บทที่ 26 คุกเข่าให้ข้า

เดิมทีนางกับพระชายาเฉิงเป็นญาติผู้หญิงที่โดดเด่น แต่หญิงชุดแดงผู้นี้กดหัวของพวกนาง!

พระชายาเฉิงมองดูกู้โม่หานและหญิงสาวชุดแดงเดินเข้ามา นางขมวดคิ้วและกำมือแน่น

เมื่อกู้โม่หานและหนานหว่านเยียนปรากฏตัว ไม่เพียงแต่จะดึงดูดความสนใจของบรรดาญาติผู้หญิงเท่านั้น แต่แม้แต่ผู้ชายก็ต่างมองมาที่พวกเขาเช่นกัน

กู้โม่หานชำเลืองมองชายในห้องโถงที่ยืดคอมองไปที่หนานหว่านเยียน จากนั้นก็กวาดสายตามองหนานหว่านเยียนที่อยู่ข้าง ๆ เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกและรู้สึกโกรธ แต่ไม่รู้ว่ามาจากไหน

และหญิงสาวชุดสีชมพูรากบัวที่ริเริ่มเยาะเย้ยหนานหว่านเยียนเมื่อครู่ ในตอนนี้ก็ตกตะลึง

มีคนที่งดงามยิ่งกว่าพระชายาเฉิง หญิงงามอันดับหนึ่งในแคว้นซีเย่!

ไม่นานนางก็หันหน้าไปยิ้มให้กลุ่มญาติผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง

“พวกเจ้าดูสิ ข้าบอกแล้วว่าอ๋องอี้จะพาหญิงโชคร้ายผู้นั้นมาได้อย่างไร พระชายาที่ถูกทอดทิ้งก็คือพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง จะออกหน้าออกตาได้อย่างไร!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็รีบพูดคล้อยตาม “คุณหนูเจียงกล่าวได้อย่างถูกต้อง หนานหว่านเยียนถูกอ๋องอี้ทอดทิ้งแล้วจริงๆ”

เมื่อถูกเรียกว่าคุณหนูเจียง——เจียงหรูเยว่ก็ภาคภูมิใจอย่างมาก

จากนั้นนางก็มองไปที่หยุนวี่โหรวด้วยความลำบากใจ “แต่……อ๋องอี้ผู้นี้ก็นี้จริงๆ เลย อาโหรวยังไม่ทันได้เข้าไปในจวน ก็มีคนโปรดคนใหม่เสียแล้ว? ”

หยุนวี่โหรวสีหน้าหม่นหมองในทันที นางยังคงนิ่งเงียบ และมองไปยังหญิงสาวชุดแดงด้วยสายตาที่เฉียบคม

พระชายาเฉิงที่อยู่ด้านข้างเยาะเย้ยอย่างเย็นชาในใจ และยินดียินร้ายไปกับความโชคร้ายของผู้อื่น

เมื่อเห็นว่าหยุนวี่โหรวไม่พูด เจียงหรูเยว่ก็ไม่เก็บอาการอีกต่อไป และเดินเข้าไปหากู้โม่หาน คารวะและกล่าวว่า “หม่อมฉันคารวะท่านอ๋องอี้”

กู้โม่หานยกมือขึ้น “ลุกขึ้นเถิด”

เจียงหรูเยว่ลุกขึ้น และเห็นว่าหญิงสาวชุดแดงจ้องมองมาที่นาง ดวงตาของนางทั้งกลมโตทั้งเป็นประกาย และมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ

เจียงหรูเยว่รู้สึกประหลาดใจ ตอนนี้อยู่ไกล และรู้สึกเพียงว่าหญิงสาวชุดแดงผู้นี้มีเสน่ห์มาก ไม่คิดเลยว่าเมื่อเข้ามามองใกล้ๆ ใบหน้านี้ก็จะยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก!

“แม่นางท่านนี้ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลย ไม่ทราบว่าเป็นคุณหนูบ้านไหน?”

หนานหว่านเยียนไม่พูด และจ้องมองนางอย่างไม่สะทกสะท้าน

กู้โม่หานที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวชุดแดงไม่พูด คุณหนูเจียงก็คิดว่านางกลัว จึงแสร้งทำเป็นดึงมือของหนานหว่านเยียนอย่างสนิทสนม และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่ออ๋องอี้พาเจ้ามางานเลี้ยงในวัง นั่นก็หมายความว่ายอมรับในตัวแม่นาง แม่นางช่างงดงามหาที่เปรียบมิได้ เมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว บรรดาญาติผู้หญิงอย่างพวกเรา ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน! ดังนั้นแม่นางไม่ต้องกลัว”

หนานหว่านเยียนมองไปที่เจียงหรูเยว่ และหัวเราะเยาะเบาๆ

เจ้าของร่างเดิมตกอยู่ในมือของนางนับครั้งไม่ถ้วน ถูกนางผลักเข้าไปในการต่อสู้อันดุเดือด และแบกรับเรื่องไม่ดีมากมายนับไม่ถ้วน หรือแม้กระทั่งถูกเจียงหรูเยว่ตบนับครั้งไม่ถ้วน

ตอนนี้เจียงหรูเยว่เข้ามาเอาอกเอาใจต่อหน้านาง เพื่อประจบสอพลอ? !

“ข้ารู้ว่าข้าหน้าตาดี ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาบอก” หนานหว่านเยียนสะบัดมือออก ริมฝีปากสีแดงเปิดออกเล็กน้อย “อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ได้ออกจากจวนมานานแล้ว จึงไม่รู้ว่าโลกเปลี่ยนไปมากขนาดนี้แล้ว เจ้าไม่คารวะข้า แถมยังส่งเสริมให้ญาติผู้หญิงเหล่านั้นนินทาข้าด้วย คุณหนูเจียง เจ้ามีความสามารถมาก!”

เมื่อนางส่งเสียง ผู้คนก็ตกตะลึง!