บทที่ 157 ทำไมเจ้าไม่ดื่มน้ำแกง

นางยังพูดไม่ทันจบ กู้โม่หานก็ดื่มจนหมดถ้วย ไม่เหลือสักนิด

หมดกัน เจ้าถูกรางวัลใหญ่แน่

กู้โม่หานหันไปมองดูหนานหว่านเยียน พร้อมถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่า “อย่าอะไร?”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้วแน่นจนจะชนกันเป็นเส้นตรงแล้ว แอบกัดฟัน แล้วหันไปพูดกับกู้โม่หานอย่างยิ้มแย้มว่า “อย่ารีบร้อน ไม่มีใครแย่งเจ้า”

ท่าทีกู้โม่หานยิ่งแปลก หนานหว่านเยียนทานยาพิษหรือ?

รู้จักเป็นห่วงเขาด้วย

หนานชิงชิงมองดูอยู่ด้านข้าง สีหน้ายังคงอ่อนหวาน หน้าตายิ้มแย้ม ในใจกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตอย่างเยือกเย็น

เป็นหลานสะใภ้เหมือนกัน ทำไมไทเฮาคนเฒ่าคนนี้ ถึงได้หลงรักแต่หนานหว่านเยียน เพิกเฉยนางอย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้แม้แต่น้ำแกงไก่ก็ไม่มีของนาง

ไทเฮาเห็นหนานหว่านเยียนพูดเตือนกู้โม่หานอย่างอ่อนโยน ก็ผงกหัวมองดูหนานหว่านเยียนอย่างพอใจ รอยยิ้มยิ่งมีเมตตามากขึ้น

“ทำไมเยียนเอ๋อร์ไม่ดื่มล่ะ? หรือรังเกียจห้องเครื่องทำได้ไม่อะไร?”

หนานหว่านเยียนกระตุกมุมปาก เห็นทีไทเฮาไม่คิดที่จะปล่อยนางไปง่ายๆ จึงพูดขึ้นว่า “เพคะ เดี๋ยวหลานสะใภ้ค่อยดื่ม”

นางเหลือบมองดูหนานชิงชิงด้านข้างที่แอบซ่อนความอิจฉาตาร้อน จู่ๆก็พูดขอบคุณขึ้นมาว่า “หลายวันมานี้หลานสะใภ้สูญเสียกำลังอยู่ในค่ายทหารอย่างมากจริงๆ น้ำแกงนี้ช่วยบำรุงหลานสะใภ้ได้ดีจริงๆ ขอบพระทัยเสด็จย่าอย่างมาก”

“แต่ว่าพูดถึงค่ายทหาร ไม่รู้ว่าอ๋องเฉิงได้เคยบอกพี่สาวไหม....พวกทหารในค่ายทหารพวกนั้นบาดเจ็บสาหัส ในฐานะที่อ๋องเฉิงเป็นแม่ทัพ ไม่ถามไถ่เลย คงไม่ค่อยดีมั้ง?”

หนานหว่านเยียนยกถ้วยน้ำแกงขึ้นมา เป่าอยู่สักพัก ไม่ยอมดื่มลงไป แล้วก็ถามหนานชิงชิงขึ้นมา

ไทเฮาที่นั่งตรงตำแหน่งสูง มองดูอยู่อย่างร้อนใจ ในใจร้องตะโกนขึ้นว่า “ดื่ม รีบดื่ม ไอโย้วเจ้าดื่มลงไปเร็วๆสิ ถามมากมายขนาดนั้นทำไม?”

กู้โม่หานขมวดคิ้ว

อยู่ดีๆ ทำไมจู่ๆหนานหว่านเยียนถึงได้พูดถึงเรื่องค่ายทหารขึ้นมา?

สีหน้าหนานชิงชิงย่ำแย่ ใครๆต่างก็รู้ ช่วงก่อนอ๋องเฉิงทำขายหน้าอยู่ในค่ายทหาร หนานหว่านเยียนเป็นหนึ่งในคนที่มีผลงานไม่น้อย

นางมองดูหนานหว่านเยียนที่กำลังจะดื่มน้ำแกง ไม่รู้ทำไมถึงได้โกรธโมโหขึ้นมา เอื้อมมือไปแย่งถ้วยน้ำแกงของหนานหว่านเยียนมา แล้วก็ดื่มจนหมด

วินาทีนั้น สายตาหนานหว่านเยียนฉายแววหัวเราะเย้ย

เมื่อกี้ที่นางเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก็เพราะตั้งใจพูดให้หนานชิงชิงฟัง

ยังไง “พี่สาวคนดี” คนนี้ เป็นคนกระหยิ่มใจ ทนกับการถูกดูถูกแบบนี้ไม่ได้ ขจัดปัญหาให้นางได้อย่างทันท่วงที

อีกอย่าง ในเมื่อนางล่อหนานชิงชิงออกจากถ้ำแล้ว งั้นก็จะต้องทำให้ได้ประโยชน์สูงสุด

อีกอย่าง ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับหนานชิงชิง สาเหตุของการลอบสังหารเจ้าของร่างเดิม นางจะต้องสืบอย่างกระจ่าง

สีหน้าไทเฮากลายเป็นสีดำราวกับก้นหม้อทันที จ้องมองหนานชิงชิงด้วยความไม่พอใจ

หนานชิงชิงคนนี้ ยิ่งอยู่ยิ่งก้าวร้าว ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น แม้แต่น้ำแกงที่เตรียมไว้ให้กับหนานหว่านเยียนก็กล้าแย่งไปดื่ม

หนานชิงชิงกลับเช็ดปากเหมือนอย่างไม่ได้ทำผิดอะไร ยิ้มอย่างสุภาพเรียบร้อย

“เสด็จย่า ข้าเห็นว่าน้องสาวไม่ชอบดื่มน้ำแกงนี้ ดังนั้น ข้าเพิ่งคลอดเสี่ยวซื่อจือ(ลูก)ได้ไม่นาน ควรที่จะบำรุงร่างกาย ยังไงก็เป็นความหวังดีของเสด็จย่าไทเฮา จะสิ้นเปลืองไม่ได้”

หนานหว่านเยียน นังสารเลวคนนี้ กล้าเอาเรื่องค่ายทหารมาท้าทายนาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ น้ำแกงถ้วยนี้ นางดื่มแทนนางเสียเลย

ลูกนอกคอกที่นังสารเลวคลอด ไม่มีสิทธิ์ได้รับสิ่งที่ดีไปกว่านาง