บทที่ 150 แม่เป็นซูเปอร์ฮีโร่

เสิ่นอี่ว์เห็นว่ากู้โม่หานทำสีหน้าที่สมเหตุสมผล ทันใดนั้นก็รู้สึกว่า ถ้าท่านอ๋องอยากให้พวกนางเกิดความรู้สึกที่ดีต่อเชา ยังต้องทำอะไรอีกมากมาย......

มือซ้ายของหนานหว่านเยียนจับมือเกี๊ยวน้อย มือขวาอุ้มซาลาเปา แม่ลูกสามคนกับเซียงเหลียนกลับเรือนเซียงหลินพร้อมกับเซียงเหลียน

พอถึงเรือน เซียงเหลียนก็ถอยลงไปก่อน

เซียงอวี้รออยู่หน้าประตูตั้งนานแล้ว ตอนที่หนานหว่านเยียนกลับมานางรู้สึกใจร้อนมาก จับหนานหว่านเยียนแล้วมองหลายๆรอบ หลังจากยืนยันว่ากู้โม่หานไม่ได้ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ ถึงโล่งใจ

เกี๊ยวน้อยวิ่งมาถึงหน้าเซียงอี่ว์แล้วยิ้มหวานให้"พี่เซียงอวี้!"

เซียงอวี้ใจจะสลายแล้ว ทำความเคารพต่อพี่น้องสองคนอย่างเคารพ

"เจ้านายน้อยลำบากแล้วนะ บ่าวได้เตรียมขนมให้พวกเจ้า"

ซาลาเปาตบมือร้องขึ้นมา เด็กน้อยสองคนจับขนมคนละชิ้น อยู่ๆก็หันไปมองหนานหว่านเยียน"ท่านแม่!ตรวจสอบสถานการณ์ของศัตรูไม่ได้เพคะ!"

พวกเจ้ายกมือขึ้นบริเวณหัว เหมือนเป็นการทำความเคารพ

หนานหว่านเยียน"นี่ไปเรียนจากไหนมา?"

เกี๊ยวน้อยกะพริบตาอย่างฉลาด"ความลับ!ท่านแม่ ศัตรูล้วนถูกท่านแม่ไล่ออกแล้วใช่ไหม?การแจ้งเตือนถอนได้แล้วใช่ไหมเพคะ?"

เซียงอี่ว์รู้สึกแปลกใจมาก

ปกติพระชายามักจะพูดคำพูดที่ประหลาด นางฟังไม่รู้เรื่อง ตอนนี้เจ้านายน้อยสองคนนี้ก็สืบทอดนิสัยของนาง สิ่งที่พูดนั้นยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

อยู่ๆหนานหว่านเยียนก็ยิ้มอย่างลึกลับ ยื่นมือไปเการักแร้ของซาลาเปา"แม่เป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่ถูกส่งตัวมา!ไม่มีใครเอาชนะข้าได้!เพียงหญิงน้อยหลายคนเท่านั้น จะเอาชนะแม่ได้อย่างไรล่ะ?"

ซาลาเปาถูกแกล้งจนขำออกมา"ท่านแม่เก่งมากเลย!คนมากมายขนาดนั้นรังแกแม่ แม่ก็ไม่กลัวหรือ?"

หนานหว่านเยียนกอดเด็กสองคนเข้ามา และใช้สายตาที่อ่อนโยนมองตาของพวกนาง

"ท่านแม่ไม่กลัวตลอด เพราะหน้าที่ของแม่ก็คือปกป้องพวกเจ้าไง พวกเจ้าเป็นแรงกระตุ้นของแม่!ดังนั้นเพื่อพวกเจ้า แม่ก็จะกลายเป็นคนที่กล้าหาญมาก"

เมื่อพูดถึงที่นี่ เซียงอวี้ก็รู้สึกอยากร้องไห้ ไม่รู้เป็นความรู้สึกแบบไหน อาจจะเป็นเพราะว่าเป็นแม่ เลยอยากติดเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่างเลยเนอะ

ใครจะไปรู้ล่ะว่า ซาลาเปาและเกี๊ยวน้อยมองหน้าเข้าหากัน จากนั้นก็ดึงมือที่หนานหว่านเยียนจับอยู่ออกมา

พี่น้องสองคนวางมือทั้งสี่ข้างไว้บนฝ่ามือของหนานหว่านเยียน และห่อหุ้มมือของนาง

หนานหว่านเยียนรู้สึกว่ามีความอบอุ่นพุ่งถึงศีรษะ

สายตาของเกี๊ยวน้อยมีแสงสว่างที่อบอุ่นและยืนหยัด นางจึงรีบพูดก่อน

"แม่เป็นซูเปอร์ฮีโร่ ข้าเป็นลูกสาวของแม่ ข้าก็มีความสามารถพิเศษ!จากนี้ไป แม่อย่าแบกเรื่องไว้ทุกอย่างด้วยตัวเอง*

ซาลาเปาพูดต่อ"พวกข้าก็สามารถปกป้องท่านแม่ได้ เป็นซูเปอร์ฮีโร่ของแม่เพคะ"

"ดังนั้นแม่ไม่ต้องกลัว!ไม่ว่าเมื่อไหร่ พวกข้าล้วนอยู่ในข้างๆของแม่!"

คำพูดนี้พูดออกมาจากปากของเด็กน้อยสองคน แต่ในเวลานี้กลับเหมือนสูงกว่าท้องฟ้าอีก

น้ำเสียงของพวกนางไม่มีความลังเลแม้แต่นิด จ้องหนานหว่านเยียนอยู่แบบนี้ ซึ่งดูแน่วแน่และจริงจังมาก

ขอบตาของหนานหว่านเยียนแดงขึ้นมาทันที ประทับใจมาก"ได้ พวกเจ้าก็ล้วนเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่ดีเลิศที่สุดของแม่"

เซียงอวี้หันหน้าไปอีกข้างหนึ่ง แอบเช็ดน้ำตา

จริงๆแล้วไม่มีใครรู้ว่า หลายปีนี้หนานหว่านเยียนมีชีวิตลำบากขนาดไหน

ผู้หญิงคนนี้คลอดลูกเอง เลี้ยงเด็กสองคนจนเติบโตมาได้อย่างยากลำบาก เป็นทั้งพ่อและแม่ ถึงแม้มีห้วงเวลาช่วยอยู่ แต่ความยากลำบากดังกล่าว ไม่มีใครเข้าใจได้

ดังนั้นพอตอนนี้หนานหว่านเยียนได้ยินคำพูดจากใจของพี่น้องสองคนนี้ ก็ซาบซึ้งใจมาก