บทที่ 244พวกนางจะออกไปจากจวน

หนานหว่านเยียนพยักหน้าเป็นความหมายว่า "อืม ข้าจะอยู่เคียงข้างรอท่านน้าตื่น”

เพราะนางต้องแน่ใจก่อนว่าสถานการณ์ของเขาเป็นเช่นไร

โม่หวิ่นหมิงพยักหน้า หนานหว่านเยียนเข็นเขาเข้าไปในมิติ

นางสวมหน้ากากอนามัยและถุงมือ หายใจเข้าลึก พาตัวโม่หวิ่นหมิงไปที่เตียงผ่าตัด ขั้นแรกนางฉีดยาระงับประสาทให้เขา จากนั้นจึงให้ยาสลบตามน้ำหนักร่างกาย

ในไม่ช้า โม่หวิ่นหมิงรู้สึกว่าเปลือกตาของเขาหนักและหลับไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อมองไปยังคนไข้ที่อยู่บนเตียงหายใจเป็นระเบียบ หนานหว่านเยียนก็เริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่นางต้องใช้ อันดับแรก นางถอดกางเกงของโม่หวิ่นหมิงออก แล้วจับไปบริเวณขาของเขาที่เป็นสีดำคล้ำนูนออกมา

นางต้องช่วยโม่หวิ่นหมิงทำการผ่าตัดเส้นเลือดขอดให้สูญเสียน้อยที่สุด และในขณะเดียวกันก็ทำการล้างสารพิษในร่างกายของเขา สุดท้ายทำการผ่าตัดกระดูกหักหลายปล้องรอบข้อเข่า

หนานหว่านเยียนจัดการอารมณ์ของตนเอง จากนั้นหยิบเครื่องมือและเข็มที่จำเป็นสำหรับการผ่าตัดออกมาติดตั้งเตรียมใช้งาน

ทันทีหลังจากนั้น นางก็ใช้เข็มเจาะเข้าไปในเส้นเลือดปูดที่ขาของโม่หวิ่นหมิงอย่างระมัดระวัง แล้วส่งอุปกรณ์คลื่นความถี่วิทยุเข้าไปในเส้นเลือด

นางกระตุ้นบริเวณส่วนที่เสียหายโดยใช้แสงเลเซอร์

แผลของการผ่าตัดแบบนี้จะมีขนาดเท่ารูเข็มเท่านั้น จุดประสงค์ของการผ่าตัดนี้ ประการแรกคือหยุดการไหลย้อนกลับของเลือดจากหัวใจ ให้เลือดไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ทั้งยังทำให้พิษเจือจางลงโดยเร็วที่สุด

โชคดีที่มิติได้รับการอัพเกรด ทำให้นางมีความมั่นใจมากขึ้นในการช่วยเขา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดหนานหว่านเยียนก็จัดการเส้นเลือดขอดที่ขาท่อนล่างของโม่หวิ่นหมิงได้สำเร็จ

เหงื่อที่ใหญ่กว่าเม็ดถั่วของนางไหลลงไปบริเวณคาง แต่นางก็ยังมิได้หยุดลง นางเอื้อมมือไปหยิบเข็มเงินที่ถูกทำความสะอาด ฆ่าเชื้อโรคเรียบร้อยแล้วออกมาห่อหนึ่ง

วิธีการเจาะเลือดคลั่งให้ออกมา เป็นวิธีที่เห็นผลดีที่สุด อีกทั้งจะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้บาดเจ็บ

รอจนกระทั่งเลือดคลั่งถูกปลดปล่อยออกมาพอประมาณแล้ว นางจึงดึงเข็มออก

จนกระทั่งขั้นตอนสุดท้ายนั่นคือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด

นางพยุงสะโพกของโม่หวิ่นหมิงขึ้น มัดขาของเขาด้วยสายรัดหยุดเลือด ทำแผลเป็นรูปโค้งจากเส้นกึ่งกลางของโคนกระดูกร่วมระนาบของเขา ผ่านตุ่ม Gerdy เพื่อเปิดเผยข้อเข่าของเขาออกมาให้ชัดเจน

จากนั้นนางก็ทำความสะอาดเลือดสีดำและเนื้อเยื่อตายที่อยู่บริเวณรอบ ก่อนเย็บแผลให้ติดกันดังเดิม นางพยายามใช้เวลา น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ในการจัดการบาดแผลบริเวณข้อเข่าของโม่หวิ่นหมิง

เมื่อการผ่าตัดทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้ว นางก็ผ่อนคลายราวกับยกภูเขาออกจากอกถอนหายใจยาว นางนั่งลงที่ด้านข้างเตียง

ตอนนี้ยาชาของโม่หวิ่นหมิงยังไม่หมดฤทธิ์ หนานหว่านเยียนมองไปทางชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาดุจดั่งเทพเซียน นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขา

การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี อีกไม่นานคาดว่าโม่หวิ่นหมิงก็คงฟื้นคืนสู่สภาพปกติ

เมื่อไรที่เขาหายดี พวกนางก็จะได้เดินทางออกจากจวนอ๋องนี่สักที

หนานหว่านเยียนรอจนกระทั่งน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ของโม่หวิ่นหมิงเหลือพอประมาณ จากนั้นจึงเข็นเขาออกไปจากห้วงมิติ ใช้เปลหามย้ายร่างของเขาไปบนเตียง

นางนั่งฟุบลงอยู่ที่ข้างเตียงด้วยความเหนื่อยล้า จึงมิรู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ผ่านไปสักเวลาหนึ่งก้านธูปเห็นจะได้ จู่ๆ หนานหว่านเยียนก็ตกใจตื่นแล้วเงยหน้า นางยังคงสบตากับดวงตาอันอบอุ่นเป็นประกายของโม่หวิ่นหมิงดังเดิม