บทที่ 158 ท่านอ๋องแพ้

แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจ

หนานชิงชิงมองดูกู้โม่หานแวบหนึ่ง นึกว่าเขาเป็นห่วงนาง จึงดีใจอย่างมาก วางตะเกียบลง พร้อมยิ้มพูดกับเขาว่า “ข้าเลินเล่อไปแล้ว ต้องโทษกุ้งนึ่งนี้หอมมากเลย จึงหยุดกินไม่ได้ ขอบคุณน้องหกที่เตือน”

กู้โม่หานมองดูนางอย่างเย็นชา พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องเกรงใจ”

หนานชิงชิงเจ็บปวดใจ จากนั้นก็อมยิ้ม หันไปมองหนานหว่านเยียน แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “เมื่อก่อนอยู่ในวัง ข้าเคยเห็นน้องหกแพ้เห็ดโดยบังเอิญ”

แพ้?

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว หันไปมองเห็ดโคนที่เมื่อกี้นางคีบให้กู้โม่หาน ยังนิ่งอยู่ในถ้วยของเขา แล้วก็มองดูสายตากู้โม่หาน ความเย็นชานั้น ราวกับโทษนางว่าไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเขาเลย

เชอะ

กู้โม่หานแพ้หรือไม่แพ้เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

ถึงหนานหว่านเยียนจะไม่อยากสนใจหนานชิงชิง แต่ไทเฮามองดูอยู่ นางจึงคีบผักในถ้วยกู้โม่หากลับมา พร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า “ข้าเกือบลืมไปเลยว่า ท่านอ๋องไม่ชอบทานเห็ด ชอบทานเนื้อ”

พูดเสร็จ นางก็คีบเนื้อตุ๋นน้ำแดงโยนใส่ถ้วยกู้โม่หาน

หนานชิงชิงยิ้มหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่า “ใช่ น้องหกยังคงชอบทานเนื้อ เวลามีงานเลี้ยงในวัง ที่ไหนมีเนื้อก็จะตามหาเขาเจอที่นั่น”

นางอย่างสนิทสนมกัน ฟังดูไม่ละลาบละล้วง กลับรู้สึกได้ถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างอธิบายไม่ถูก

กู้โม่หานได้ยินแล้ว ก็ชายหางตาเหลือบมองดูหนานชิงชิงอย่างเยือกเย็น

คำพูดของหนานชิงชิง ทำไมฟังดูแปลก?

ตอนเป็นเด็กพวกเขาเคยสนิทสนมกันก็จริง เพราะเขาอยู่ในวังไม่มีเพื่อน หนานชิงชิงถือว่าเป็นเพื่อนคนแรกของเขา แต่ต่อมา....แตกย้ายเลิกคบกันไปนานแล้ว ทำไมจะต้องพูดขึ้นมาอีก

หนานหว่านเยียนคิ้วทานอาหารอยู่อย่างอร่อย พร้อมพูดกับหนานชิงชิงอย่างยิ้มแย้มว่า “ใช่ไหม? งั้นก็ดี”

ในใจนางกลับบ่นพึมพำว่า

เมื่อก่อนกู้โม่หานกับหนานชิงชิงสนิทกันมากหรือ? ทำไมถึงได้รู้เรื่องลับมากมายขนาดนี้?

ท่าทีหนานหว่านเยียนสามารถพูดได้ว่าเย็นชา ผู้หญิงคนอื่นแสดงความเอาใจใส่เขาแล้ว นางยังไม่สะทกสะท้านอะไรเลย กู้โม่หานรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

เขาแอบยื่นมือไปหยิกเอวหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนเจ็บ จึงหันไปถลึงส่งสายตาดุใส่เขา ใช้น้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนพูดตำหนิขึ้นว่า “เจ้าทำอะไร?”

สีหน้าไทเฮาย่ำแย่อย่างที่สุด จนมือที่ถือตะเกียบอยู่สั่นเทา แต่หนานชิงชิงยังไม่มีวี่แววที่จะหุบปาก ยกจอกเหล้าขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า

“เหล้าจอกนี้ ข้าขอชนน้องหก น้องสาวไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”

ถึงหนานหว่านเยียนจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่ถูกกู้โม่หานหยิกหนึ่งที จึงไม่พอใจ นางกำลังจะอ้าปากพูด กู้โม่หานกลับพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงค่อนข้างห่างเหินว่า

“ดื่มเหล้าคงไม่ต้องแล้วล่ะ คืนนี้กลับไปข้ายังมีงานต้องทำ”

เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็น ไม่ไว้หน้าพระชายาเฉิงเลย สีหน้าหนานชิงชิงเปลี่ยนไป เหมือนถูกทำร้ายบาดเจ็บ

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารเย็นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งผสมกับความตึงเครียดเล็กน้อย

ในที่สุดไทเฮาก็อดทนไม่ไหว วางถ้วยตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง

นางไม่มีพอท่าทีเอ้อระเหยของหนานชิงชิงที่มีต่อกู้โม่หานกู้โม่เฟิงอย่างที่สุด น่ารังเกียจยิ่งกว่าหยุนอี่ว์โหรวคนนั้น

นางหันไปถามหลี่หมัวมัวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “อ๋องเฉิงล่ะ? ยังอยู่ในตำหนักฮองเฮาหรือ? ให้เขารีบมารับพระชายาเฉิงกลับจวน”

“เสี่ยวซื่อจือคงหิวแล้ว”

สายตาไทเฮาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธ จับจ้องมองดูหนานชิงชิง