ตอนที่ 557 ข้ามีเพียงเจ้า

"ข้าจะตายหรือ?"

หนานชิงชิงรับลูกกลมงุนงง สายตารู้สึกตกใจเล็กน้อย "เจ้ากําลังพูดถึงอะไร เหตุใดข้าถึงไม่เข้าใจสักคํา?"

พ่อบ้านกาวพูดด้วยความนอบน้อมว่า "ท่านไม่ต้องกังวล ลูกปัดนี้เรียกว่า 'เนี่ยพาน' สามารถทําให้ผู้คนเกิดใหม่ได้จากขี้เถ้า!" "

"ข้าน้อยเคยเห็นกับตาว่ามันใช้ได้ผล ท่านมีสิ่งนี้ ท่านเพียงจะสูญเสียฐานะในอดีต แต่จะไม่มีผลเสียต่อท่านแต่อย่างใด"

เนี่ยพานเคยเป็นของนายท่านมาก่อน ตอนแรกนายท่านยกเนี่ยพานให้กับเขา ให้เขาเก็บรักษาให้ดี จะได้ไม่ต้องตกไปอยู่ในมือของคนเลว

หากวันใดวันหนึ่ง คุณหนูจำเป็นต้องใช้ ค่อยนำเนี่ยพานมอบให้กับคุณหนู ให้นางอาศัยพลังจากเนี่ยพานเพื่อหลุดพ้นจากปัญหา

มีอัญมณีที่วิเศษเช่นนี้ด้วยหรือ?

หนานชิงชิงจ้องมองเนี่ยพานที่อยู่ในมืออย่างไม่น่าเชื่อ

อย่างไรอัญมณีนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ทั้งลูกเป็นสีแดงเพลิง ด้านในมีแสงมันวาวภายใต้การหักเหของแสงอาทิตย์ ส่องแสงที่มีสีสันอย่างต่อเนื่อง ราวกับทองคําเปลว

ถือไว้ในมือก็รู้สึกอุ่นๆ ให้พลังงานอย่างไม่มีเหตุผล และทําให้สงบลง

ในใจของหนานชิงชิงสงบลงไม่น้อย เมื่อคิดว่าตัวเองสามารถหลุดพ้นจากปัญหาและความอันตราย เกิดใหม่ได้อีกครั้ง นางก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

รอเมื่อนางหลุดพ้นจากปัญหาจริงๆ นางจะต้องเดินตามทางของนางต่อไปอย่างแน่นอน!

เพียงแต่นางกลัวว่าถนนสายนี้จะไม่ง่าย เมื่อเดินจนสุดทาง เหลือเพียงนางที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลําพัง...

นางมองไปที่พ่อบ้านกาว "พ่อบ้านกาว ท่านแม่ของข้าตายแล้ว ท่านพ่อของข้าทอดทิ้งข้า มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างข้า เจ้าจะภักดีต่อข้าตลอดไปหรือไม่?"

พ่อบ้านกาวจ้องมองหนานหว่านเยียนไม่ละสายตา ทันใดนั้นสายตาก็ลอยเล็กน้อย

เขาไม่มีพ่อและไม่มีแม่ตั้งแต่เด็ก และเพื่อหาเลี้ยงชีพ เขาต้องขโมยเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง

ในปีนั้นเขาขโมยถุงเงินของคุณชายตระกูลร่ำรวยผู้หนึ่งมาจากตรอกไป่ฮวาที่รุ่งเรืองที่สุดในเมือง หลังจากโดนคุณชายจับได้ ก็ขวางเขาไว้ในตรอก ถูกตีจนเกือบตาย

ในตอนนั้น นายท่านอายุเพียงแปดขวบปรากฏตัวขึ้น

เขาจําได้แม่นว่า นายท่านยืนเท้าเอวอยู่ที่ปากซอย ใบหน้าที่ดื้อรั้นของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ทำร้ายคนในเวลากลางวันแสกๆ ไม่สนใจกฎหมายของแคว้นต้าเซี่ยจริงๆ! ปล่อยเขาไป! ไม่อย่างนั้น ข้าจะส่งพวกเจ้าทั้งหมดเข้าคุก!"

หลังจากนั้นนายท่านสงสารเขา ให้ข้าวเขากิน และยังเลี้ยงดูเขาอีก นายท่านฐานะเช่นนี้ กลับให้ความสำคัญกับเขา เขารู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก ดังนั้นไม่ว่านางทำอะไร เขาจะสนับสนุนเสมอ แม้แต่เรื่องที่นายท่านจะหนีแต่งงาน...

อย่างไรโลกย่อมมีการเปลี่ยนแปลง เขาไม่สามารถปกป้องนายท่านไว้ได้ ดังนั้นเขาจะต้องปกป้องคุณหนูอย่างสุดชีวิต!

ในเรือนจิ้งอัน แสงสุดท้ายตกกระทบลงบนหน้าของพ่อบ้านกาว ใบหน้าของพ่อบ้านกาวที่ผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มาอย่างโชกโชน ในตอนนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าความจงรักภักดีอย่างมั่นคง

เขาก้มศีรษะไปหนานชิงชิง แม้ว่าจะมีอาการบาดเจ็บ แต่เสียงของเขาก็ดังกึกก้อง "ข้าน้อยภักดีต่อคุณหนูตลอดไป ต่อให้บุกน้ำลุยไฟ ตายเป็นหมื่นครั้งก็ไม่บ่ายเบี่ยงขอรับ!"

หนานชิงชิงพอใจมากกับคําตอบของพ่อบ้านกาว นางถือเนี่ยพานในมือไว้แน่น มองดูแสดงสีแดงสุดท้ายของเส้นขอบฟ้าจางหายไป ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน

"สักวันหนึ่งข้าจะทําให้ทุกคนในใต้หล้าก้มหัวให้ข้า!"

สําหรับหนานหว่านเยียนที่ทําร้ายนางจนถึงตอนนี้ จะต้องถูกกรีดเป็นพันครั้ง จึงจะสงบความแค้น และความโกรธของนางได้!

วันต่อมา

หลังจากฝนตกหนักมาหนึ่งคืน กู้โม่หานถูกกู้จิ่งซานเรียกตัวเข้าไปในวัง โดยบอกว่าเป็นการหารือเกี่ยวกับวันแต่งงานของ ฉินมู่ไป๋และกู้โม่หลิง