บทที่ 118 พี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกับข้า

เสื้อผ้าผู้ชายร่ายรำฉับไว ท่าทางดุจเมฆดั่งน้ำไหล ฝ่ามือที่ข้อมือชัดเจนใช้แรงจับไว้ เพียงแค่เสี้ยววินาที หนานหว่านเยียนเสมือนรู้สึกได้ถึงกู้โม่หานตรงหน้าไม่เหมือนปกติ

มีเสน่ห์ที่แข็งแกร่งและความเป็นผู้ชายที่น่าดึงดูด?

เหี้ย!

แต่ว่าแรงของเขามากเกินไปไหม คือจะหักเอวของนางหรือ?!

คิดไปแล้ว นางก็รู้สึกว่าเสียงลมกระโชก ฝุ่นพัดผ่านใบหน้าอันเรียบเนียนของนาง

น้ำเสียงอันเคร่งขรึมของกู้โม่หานดังอยู่ข้างหูนาง “อย่าขยับ นิสัยข้าไม่ดี”

พูดไป มือนองเขาก็กอดเอวของนางไว้แน่น อีกข้างหนึ่งก็ดึงเชือก ปกป้องหนานหว่านเยียนไว้ในอ้อมกอด มองทางข้างหน้าอย่างแน่วแน่

หนานหว่านเยียนเอียงคอเห็นสายตาอันเย็นเยือกดุจน้ำแข็งอันร้อนรนของกู้โม่หาน หน้าใบนั้นที่เคล้าโครงชัดเจน แสงอาทิตย์ดุจไฟปกคลุมอยู่รอบตัวกู้โม่หาน เสมือนเคลือบทองไปหนึ่งชั้น เหมือนดั่งเทพสงครามที่ไม่เคยพ่ายแพ้

ช่างดูมีท่ามีทางเหมือนกัน หนานหว่านเยียนคิดเช่นนี้

แต่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่จำเป็นต้องวางมือไว้ข้างบนขนาดนี้ก็ได้มั้ง?

ใกล้จะโดนหน้าอกของนางแล้ว!

หนานหว่านเยียนมองกู้โม่หานอย่างโมโห หารู้ไม่ว่าตอนนี้นางหน้าแดงจนใกล้จะหยดเลือดแล้ว

ช่างเถอะ นี่มันอยู่บนม้า หากทำให้กู้โม่หานไม่พอใจโยนนางลงจากม้า นั่นมันช่างได้ไม่คุ้มเสีย นางทน!

แต่จากนั้น นางขมวดคิ้วเปิดปาก

“ให้ข้าไปช่วยคน สถานการณ์จริงมันบาดเจ็บอะไร เจ็บหนักแค่ไหน เจ้าไม่ควรบอกข้าให้ข้าเตรียมตัวก่อน?”

กู้โม่หานเคร่งขรึม “ข้าไม่รู้สถานการณ์จริง รู้แค่มีคนเจ็บหนักสุดสามคน สองคนประมาณยี่สิบกว่า อีกคนผู้ชายสี่สิบ”

ไม่รู้ว่าบาดเจ็บยังไงยังร้อนรนขนาดนี้?

ดูแล้วกู้โม่หานใส่ใจคนพวกนี้มาก

ดังนั้นนางก็ถามอีก “ความสัมพันธ์อะไรกับเจ้า? เจ้าถึงได้เป็นห่วงขนาดนี้?”

ต้องรู้ว่า นอกจากดอกบัวขาวน้อยหยุนอี่ว์โหรวคนนั้นแล้ว กู้โม่หานไม่เห็นเป็นห่วงขนาดนี้มาก่อน

สายตาของกู้โม่หานกำเริบโหดเหี้ยม ปวดใจอย่างที่สุด

“พวกเขา ล้วนเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกับข้า.......”

ได้ยิน หัวใจของหนานหว่านเยียนก็อดสั่นไม่ได้

ลำพังฟังน้ำเสียง นางก็สามารถรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงที่กู้โม่หานมีต่อเหล่าทหาร

กู้โม่หานรักทหารดั่งลูก การตอบสนองเมื่อพูดถึงค่ายทหารก็หนักแน่นอย่างมาก จัดการเรื่องได้อย่างเป็นหลักเป็นผล อย่างน้อยจุดแรกคิดได้ว่าพานางช่วยคน ก็ฉลาดมาก

ไม่เหมือนตอนอยู่ในจวนอ๋องสักนิด ตอนที่ตาบอดปกป้องหยุนอี่ว์โหรว สภาพโง่เขลาไร้สมอง

คิดไปแล้ว หนานหว่านเยียนก็ตอบรับเสียงเบา “รู้แล้ว”

นางก็เริ่มคาดการณ์สถานการณ์แย่ที่สุด ในเมื่อเป็นการบาดเจ็บในค่ายทหาร มีดกระบี่ไร้สายตา ไม่รู้ว่าพวกทหารเหล่านั้น จะเจ็บสาหัสขนาดไหน.......

ม้าวิ่งเร็วตลอดทาง

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูค่ายทหาร

นี่เป็นครั้งแรกที่หนานหว่านเยียนเห็นค่ายทหารจริงๆ คิดไม่ถึงว่าใหญ่โตอลังการกว่าที่คิด แต่ว่าอาวุธอันเย็นเยือกและเหล่าทหารที่สีหน้าเฉียบคมที่มองเห็นทุกทิศทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้

นี่ก็คือทหารที่เคยเห็นสนามรบมาแล้วหรือ สิ่งที่อยู่ในสายตาเห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนคนทั่วไป

แต่ยังไม่รอให้หนานหว่านเยียนดูต่อ กู้โม่หานก็พลิกตัวลงม้า จากนั้นก็จับเอวของนางอุ้มนางลงมา

หน้าของหนานหว่านเยียนก็แดงขึ้นอีกทันที “ขอบใจ”

กู้โม่หานไม่ได้พูด ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเร็ว พูดสั่งต่อนายทหารอีกคน “ไปเอาหีบยา ให้นาง”

เขาหมุนตัวชี้ไปที่หนานหว่านเยียน

ทหารน้อยมองดูหนานหว่านเยียน มองจนตาค้างแล้ว

นางช่างเหมือนดั่งดอกพลับพลึงที่เบิกบานอยู่เหวแห่งความตาย งามดั่งหาที่เปรียบไม่ได้