......

เขารีบมองไปที่กู้โม่หาน ตอนนี้กู้โม่หานกำหมัดไว้แน่น แขนเสื้อกระทบเป็นเสียง คิ้วคมอันเย็นชาเคร่งขรึม

“ใครบาดเจ็บ?”

ประโยคง่ายๆ พ่อบ้านกาวกลับรู้ว่า กู้โม่หานโมโหอย่างมหาศาลตั้งนานแล้ว

ทหารส่งข่าวพูดต่อ “ก็คือเหล่าทหารที่ปกติเข้าข้างท่าน! พวกหลาวเสิ่นสามคนบาดเจ็บสาหัส! ตอนนี้ต่างก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว!”

หลาวเสิ่น?!

กู้โม่หานดวงตาหดทันที หนึ่งฝ่ามือตบไปที่โต๊ะอย่างแรง เสียงไม้แตกหัก ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแรงสังหาร

กู้โม่เฟิงใจกล้านัก กลับกล้าทำร้ายพวกเขาสามคน!

ถึงแม้ว่าเขาไม่เก่งแย่ง กู้โม่เฟิงก็ไม่คิดที่จะปล่อยเขาไป!

รังแกคนเกินไป!

ร่างกายของพ่อบ้านกาวอดสั่นไม่ได้ พวกหลาวเสิ่นทั้งหลายล้วนเป็นพี่น้องที่ผ่านความเป็นความตายกับกู้โม่หานในสนามรบมาแล้ว พฤติกรรมนี้ของกู้โม่เฟิง เป็นการท้าทายต่อกู้โม่หานอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องสงสัย

ทหารที่มาส่งข่าวปาดน้ำตา “ท่านอ๋อง ท่านรีบไปที่ค่ายเถิด หลาวเสิ่นบาดเจ็บหนักมาก อาจจะ อาจจะทนถึงพรุ่งนี้ไม่ได้.......”

ทันใดนั้นใจของกู้โม่หานเจ็บปวดอย่างฉีกขาด ดวงตาทั้งคู่ลุกเป็นไฟ พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ไป! ไปค่ายทหาร!”

เขาสะบัดแขนเสื้อก็ไป ออกจากเรือนซีเฟิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันกลับไปทางด้านเรือนเซียงหลินด้วยท่าทางดุดัน

“เจ้าไปเตรียมม้า ไปรอข้าที่ประตูใหญ่!”

กู้โม่หานทิ้งคำพูดประโยคนี้ไว้อย่างเร่งรีบ ทหารส่งข่าวก็รีบไปเตรียมทันที ในใจพ่อบ้านกาวก็คาดเดาออกบ้างแล้ว

ในเรือนเซียงหลิน หนานหว่านเยียนกำลังสั่งใช้พวกบ่าวใช้จัดเตรียมงานเลี้ยงคืนนี้อย่างมีความสุข นางตบมือมองดูอาหารที่เตรียมในห้องครัวอย่างพอใจ จากนั้นก็หมุนตัวไปที่หน้าเรือน

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นางเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีแดงปักทองทั้งตัว เพราะเป็นวันที่ดี คืนนี้ยังมีละครบทใหญ่ ใส่ชุดสีแดงเป็นสิริมงคล

นางกำลังบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ ทันใดนั้นแขนหนักกะทันหัน เรี่ยวแรงหนึ่งรากตัวนางออกจากเรือนอย่างไม่พูดอะไรเลย

“กู้โม่หาน?”