บทที่ 151 ชาติกำเนิดทั้งสองคนถูกเปิดเผย

จดหมายที่หยุนอี่ว์โหรวให้เชี่ยนปี้นำไปให้หนานชิงชิง ถูกนำไปส่งตามเวลาที่เหมาะสม

ในจวนอ๋องเฉิง ภายในห้องหนานชิงชิง ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงกำลังร้องห่มร้องไห้ ร้องเรียกอยู่อย่างนั้น

หนานชิงชิงเก็บจดหมายไว้ สีหน้าเย็นชา ดวงตาคู่หงส์หรี่ลง แฝงไปด้วยความลึกล้ำอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงร้องไห้ไปด้วย ดึงแขนเสื้อหนานชิงชิงไปด้วย

“ชิงชิง เจ้าไม่รู้ นังหนานหว่านเยียนนั่น กลับมาเยี่ยมบ้าน แล้วหลอกเอาของของข้าไปตั้งมากมาย”

“แม้แต่ แม้แต่สินสอดที่ข้าเตรียมไว้ให้กับหลานสาวก็ไม่มีแล้ว เจ้าว่า เจ้าว่าข้าควรทำอย่างไร”

หนานชิงชิงนวดขมับ สีหน้ากลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

นางรู้ว่า ความหมายบนจดหมายก็คืออยากหลอกใช้ให้นางไปกำจัดหนานหว่านเยียน

เดิมนางก็ไม่ชอบหนานหว่านเยียน เรื่องแบบนี้เป็นที่ต้องการอยู่แล้ว แต่ที่สำคัญก็คือ จะลงมือยังไง จัดการทีเดียวถึงแก่ชีวิต

ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงเห็นหนานชิงชิงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร จึงค่อนข้างร้อนใจ ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“เจ้า ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย เจ้าดูสิ ตอนนี้แม่ของเจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว หลายวันก่อนอ๋องเฉิงก็ถูกกู้โม่หานกับหนานหว่านเยียนทำให้ขายหน้าไม่ใช่หรือ”

“เจ้าจะใจจืดใจดำ ไม่สนใจอะไรเลยหรือ? ชิงชิง แม่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ”

หนานชิงชิงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่ารำคาญ เดิมนางก็เป็นคนอารมณ์รุนแรง เวลานี้ยุ่งฉุนเข้าไปใหญ่

“วิธี? ตอนนี้หนานหว่านเยียนปีกกล้าขาแข็ง เริ่มปลุกปั่นเรื่องราวขึ้นมาแล้ว”

นางระงับความโกรธไว้ ดวงตาคู่หงส์ฉายแววอาฆาต

ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงพูดขึ้นอย่างกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังว่า “ใช่ นางไม่เพียงอวดดีใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่เห็นตระกูลหนานของเราอยู่ในสายตา เจ้าว่า แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน นี่ยังเป็นเศษสวะในตอนนั้นอยู่ไหม?”

พูดเสร็จ นางก็ร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาอีก โวยวายจนหนานชิงชิงทนไม่ไหว

หนานชิงชิงตะคอกพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องร้องแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็รู้จักเอาแต่ร้องไห้ เจ้ายังเป็นแม่ของข้าอยู่ไหม?”

ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงถูกตะคอกใส่จนอึ้ง หุบปากสะอึกสะอื้นอย่างหวาดกลัว

หนานชิงชิงรู้ว่าน้ำเสียงตนเองรุนแรงไป จึงคว้าดึงมือฮูหยินของเฉิงเซี่ยงมา พร้อมยิ้มพูดอย่างอ่อนหวานว่า

“ท่านแม่ เมื่อกี้ข้าพูดจารุนแรงไป ท่านอย่าใส่ใจ เวลาเจอปัญหา การร้องไห้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แก้ไขให้ดีก็พอแล้ว”

ฮูหยินของเฉิงเซี่ยงผงกหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ามีวิธีรับมือไหม?”

หนานชิงชิงเดินไปที่ข้างหน้าต่าง สายตาโหดเหี้ยม

“หนานหว่านเยียน ในเมื่อห้าปีที่แล้วข้าสามารถทำให้เจ้าเชื่อฟังอย่างพลิกตัวไม่ได้ ตอนนี้ ข้าก็ยังสามารถทำได้อีก”