บทที่ 245 ท่านอ๋องกลัวพระชายา

“ขอรับ!” เงาดำนั้นตอบแล้วหายไปจากห้องของโม่หวิ่นหมิงอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน

โม่หวิ่นหมิงจ้องมองไปทางหลังคาด้วยสายตาคับแคบ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา

ในความเป็นจริง วันก่อนที่หนานหว่านเยียนจะมารับเขา ชายชุดดำกลุ่มนี้ได้มาหาเขาและปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพอย่างสูง

ในตอนแรกเขามิเชื่อ แต่ต่อมาเขาพอจดจำบางสิ่งได้และตระหนักว่าเขาและหนานหว่านเยียนมีตัวตนที่พิเศษและน่าเกรงขาม

โดยเฉพาะหว่านหว่านซึ่งเป็นคนที่เขาต้องปกป้องแม้ต้องสละชีวิต......

ในขณะนี้ หนานหว่านเยียนกลับมาที่เรือนของนางแล้ว

นางหาวขึ้นแล้วพบอวี๋เฟิงและเซียงอวี้แล้วถามว่า "เซียงอวี้ เจ้าตัวเล็กสองคนนี้อยู่ที่ใดเล่า?"

เซียงอวี้รีบตอบว่า "ทูลพระชายา นายน้อยทั้งสองกำลังงีบหลับอยู่ ท่านจะเดินทางไปหาหรือไม่?"

"อืม ข้าไปดูสักหน่อย" หนานหว่านเยียนพยักหน้า ขณะที่นางกำลังจะจากไป จู่ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นได้ แล้วเอ่ยถามเซียงอวี้กับอวี๋เฟิงว่า "เจ้ารู้จักหรือไม่ว่านางผู้หญิง......พระชายารองเคยช่วยกู้โม่หานไว้?”

อวี๋เฟิงและเซียงอวี้มองหน้ากันแล้วส่ายหัว

อวี๋เฟิงถาม "เกิดอะไรขึ้นหรือพระชายา?"

“ข้าแค่อยากรู้เท่านั้น อวี๋เฟิง เจ้าตรวจสอบให้ข้าหน่อย ยิ่งเร็วยิ่งดี” หลังจากกล่าวจบ หนานหว่านเยียนก็ไปที่เรือนเพื่อดูเด็กๆ

อวี๋เฟิงรีบตอบว่า "รับทราบ ข้าน้อยจะทำให้อย่างเต็มที่”

เมื่อมองตามหลังหนานหว่านเยียนไป ก็รู้สึกได้ว่าพระชายาได้รับการเสียดแทงใจมิน้อย......

ขณะเดียวกันที่จวนเฉิงเซี่ยง

หนานชิงชิงถือถ้วยชาเอาไว้แล้วส่ายไปมาอย่างใจลอย ด้านข้างมีฮูหยินของเฉิงเซี่ยงนั่งอยู่

ครั้งนี้ ฮูหยินมิได้ร้องไห้ แต่แสดงความไม่พอใจออกมาโดยตรง "นี่ข้าว่า ชิงชิง เหตุใดหนานหว่านเยียนจึงยังไม่ตาย?"

“เจ้าคงไม่รู้สิ นางกลับมาที่เรือนอีกครั้งเมื่อสองสามวันก่อน ท่าทีนั้นดูเย่อหยิ่งหนักหนา มิเห็นข้าในสายตา!”

หนานชิงชิงมิได้ตอบและเล่นกับถ้วยชาต่อไป

ฮูหยินนั่งลงข้างๆ หนานชิงชิงด้วยความโกรธและคว้าถ้วยชาจากมือของนางไป

“นี่มันเวลาใดแล้ว? เจ้ายังมีอารมณ์มานั่งดื่มชาอีกหรือ? หากเจ้าไม่โจมตีนาง นางและอ๋องอี้คงจะทะยานขึ้นฟ้าแน่ แล้วพวกเขาอาจขึ้นเหยียนหัวเจ้าได้ รู้หรือไม่!”

หนานชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่ฮูหยิน สายตาของนางเฉียบคมดั่งใบมีด ฮูหยินตื่นตระหนกตกใจกับพลังที่ได้แสดงออกมาของจางจนแทบสำลัก พูดไม่ออกเป็นเวลานาน

หนานชิงชิงจะมิอยากฆ่าหนานหว่านเยียนได้อย่างไร

เมื่อห้าปีก่อน นางยังคงคนโง่เขลาที่เดินตามหลังตนต้อยๆ แต่อีกห้าปีต่อมา จู่ๆ นางกลับกลายเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ไปได้

นางมิเพียงแต่มีไหวพริบและตัดสินใจได้รวดเร็วเท่านั้น แต่นางยังได้เรียนรู้ทักษะต่างๆ มากมาย มิรู้ว่าหนานหว่านเยียนทำได้อย่างไร

โชคดีที่หนานหว่านเยียนมีความสัมพันธ์มิค่อยดีกับกู้โม่หาน มิฉะนั้นหากนางให้กำเนิดบุตรก่อนตน ราชวงศ์จะยังมีที่ให้นางยืนอีกหรือ?

ยิ่งหนานชิงชิงคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งเกลียดมากขึ้นเท่านั้น นางกัดฟันกรอด หายใจเยือกเย็น

“ข้าบอกว่าอย่าตกใจ เรื่องเท่านี้ยังมาหาข้าอีก”

“ก็เพียงแค่หนานหว่านเยียนมิใช่หรือ? คราวที่แล้วนางโชคดีรอดมาได้ นางช่วยชีวิตหยีเฟยไว้ แต่หากหยีเฟยป่วยหนักอีกครั้งโดยไร้เหตุผล และเสียชีวิตหลังจากได้รับการรักษาจากนาง ลองเดาสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”

ฮูหยินมองไปทางนางอย่างว่างเปล่า เอ่ยถามด้วยความเหลือเชื่อว่า "เจ้ามีวิธีงั้นหรือ?"

หนานชิงชิงเยาะเย้ยเล็กน้อย สายตามองไปยังดอกไม้ที่ร่วงหล่นกองอยู่นอกหน้าต่าง "แน่นอน"

กู้โม่เฟิงมิน่าเชื่อถือนัก ครั้งก่อนนางให้เขาจัดการกับหยีเฟย แต่กู้โม่เฟิงดื้อรั้นจนเกินไป มิต้องการให้ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกเหล่านี้ ทำให้นางโมโหแทบตาย

ในเมื่อเขามิเต็มใจ เช่นนั้นนางจะลงมือเอง โทษว่าการตายของหยีเฟยเป็นเพราะหนานหว่านเยียน!

เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเบาๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเจตนาอาฆาตแค้น

“นางชอบอวดทักษะทางการแพทย์ของตนมิใช่หรือ เช่นนั้นข้าจะทำให้นางขุดหลุมฝังตัวนางเอง”