ตอนที่ 300
บทที่ 300กลอุบายรั้งคนของกู้ไร้ประโยชน์
October 21, 2026
น้ำเสียงกู้โม่หานเย็นชาน่ากลัว
“ข้าย่อมไม่นั่งนิ่งรอความตายอยู่แล้ว ในเมื่อเสด็จพ่อใจร้ายกับข้าก่อน ข้าก็จะไม่ยอมเป็นปลาบนเขียง ยอมให้คนเอามีดมาสับ！”
เขาได้ตัดสินใจว่าจะยึดอำนาจแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การโต้กลับในครั้งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโอกาสที่ดีก็ได้
รองแม่ทัพอวี๋ผงะไปครู่หนึ่ง ราวกับตกอยู่ในภวังค์แลเห็นแม่ทัพผู้กล้าหาญยิ่งใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบเมื่อห้าปีก่อน
ดวงตาเขาแดงก่ำ ซาบซึ้งจนพูดไม่ออก “ท่านอ๋องจะทำอย่างไรขอรับ......”
“เฉินเคอผู้นั้น ข้าเคยรู้บางอย่างเกี่ยวกับเขามาก่อน”
อย่างไรเสียเขาก็เป็นยอดจมยุทธ กู้โม่หานชื่นชมนับถือและให้ความสนใจผู้ที่มีความสามารถมาเสมอ แต่น่าเสียดายเฉินเคอทำเขาผิดหวังแล้ว
“เฉินเคอความประพฤติไม่ดี ตอนนั้นที่เขาเพิ่งเป็นตัวเต็งในสำนัก ก็ได้มาที่โรงสุราชื่อดังหลายแห่งในเมืองหลวงก่อความวุ่นวายขึ้น ชื่อเสียงอื้อฉาวเป็นที่สุด ไร้ซึ่งศีลธรรม บ้ากามกิเลส เพื่อจะไปหอนางโลมเพื่อสนองตัณหา ยังเคยผลาญทรัพย์สินครอบครัวหมดภายในคราเดียว”
เสิ่นอี่ว์กับรองแม่ทัพอวี๋ตกตะลึงจนพูดไม่ออก “เช่นนั้นความหมายของท่านอ๋องคือ......”
ความเย็นชาน่ากลัวของกู้โม่หานไม่ได้ถูกปิดซ่อนไว้
“ในเมื่อคนผู้นี้หน้าใหญ่ ขี้อิจฉา เช่นนั้นก็ให้เขาตระหนักเสียบ้าง ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ข้าว่า เสิ่นอี่ว์ลงมือด้วยนิ้วเดียวก็เก่งกาจกว่าเขาเสียอีก”
เสิ่นอี่ว์หน้าแดงขึ้นทันใด แล้วเกาหลังศีรษะอย่างเขินอาย “ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยลงมือไปหนึ่งนิ้วยังไม่สู้เศษฝุ่นหนึ่งเม็ดบนตัวท่านอ๋องเลยขอรับ”
กู้โม่หานเผยยิ้มเบาๆ มองไปที่รองแม่ทัพอวี๋
“คิดหาวิธีมอมเหล้าเขา แล้วส่งสาวงามให้เขานางหนึ่ง ค่ายเสินเชื่อห้ามดื่มสุรา ห้ามมัวเมากามตัณหา หากเขาถูกเหล่าทหารในค่ายเสินเชื่อจับได้คาหนังคาเขาว่าเขามัวเมาอยู่กับนางโลม เอ้อระเหยลอยชาย......เรื่องต่อจากนั้น ไม่จำเป็นต้องให้ข้าพูด เจ้าก็น่าจะกระจ่างแล้ว”
ในเมื่อเสด็จพ่อแข็งข้อบีบบังคับ เช่นนั้นเขาก็จะให้เสด็จพ่อเข้าพระทัย การยึดอำนาจในค่ายเสินเชื่อ หาใช่กลอุบายที่ดี——
เพราะไม่ว่าจะจัดให้ผู้ใดมา เขาก็ต่างมีวิธีป้ายความผิดให้คนผู้นั้นทุกวิถีทาง และโยนออกไปจากค่ายเสินเชื่อในที่สุด
นี่ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่เป็นวิธีการป้องกันตนเองและการโต้กลับ
เสิ่นอี่ว์กับรองแม่ทัพอวี๋ตกตะลึงอย่างยิ่ง
รองแม่ทัพอวี๋กล่าวชมยกใหญ่ “ท่านอ๋อง นี่เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูเลยหนาขอรับ！”
รองแม่ทัพอวี๋เอ่ยอีก “เรื่องนี้ก็มอบให้กระหม่อมไปจัดการเถิด ท่านอ๋องวางใจ กระหม่อมจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้อย่างงดงาม พอถึงครานั้น พลทหารทุกนายในค่ายเสินเชื่อล้วนรอคอยท่านกลับมานะขอรับ！”
กู้โม่หานยื่นมือไปตบไหล่รองแม่ทัพอวี๋ “ข้าเกิดเรื่อง พลอยลำบากพวกเจ้าไปด้วยแล้ว”
“พวกเราเพียงต้องการให้ท่านอ๋องหายวันหายคืน อีกอย่าง ที่จริงแล้ว......” พอเอ่ย รองแม่ทัพอวี๋ก็ลังเลขึ้นนิดหน่อย
“อันที่จริง กระหม่อมเพิ่งนึกได้ว่า หากต้องการหยุดฮ่องเต้จากการแทรกแซงเรื่องในค่ายทหาร ยังมีอีกวิธีขอรับ”
กู้โม่หานหลิ่วตาครึ่งดวงมองรองแม่ทัพอวี๋ ดวงตาเขาลึกซึ้งราวสามารถเจาะเข้าไปในใจคนได้
“อะไรหรือ?”
เสิ่นอี่ว์ถูกกระตุ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น
รองแม่ทัพอวี๋รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เอ่ยขึ้น “ก็คือท่านกับพระชายารีบมีลูกด้วยกันสักคน ขอแค่มีทายาทสักคน ถ้าจะให้ดีก็เป็นลูกสาว ก็จะไม่มีผู้ใดกล้าเหิมเกริมกับท่านนะขอรับ”
“ถึงครานั้นอย่าว่าแต่อำนาจทหารเลย——” เขาหยุดชั่วคราว เอนตัวลงและพูดด้วยเสียงเบา“แม้แต่ตำแหน่งไท่จื่อ ท่านอ๋องก็ครอบครองได้！”
ขอเพียงท่านอ๋องมีลูกสาว บรรดาขุนนาง ไทเฮาและคนอื่นๆ ก็จะล้วนพากันสนับสนุนท่าน พอถึงครานั้นแม้กระทั่งฮ่องเต้ ก็ยังต้องคิดแล้วคิดอีกเลย
เสิ่นอี่ว์เกือบจะสำลักตาย
“รองแม่ทัพอวี๋ เรื่องนี้ไม่อาจพูดส่งเดชหนา”
ความสัมพันธ์ท่านอ๋องกับพระชายาระหองระแหง จะไปมีลูกกันได้อย่างไร?
แววตากู้โม่หานเป็นประกาย ใบหน้าอันหล่อเหลามีสง่าราวกับมีบางอย่างแปลกๆ ไป
“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน ข้าย่อมวางแผนเอาไว้แล้ว แต่สภาพร่างกายข้าตอนนี้ ไม่สามารถทำเรื่องเช่นนั้นได้”
ต่างรู้กันดีว่าการยึดอำนาจ มีทายาทเป็นหลักสำคัญ แต่เขาไม่ต้องการ ลูกสาวเขา เขาต้องรับผิดชอบให้ดี เติบโตอย่างเชื่อฟังก็เพียงพอแล้ว
“กระหม่อมเข้าใจแล้วขอรับ” รองแม่ทัพอวี๋พยักหน้าพร้อมกับหัวเราะฮาฮา แล้วก้าวถอยด้วยความเคารพเตรียมกลับไปค่ายเสินเชื่อเพื่อดำเนินแผนการของพวกเขา
แต่ก่อนจากไป เขาก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยกับกู้โม่หานด้วยสีหน้าจริงจังหนึ่งประโยค “ท่านอ๋องสู้ๆ ！ดูแลร่างกายดีๆ ！รอหลังจากนั้น ก็ให้พระชายาได้เห็น......เสน่ห์ของท่าน！”
เสิ่นอี่ว์ยิ้มอย่างเก้อเขิน แล้วเอ่ยกับกู้โม่หานอย่างเชื่องช้า “เหล่าอวี๋ก็เป็นเสียแบบนี้แหละขอรับ พูดตรงไปตรงมา ท่านอ๋องอย่าได้เอามาใส่ใจเลยนะขอรับ”