บทที่ 474 ไม่สนใจความเป็นความตายของเขา

“ได้ยินเรื่องความดีความชอบทางด้านทหารที่เลื่องลือไปทั่วของเทพสงครามมานานแล้ว รูปโฉมงดงาม แม่นางใดได้พบเห็นก็ตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย วันนี้ได้พบเจอแล้ว ช่างโดดเด่นจริงๆ !”

กู้โม่หานไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่ผู้พูดมีพลังภายในมากยิ่งนัก น่าจะเป็นบุคคลที่กำลังไม่เลวเลยทีเดียว

กู้โม่หานหันกลับไปมอง ก็เห็นคนที่รูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีแทน ผมสีดำที่ไม่ได้มัดรวบ ผมทั้งหมดพาดอยู่บนไหล่ อาภรณ์ตรงหน้าอกแหวกออก ช่างป่าเถื่อนตามอำเภอใจอย่างยิ่ง รูปโฉมงดงาม นัยน์ตาคู่นั้นคมกริบเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ใต้แสงไฟเช่นนี้ ก็ยิ่งปรากฏความบ้าระห่ำให้เห็นได้อย่างชัดเจน

กู้โม่หานเลิกคิ้วขึ้น มองไปยังฉินอี้หรานอย่างสงบนิ่ง “อ๋องผิงเซวียนชมเกินไปแล้ว หากพูดในแง่ความสามารถ อ๋องผิงเซวียนยังเหนือกว่ายิ่งนัก ท่านอายุเพียงสิบสองปีก็เป็นผู้นำออกศึกแล้ว ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วจนทำให้โจรสลัดญี่ปุ่นที่อยู่ชายแดนหวาดกลัวกันสุดขีด ข้ายังไม่คู่ควร ที่จะไปเทียบกับท่านดอก”

อ๋องผิงเซวียน?

อ๋องรองแห่งแคว้นเทียนเซิ่ง

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ได้ยินมานานแล้วว่าแคว้นเทียนเซิ่งชื่นชอบการต่อสู้ยิ่งนัก แม้แต่ราษฎรเองก็ชอบการต่อสู้และชำนาญทางการต่อสู้เป็นอย่างยิ่ง และกล้าหาญยิ่งนัก

วันนี้ได้เจอคนแคว้นเทียนเซิ่งแล้ว รูปร่างสูงใหญ่จริงๆ สูสีกันกับกู้โม่หานเลย ที่รู้ๆ วัดด้วยตาเปล่าอย่างน้อยกู้โม่หานก็สูงราวๆ หนึ่งเมตรเก้าสิบ บุรุษในซีเหย่ที่จะสูงเหมือนกู้โม่หานมีน้อยยิ่งนัก แต่ทุกคนในแคว้นเทียนเซิ่งล้วนตัวสูงใหญ่ ช่างน่าทึ่งจริงๆ……

พวกเขาล้วนเป็นเทพสงครามที่มีชื่อเสียงเลื่องลือว่ารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งแคว้นซีเหย่กู้โม่หานแคว้นเทียนเซิ่งฉินอี้หราน ก็หมายความว่ากู้โม่หานกับเขา ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ไม่รู้ว่าจะคุยโวอะไรกันได้

ฉินอี้หรานมองดูกู้โม่หานอย่างระงับอารมณ์และคำพูด และเอ่ยยิ้มๆ อย่างตรงไปตรงมา “คำสรรเสริญเยินยอเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องพูดดอก วันนี้ที่ข้ามาเข้าเฝ้า ไม่คิดเลยว่าไทเฮากับฮองเฮาจะล้มป่วยทั้งคู่ ช่างโชคไม่ดีจริงๆ”

ฮองเฮาล้มป่วย?

กู้จิ่งซานพูดกลบเกลื่อนได้จริงๆ

ได้ยินเช่นนั้น แววตาของหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานก็เย็นเยือกเล็กน้อย ไม่นานทั้งสองคนก็ยั้งอารมณ์ไว้ได้

กู้โม่หานมองดูกู้จิ่งซานอย่างระงับอารมณ์และคำพูด “สภาพอากาศของซีเหย่นั้นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา คิดๆ ดูแล้วเพราะไม่ได้ระมัดระวัง เสด็จย่าและเสด็จแม่จึงเป็นไข้หวัด”

ท่านอ๋องเจ็ดนั่งอยู่ที่นั่ง ขยับพัดดอกท้อไปมาไม่หยุด นัยน์ตาจิ้งจอกนั้นหรี่ลงครึ่งหนึ่ง มองดูกู้โม่หานกับกู้จิ่งซานปะทะกันอย่างไม่ละสายตา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รอยยิ้มบนใบหน้าถึงได้ค่อยๆ ปรากฏมากขึ้น

ฉินอี้หรานส่งเสียงหือด้วยความงงงวย กำลังจะเอ่ยปาก เพลานี้ กู้จิ่งซานก็เอ่ยขึ้นเสียงดังหนักแน่น “ในเมื่อมากันหมดแล้ว เช่นนั้นก็นั่งประจำที่เถิด”

สีหน้าของเขาอึมครึมเล็กน้อย มีแสงเปล่งประกายในสายตาคมกริบ

ฉินอี้หรานย่อมต้องเคารพนอบน้อมและสุภาพต่อฮ่องเต้อยู่แล้ว จากนั้นก็คำนับ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว ไท่จื่อ เชิญเถิด”

“อืม” กู้โม่หานไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นก็นั่งลงกับหนานหว่านเยียน

หลังจากฉินอี้หรานนั่งลง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เมื่อครู่นี้ตอนที่เขามองดูครั้งแรกก็ไม่ได้รู้สึกว่ากู้โม่หานมีอะไร แต่พอมองไปนานๆ เขามักจะรู้สึกว่านัยน์ตาหงส์นั้นของกู้โม่หานคุ้นตายิ่งนัก ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แต่เขาก็รู้ชัดแจ้ง ว่าเขาไม่เคยพบเจอหน้ากันกับกู้โม่หานมาก่อน

“เริ่มงานเลี้ยงฉลองได้------”

เฟิ่งจงฉวนได้รับคำสั่งให้เริ่มงานจากกู้จิ่งซาน ก็เอ่ยขึ้นเสียงดังทันที ทำให้ดึงความรู้สึกนึกคิดของฉินอี้หรานกลับมา

ฉินอี้หรานมองดูกู้โม่หาน ในที่สุดก็สังเกตเห็นหนานหว่านเยียนที่อยู่ข้างๆ เขา

ชั่วพริบตาเดียว นัยน์ตาของเขาก็สั่นไหวอย่างยิ่ง

สตรีผู้นี้ ช่างงดงามเพริศพริ้งที่สุดจริงๆ