บทที่ 475 ใจเต้น

หนานหว่านเยียนชอบมองหญิงงาม หญิงงามผู้นี้รูปร่างผอมสูงขาเรียวยาว หน้าตาก็ยิ่งมีเสน่ห์ทำให้คนลุ่มหลง นางกำลังมองอย่างเพลิดเพลิน ก็ถูกกู้โม่หานหยิกเอวไปทีหนึ่ง ทั้งแรง ทั้งเจ็บ

นางถูกทำให้หลุดจากภวังค์และมองไปยังกู้โม่หาน แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ: “ท่านทำอะไร?”

กู้โม่หานใบหน้าเรียบเฉย และต้องการป้อนส้มนาง หนานหว่านเยียนไม่ต้องการ แต่ก็เกือบจะถูกสายตาของเขาฆ่าเอา นางจึงอ้าปาก ยอมกินส้มที่เขาป้อน

องค์หญิงฮั่นเฉิงเห็นว่ายั่วเย้าไม่สำเร็จ ก็แสดงสีหน้า ไม่พอใจในทันที แต่ก็รู้ว่าเพลานี้ไม่สามารถก่อเรื่องได้ จึงไปจากเบื้องหน้าของกู้โม่หานอย่างรวดเร็ว

พอจบเพลง มีเสียงชื่นชมดังกึกก้อง องค์หญิงฮั่นเฉิงเชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจอย่างยิ่ง แล้วโค้งตัวคำนับให้กู้จิ่งซานตามประเพณีต่างแคว้น “องค์หญิงสามแห่งแคว้นเทียนเซิ่ง------ฉินมู่ไป๋คารวะฝ่าบาท!”

กู้จิ่งซานมองดูฉินมู่ไป๋ ด้วยสายตาชื่นชม “ฉินมู่ไป๋ กลุ่มเมฆยามสนธยา หิมะขาวโพลนไร้ที่ติ ช่างเป็นชื่อที่ดีจริงๆ”

ฉินอี้หรานมองดูน้องสาวของตัวเอง จากนั้นก็มองไปยังกู้จิ่งซาน “ฝ่าบาท ปกติแล้วน้องถูกตามใจจนเคยตัว ไม่ค่อยรู้จักการปฏิบัติตัว วันนี้หากทำให้ฝ่าบาทขุ่นเคือง ขอให้ฝ่าบาทโปรดให้อภัย”

กู้จิ่งซานยิ้มแล้วเอ่ยอย่างเบิกบาน: “จะขุ่นเคืองได้อย่างไร องค์หญิงฮั่นเฉิงไม่เพียงแต่บรรเลงขิมไพเราะ ท่วงท่าในการเต้นรำก็ยังอ่อนช้อยงดงามทำให้ผู้คนที่ได้พบเห็นจดจำไม่ลืมอีก ทหาร! นำเหล้าชั้นเยี่ยมสองถัง กำไลหยกมันแพะสิบคู่ ผ้าไหมและผ้าแพรอีกห้าสิบผืนมาเป็นรางวัลให้องค์หญิงที!”

“ขอบพระคุณเพคะฝ่าบาท!” ตาแมวคู่นั้นของฉินมู่ไป๋โค้งจนเป็นพระจันทร์เสี้ยว จากนั้นก็กลับไปนั่งข้างๆ ฉินอี้หรานอย่างงดงาม

แต่สายตาของนาง กลับหันไปมองกู้โม่หานที่ไม่สนใจนางใหม่อีกครั้ง

หนานหว่านเยียนเห็นเช่นนั้น ก็เข้าใจที่ไทเฮากับองค์ชายสิบและพระชายาบอกว่า “ยุ่งยาก” ทันที ว่าคืออะไร

องค์หญิงฮั่นเฉิงมาเพื่ออภิเษกสมรส และคนที่นางชื่นชอบ ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นกู้โม่หาน!

หนานหว่านเยียนมองดูกู้โม่หานอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ใบหน้านี้น่าดึงดูดมากจริงๆ นางนึกถึงเจ้าของเดิมที่ชอบกู้โม่หานขึ้นมา ก็ไม่ใช่เพราะใบหน้านี้เช่นกันหรือ

ใบหน้างดงามจริงๆ

เป็นแบบที่หญิงสาวชอบเลย

กู้โม่หลิงมองดูสายตาขององค์หญิงฮั่นเฉิง แววตาของเขาไม่พอใจ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ ยิ้มอย่างไม่มีพิษมีภัย

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน ทันใดนั้นกู้จิ่งซานก็วางจอกที่ถือมาด้วยลง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ: “องค์หญิงฮั่นเฉิงก็อายุมากพอที่จะแต่งงานได้แล้ว แต่ข้าได้ยินเสด็จพี่บอกว่า อยู่ที่แคว้นเทียนเซิ่งเจ้ายังหาพระสวามีที่ถูกใจไม่ได้ ไม่ยอมแต่งงานเลยทำให้ล่าช้า ไม่รู้ว่าวันนี้ องค์หญิงฮั่นเฉิงสัมผัสได้ถึงความมีเสน่ห์ของบุรุษแห่งซีเหย่ของเราได้หรือไม่?”

เสียงพูดจบลง ทุกคนก็หยุดพูดคุยกัน ฉินมู่ไป๋ก็จ้องมองกู้โม่หานอย่างใจจดใจจ่อแทบไม่หายใจ

คำพูดของฮ่องเต้ชัดเจนยิ่งนัก คือต้องการให้เจ้าหญิงเลือกพระสวามี แล้วเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องอภิเษกสมรส

ใบหน้าที่งดงามของฉินมู่ไป๋แดงก่ำ สายตาจับจ้องไปที่กู้โม่หาน แล้วเอ่ยกับฮ่องเต้ว่า: “ฝ่าบาท บุรุษแห่งซีเหย่องอาจห้าวหาญยิ่งนัก รูปโฉมก็งดงาม เทียบกับบุรุษแห่งแคว้นเทียนเซิ่งของเราแล้วช่างแตกต่างกัน มู่ไป๋ชอบยิ่งนัก”

กู้จิ่งซานเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เช่นนั้นองค์หญิงก็มีคนที่ชอบแล้ว?”

ฉินมู่ไป๋ชี้ไปที่กู้โม่หาน อย่างไม่เอียงอายสักนิด

“ฝ่าบาท มู่ไป๋ชอบเขา ไม่ทราบว่าเป็นลูกท่านหลานเธอท่านใดกันหรือ?”