บทที่ 24 หนังสือหย่าให้เจ้า

กู้โม่หานหัวเราะเยาะในทันที และโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “หนานหว่านเยียน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร! การแต่งงานครั้งนี้ เป็นพระกระแสรับสั่งของไทเฮา และเสด็จพ่อก็ทรงตอบรับด้วยพระองค์เอง เป็นความแน่นอนที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เจ้าอยากเปลี่ยนแปลง? คิดเพ้อเจ้อ! ”

“อีกอย่างหญิงสกปรกเช่นเจ้า มีคุณสมบัติอะไรมาพูดเรื่องหย่ากับข้า?! เจ้าสมควรเป็นภรรยาที่ถูกหย่าร้าง มีชีวิตอยู่อย่างน่าเวทนา ถูกผู้คนประณามและเหยียดหยาม! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตที่ดีหรือ? เจ้าฝันไปเถอะ! ”

เมื่อเห็นสีหน้าที่เศร้าหมองของกู้โม่หาน ความหนาวเหน็บในใจของหนานหว่านเยียนก็ล้นทะลักออกมา

ท่าทางของกู้โม่หานที่มีต่อเจ้าของร่างเดิมนั้นแย่จนถึงขีดสุด จงเกลียดจงชังอะไรนักหนาถึงได้พูดกับภรรยาที่แต่งงานด้วยเช่นนี้!

“ท่านอ๋องไม่ต้องกล่าวมากมายนัก หากท่านไม่ตอบรับเงื่อนไขของข้าก็ไม่เป็นไร จะว่าไปไทเฮาก็ไม่ได้พบข้าเสียนาน คงอยากจะพูดคุยเรื่องเก่าๆ กับข้า เช่นนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ของไทเฮา แล้วพูดถึงการกระทำของท่านอ๋องเมื่อห้าปีที่ก่อน ไม่รู้ว่าไทเฮาที่ทรงชราภาพแล้ว นางจะโกรธใคร......”

หนานหว่านเยียนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นไปตามที่กู้โม่หานกล่าว เป็นความแน่นอนที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ และถูกกำหนดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่อาจกับคำได้ ตอนนี้นางเป็นเพียงพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง แล้วนางจะทนต่อการพลิกผันได้อย่างไร สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางไม่คิดที่จะหันหลังกลับ

นางเพียงต้องการปักหลักและตั้งตัวที่จวนอ๋อง ดังนั้นจึงต้องคิดหาวิธีที่ดีให้กับตนเอง เพื่อความอยู่รอด และต้องได้รับอำนาจที่แท้จริงหรือหนังสือหย่า!

โดยแยกตัวออกจากคนเหล่านี้ให้เร็วที่สุด นางถึงจะสามารถพาบุตรสาวของนางออกไปให้ไกลได้

สีหน้าของกู้โม่หานไม่น่ามองมากนัก แต่เขารู้ว่าเรื่องฟ้องร้องเช่นนี้ หนานหว่านเยียนสามารถทำได้!

เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น เขาจึงระงับความโกรธและกัดฟันกล่าวว่า “ได้ ในเมื่อเจ้าไร้ยางอายเช่นนี้ ข้าก็จะส่งเสริมเจ้า! แต่เจ้าอย่าคิดว่าที่ว่าจะได้อำนาจที่แท้จริงของพระชายา! ส่วนหนังสือหย่า ข้าสามารถให้เจ้าได้ แต่หลังจากนี้หนึ่งปี!”

ระยะนี้หนานหว่านเยียนทำตัวแปลกๆ ทำให้เขาสับสนเกี่ยวกับความคิดของนาง แต่นางเคยมีท่าทีที่ยืนหยัดต่อเขา ใช้กลอุบายที่ชั่วร้ายอำมหิตทุกอย่าง เพื่อที่จะได้เข้าไปในจวนอ๋องอี้!

แต่ในตอนนี้กลับหมกมุ่นอยู่กับการอยากได้หนังสือหย่าแผ่นหนึ่ง เขาไม่เชื่อว่าหญิงผู้นี้จะไปจากเขาและจวนอ๋องอย่างง่ายดาย! จะต้องมีลูกไม้อื่นอีกเป็นแน่!

อีกอย่างเขายังไม่ได้ตรวจสอบภูมิหลังของเด็กผู้หญิงทั้งสองคนนั้นให้กระจ่าง!

เขาจะไม่ยอมให้นางเป็นอิสระเร็วขนาดนั้น!

“ครึ่งปี” หนานหว่านเยียนกล่าวอย่างหนักแน่น

“นับว่าข้าไว้หน้าเจ้ามากแล้ว! หนานหว่านเยียน เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก!” กู้โม่หานโกรธจัด

“ข้าขอคิดดูก่อน อีกเดี๋ยวเมื่อเจอไทเฮาแล้ว ข้าควรจะพูดคุยอะไรกับนางดี หรือจะพูดว่า......”

นี่เป็นคำขู่!

กู้โม่หานกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ “ครึ่งปีก็ครึ่งปี! เรื่องที่รับปากกับข้าไว้ หากเจ้าเปลี่ยนใจ ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น! ”

“ตกลง! ” ในที่สุดดวงตาของหนานหว่านเยียนก็สว่างขึ้น “แต่นี่เป็นเพียงการพูดปากเปล่า หากวันนั้นท่านอ๋องชักสีหน้าและปฏิเสธ ข้าจะไปเอาหนังสือหย่าจากที่ไหน?”

“เจ้ากังวลว่าข้าจะบิดพลิ้วหรือ?” กู้โม่หานหรี่ตาและหัวเราะเยาะ “ข้าไม่เหมือนเจ้า สิ่งที่พูดไปแล้ว ข้าย่อมทำได้!”

“ข้าแค่อยากได้ความสบายใจ” หนานหว่านเยียนกดดันทุกย่างก้าว

“บนรถม้าไม่มีกระดาษและพู่กัน ต่อให้ข้าอยากเขียนก็ต้องรอให้กลับไปที่จวนก่อน!” น้ำเสียงของชายผู้นั้นดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

หนานหว่านเยียนรีบเร่งที่จะหย่าร้างขนาดนี้เลยหรือ?