บทที่ 558 ใครกล้าหยุดเขา เขาก็จะฆ่าคนนั้น

องค์ชายสิบไม่พอใจ "ทูตเฟิ่งหยวน ท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก!" งานอภิเษกสำคัญ แต่การแต่งตั้งไท่จื่อเป็นรากฐานสำคัญของแคว้นซีเหย่ ในวันนี้ผู้คนในแคว้นซีเหย่จะเฉลิมฉลอง จะเลื่อนออกไปได้อย่างไร?"

"นอกจากนี้ เทศกาลหยวนเซียวยังเป็นวันมงคลที่กำหนดมานาน ได้เตรียมการไว้แล้ว และไม่ชนกับงานอภิเษกในอีกหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวล"

หลี่หลางจงก็นั่งไม่ติด ตอบกลับว่า "องค์ชายสิบกล่าวได้ถูกต้อง การแต่งตั้งไท่จื่อ กรมพิธีได้เตรียมการไว้นานแล้ว หากจู่ๆ ก็ยกเลิก เกรงว่าจะทำให้หลายคนไม่พอใจ ไม่ค่อยเหมาะสมนะพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ชายสิบเห็นเช่นนั้นก็รีบดึงแขนเสื้อของกู้โม่หลิงซึ่งเงียบอยู่ข้างๆ เขาและกระซิบว่า "พี่เจ็ด ท่านเป็นพระราชบุตรเขย ท่านพูดอะไรหน่อยสิ"

กู้โม่หลิงยืนขึ้น มองไปยังกู้จิ่งซานด้วยใบหน้าที่ยุ่งเหยิง: "เสด็จพ่อลูกคิดว่าพิธีแต่งตั้งของพี่หกกับเรื่องแคว้นซีเหย่ก็เป็นเรื่องสำคัญ จริงแล้วไม่ควรเปลี่ยนไปมา แต่..."

"แต่ท่านก็รู้ว่า ก่อนที่ลูกและองค์หญิงฮั่นเฉิงจะหมั้นหมายกันได้เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น ลูกได้ทำผิดไป ตามหลักแล้วควรชดเชยให้กับแคว้นเทียนเซิ่ง ทำให้องค์หญิงหายโกรธ งานอภิเษกนี้ก็ควรจะจัดให้จริงใจหน่อย หากก่อนวันอภิเษกยังมีการแต่งตั้งไท่จื่อ จะทําให้ผู้คนรู้สึกว่าแคว้นซีเหย่ไม่จริงใจมากพอ ดังนั้นลูกจึงคิดว่าควรปฏิบัติตามความเห็นของทูตเฟิ่งหยวนพ่ะย่ะค่ะ"

ทันทีที่พูดจบ ดวงตาสีดําเข้มของกู้โม่หานก็หรี่แคบลงอย่างมาก องค์ชายสิบยิ่งงง มองไปยังกู้โม่หลิงด้วยความไม่เชื่อ

"พี่เจ็ด เหตุใดท่าน..."

เกิดอะไรขึ้นกับพี่เจ็ด เหตุใดจึงช่วยคนของแคว้นเทียนเซิ่งพูด? เรื่องการแต่งตั้งไท่จื่อของพี่หกนั้นสําคัญกว่าอย่างเห็นได้ชัด! หากเรื่องของการสถาปนาไท่จื่อถูกเลื่อนออก พี่หกจะคับข้องใจมากแน่ๆ!

ทูตเฟิ่งหยวนตะลึงและยิ้มสวนทันที "สมกับที่เป็นพระราชบุตรเขย พูดได้ตรงประเด็น"

"ฮ่องเต้ ตอนนี้เจ้าบ่าวก็มีความคิดเห็นของตัวเอง กระหม่อมคิดว่ากระหม่อมไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

ในขณะนี้กู้จิ่งซานมีความสุขมากในใจ

ยิ่งผู้คนต้องการเลื่อนวันแต่งตั้งไท่จื่อมากเท่าไร เขาก็ยิ่งดีใจมากเท่านั้น

"เรื่องนี้ข้ารู้สึกผิดกับองค์หญิงฮั่นเฉิง แม้ว่าจะต้องเลื่อนวันแต่งตั้งไท่จื่อออกไป ไม่ยุติธรรมต่อเจ้าหก แต่เรื่องการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นเป็นเรื่องสำคัญ จัดการตามนี้แล้วกัน!"

องค์ชายสิบจะรู้สึกร้อนใจมาก แม้ว่าทั้งกู้โม่หานและกู้โม่หลิงล้วนเป็นเสด็จพี่ของเขา เขามองไม่เห็นว่าใครผิด แต่ตอนนี้เป็นที่ชัดเจนว่าทั้งสองเรื่องนี้ กลับทำให้กู้โม่หานคับอกคับใจ เขาไม่สามารถมองข้ามมันไปได้

"เสด็จพ่อ เรื่องแต่งตั้งไท่จื่อ เสด็จย่าก็รู้เรื่องแล้ว อีกทั้ง..."

"พอได้แล้ว!" กู้จิ่งซานขัดจังหวะองค์ชายสิบอย่างแรง เขาจ้ององค์ชายองค์สิบอย่างโกรธเคือง ความเย็นชาภายใต้ดวงตาของเขานั้นน่ากลัว "นี่เป็นเรื่องระหว่างท่านพี่ทั้งสองของเจ้า และแคว้นเทียนเซิ่ง เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก"

องค์ชายสิบเงียบทันที แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

กู้จิ่งซานเห็นว่าองค์ชายสิบเงียบแล้ว จึงมองไปยังกู้โม่หาน กู้โม่หานไม่แสดงออกใดๆ ตั้งแต่เข้าไปในตำหนัก มันยากมากสําหรับเขาที่จะเดาความคิดของกู้โม่หาน

"ไท่จื่อ เจ้ารู้สึกอัดอั้นตันใจหรือไม่?"

กู้โม่หานมองไปยังกู้จิ่งซานที่แสร้งทำท่าทางเจ้าเล่ห์ ในใจเต็มไปด้วยความเย็นชา

ที่แท้ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนสับสน ตั้งแต่ที่เขาออกมาจากความสัมพันธ์พ่อลูก กู้จิ่งซานทำหลายอย่าง เพื่อให้เขาตกใจ และให้เขารู้สึกผิดหวัง

เลื่อนการแต่งตั้งรัชทายาท คาดว่ากู้จิ่งซานน่าจะพอใจมาก

น่าเสียดายที่กู้จิ่งซานไม่เข้าใจว่า ยิ่งกดดันเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งต่อต้านมากขึ้นเท่านั้น!