บทที่ 25 อีกเดี๋ยวก็แต่งงานเข้าไปในจวนอ๋องอี้แล้ว

เวลานี้ในพระราชวัง ท้องพระโรงครึกครื้นอย่างมาก

บรรดาแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงในวังล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์และขุนนางสำคัญ

หยุนวี่โหรวยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มหญิงสูงศักดิ์และยิ้มหวาน

หนึ่งในนั้นแสดงสีหน้าอิจฉาริษยา และพูดคุยกับหยุนวี่โหรวว่า “อาโหรวช่างโชคดีนัก อีกไม่นานก็จะแต่งงานเข้ามาในจวนอ๋องอี้แล้ว!”

“อาโหรวของเราอาศัยความสามารถจนได้เข้าไปในจวนอ๋อง!” อีกคนไม่พอใจกับความไม่เป็นธรรมของหยุนวี่โหรว

“ใช่ๆ คุณหนูโหรวรูปโฉมงดงามเช่นนี้ ทั้งยังรู้หนังสือ และมีใจประสานตรงกันกับอ๋องอี้ ช่างเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้าง! เจ้าจะบอกว่าเป็นเพียงโชคดีได้อย่างไรเล่า?”

หญิงสาวชุดสีชมพูรากบัวหัวเราะเยาะและกล่าวอย่างเย็นชา “จากที่ข้าเห็น ในเวลานี้ตำแหน่ง ‘พระชายา’ ในจวนอ๋องอี้ จึงจะถือว่า ‘โชคดี’ จริงๆ!”

“หนานหว่านเยียนผู้นั้นอัปลักษณ์ยิ่งนัก เหมือนปีศาจกินคน! อีกทั้งโหดเหี้ยมอำมหิต ผิดศีลธรรม และข้ายังได้ยินมาว่านางสวมเขาให้อ๋องอี้! เสียพรหมจรรย์ก่อนที่จะแต่งงาน จุ๊ๆ ช่างเลวทรามต่ำช้า!”

หลังจากพูดจบ ก็มีคนเข้าใจและคล้อยตาม “ใช่ๆ ถึงอย่างไรหญิงผู้นั้นก็เป็นเพียงพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง ไม่เหมือนกับอาโหรวของเรา อ่อนโยน มีคุณธรรม และสงบเงียบ นี่เป็นสิ่งที่พระชายาพึงมี! หากอาโหรวเข้าไปในจวนอ๋อง จะต้องเป็นที่รักยิ่งของอ๋องอี้อย่างแน่นอน และเป็นคนผู้นั้นที่กุมหัวใจของอ๋องอี้!”

หยุนวี่โหรวเผชิญกับคำชม และได้ยินผู้คนดูแคลนหนานหว่านเยียน ความพึงพอใจปรากฏขึ้นในดวงตาและอารมณ์ดี

แต่นางทำดีอย่าอวดเก่ง ยังทำไม่ได้อย่าใจร้อน และยังคงยิ้ม “พี่สาวน้องสาวทั้งหลายเลิกหยอกล้อข้าได้แล้ว และอย่าพูดไร้สาระ ในเมื่ออ๋องอี้แต่งงานกับพระชายาแล้ว เช่นนั้นอ๋องอี้ก็คงมีเหตุผล วันหน้าข้าก็ต้องกลายเป็นพระชายารอง ขอแค่ได้ปรนนิบัติอ๋องอี้ และจัดการเรื่องภายในให้ดีก็พอ”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ก็ทำให้เกิดการเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันในหมู่ผู้คนจำนวนมาก

ต่างพากันบอกว่าหยุนวี่โหรวเป็นคนใจกว้างและมีเหตุผล

ในเวลานี้มีเสียงจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นที่หน้าประตูท้องพระโรง สายตาของผู้คนมองไปพร้อมกัน และเห็นชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าดุจหยกประดับกวาน เต็มไปด้วยไอสังหาร และข้างกายของเขาคือพระชายาเฉิงที่รูปโฉมงดงาม

มีคนรอต้อนรับอยู่แต่ไกล “คารวะอ๋องเฉิง พระชายาเฉิง!”

อ๋องเฉิงกู้โม่เฟิงพยักหน้า “ลุกขึ้นเถิด”

พระชายาเฉิงข้างกายเขา ทุกการแสดงออกล้วนสง่างาม นางสวมกระโปรงยาวสีอ่อน สวยงามราวกับดอกบัวสีขาว และรูปโฉมงดงามกว่าหยุนวี่โหรวหอย่างเห็นได้ชัด

พระชายาเฉิงเหลือบมองหยุนวี่โหรวที่ถูกห้อมล้อมด้วยบรรดาญาติผู้หญิง และเงามืดก็ปรากฏขึ้นในดวงตา

หยุนวี่โหรวก็สังเกตเห็นท่าทางที่ไม่เป็นมิตรของพระชายาเฉิงผู้มาเยือน นางยิ้มตอบ แต่ในใจกลับดูถูกเหยียดหยาม

ทันใดนั้นบรรดาญาติผู้หญิงห้อมล้อมอยู่ข้างกายหยุนวี่โหรวเมื่อครู่ก็เดินไปหาพระชายาเฉิงอย่างรวดเร็ว

“วันนี้พระชายาเฉิงช่างงดงามยิ่งนัก สมกับที่เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นซีเย่!”

“อีกอย่างอ๋องเฉิงก็ทรงรักพระชายามากเช่นนั้น ช่างเป็นพระชายาที่น่าอิจฉาเสียจริง”

“เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ของอ๋องอี้และพระชายาอี้แล้ว นับว่าพระชายาเฉิงดูมีความสุขมาก” ผู้หญิงในชุดกระโปรงสีชมพูรากบัวเหลือบมองคนผู้นั้น “แต่ระยะนี้พระชายาเพิ่งจะคลอดบุตร ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว พวกเจ้าอย่าบดขยี้พระชายาเฉิง!”

คนเหล่านี้ประจบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เห็นได้ชัดว่ากู้โม่เฟิงไม่สามารถทนต่อเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงเหล่านี้ได้ ดังนั้นจึงอธิบายบางอย่างข้างหูของพระชายาเฉิง และเดินไปด้านข้างเพื่อทักทายเหล่าขุนนาง

ใบหน้าอันงดงามของพระชายาเฉิงแดงระเรื่อ ยิ้มอย่างนุ่มนวลและกล่าวเบาๆ

“โอ๊หยา ช่างรักกันมากจริงๆ!” มีคนกล่าว

สง่าราศีของหยุนวี่โหรวถูกพระชายาเฉิงช่วงชิงไปในทันที นางรู้สึกไม่พอใจ แต่อ๋องเฉิงขวางอยู่ข้างหน้า นางจึงไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า

หลังจากกู้โม่หานจากไป นางก็ก้าวไปข้างหน้าและคารวะพระชายาเฉิงด้วยรอยยิ้ม

“วี่โหรวขอแสดงความยินดีกับพระชายาที่ให้กำเนิดเสี่ยวซื่อจื่อ ในช่วงที่ผ่านมาข้าบำรุงร่างกายมาโดยตลอด และเตรียมที่จะแต่งงานกับอ๋องอี้ จึงมาแสดงความยินดีล่าช้า และหวังว่าพระชายาจะไม่ถือสา”

ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบ! บรรยากาศเริ่มแปลกๆ!

ไม่มีใครรู้ว่าในตอนนี้สิ่งที่ราชวงศ์ขาดแคลนที่สุดคือเพศชาย ฝ่าบาทและไทเฮากำลังรอคอยว่าครอบครัวใดจะให้กำเนิดเด็กผู้หญิง ตอนที่พระชายาเฉิงตั้งครรภ์ถูกคนประจบสอพลออยู่แปดเก้าเดือน แต่ตอนนี้นางให้กำเนิดบุตรชาย ไม่ต้องพูดเลยว่าโชคร้ายเพียงใด!

แววตาของหญิงสาวชุดสีชมพูรากบัวกะพริบเล็กน้อย และรอดูพระชายาเฉิงกับหยุนวี่โหรวกัดกัน!

หญิงงามสองท่านนี้ ดูเหมือนจะมีชื่อเสียงเรื่องอุปนิสัยดี เป็นพี่น้องที่สนิทสนมกัน แต่มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าพวกนางทะเลาะกันรุนแรงเพียงใดในที่ส่วนตัว!