บทที่ 591 เขามาแล้ว

กู้โม่หานมาแล้วหรือ? !

ทุกคนต่างมองไปยังที่ทางของคมดาบอย่างความสยดสยอง

เห็นแต่กู้โม่หานก้าวออกมาอย่างช้า ๆ จากด้านหลังฉากบังลมที่แตกไปแล้ว เสื้อคลุมสีดำเป็นเหมือนทูตจากคืนมืดมิด และดวงตาที่แคบยาวดูมืดเหมือนเต็มไปด้วยความเย็นชา ตัวเขาเองมีความเด็ดขาดที่จะตัดสินความตายเกิดของคนอื่น เหมือนกับทหารเวทมนตร์ที่ขวางกั้นไม่ได้

เขาโค้งคำนับให้กู้จิ่งซานที่อยู่บนเตียงและทำความเคารพ

“ลูกมาช่วยเสด็จพ่อช้า ขอเสด็จพ่อโปรดสงบสติอารมณ์ด้วย”

ทุกคนต่างรู้สึกไม่น่าเชื่อ กู้โม่หลิงก็ตกใจเช่นกันที่กู้โม่หานได้ปรากฏตัวจากตำหนักด้านในจริงๆ!

เขาโดนตัวเองล่อออกไปที่อื่นแล้วไม่ใช่หรือ ได้มาที่นี่เมื่อไร? !

ใจของกู้จิ่งซานก็หวั่นเช่นกัน กู้โม่หานถึงกับผลักฉากบังลมเดินออกมาจริง ๆ ฉากบังลมเป็นที่เขาใช้มาเพื่อปิดกั้นทางเข้าของทางลับ ชัดเจนเลยว่า กู้โม่หานเดินจากทางลับ

กู้โม่หานจะรู้ทางลับนี้ได้อย่างไร มีเพียงหยีเฟยกับเขาเท่านั้นที่รู้ !

แต่ถึงอย่างไร ขอแค่สามารถปราบปรามชี่กุ้ยเฟยผู้หญิงทรยศคนนี้ได้ ก็ดีแล้ว

เขาไม่มีแรงจะพูด และโบกมืออย่างไม่เต็มใจ ส่งสัญญาณให้กู้โม่หานลุกขึ้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ กู้โม่หาน ก็ลุกตัวยืนขึ้นและมองไปที่กู้โม่เฟิง

กู้โม่เฟิงมองไปที่กู้โม่หาน สีหน้าของเขาชะลอลงเล็กน้อย

สุดท้ายก็มาถึง เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ดวงตาของกู้โม่หานขยับเล็กน้อย จากนั้นเขาก็มองไปที่ชี่กุ้ยเฟยซึ่งนอนจมในกองเลือด

องค์ชายสิบคุกเข่าลงกับพื้น มองชี่กุ้ยเฟยที่ได้สิ้นชีวิตไป น้ำตาไหลครั้งแล้วครั้งเล่า "เสด็จแม่..."

กู้โม่หานไม่มีเวลาสนใจอารมณ์ขององค์ชายสิบ แต่เขาก็ไม่ได้ขยับดาบที่ร่างชี่กุ้ยเฟย และพูดไปที่ทางที่เขาปรากฏตัวว่า "ทุกคน ออกมาได้แล้ว"

พอสิ้นเสียงไป พวกขุนนางทหารนับไม่ถ้วนก็ออกมาจากด้านหลังฉากบังลม ซึ่งนำโดยกัวซื่อเฉิง เสิ่นอี่ว์ และรองแม่ทัพอวี๋ พวกเขาทั้งหมดต่างยืนข้างเตียงของกู้จิ่งซานอย่างเรียบร้อยด้วยใบหน้าที่เคารพ

ผู้ที่ไม่ทราบสาเหตุต่างก็ตกตะลึงไปแล้ว ใจของกู้โม่หลิงเต้นเหมือนกลองและมือที่อยู่ข้างๆเขาก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

เป็นอย่างไรบ้าง? !

กู้จิ่งซานก็ดูหวาดกลัวเช่นกันเมื่อมองเห็นกลุ่มคนที่มีจำนวนมาก

“นี่ นี่ ……”

กู้โม่หานมองไปที่ใบหน้าซีดของกู้จิ่งซาน คิ้วเหมือนดาบของเขาลงไปเล็กน้อย และริมฝีปากบางของเขาเปิดตอบว่า "เสด็จพ่อน่าจะมีคำถามอยู่มากมาย ลูกขอเล่าเรื่องความไปมาทั้งหมดให้ท่านฟัง"

"เมื่อวานนี้ ลูกได้ทราบว่าผู้บงการอยู่เบื้องหลังของสำนักอู๋หยิ่งถูกพบแล้ว ซึ่งก็คือน้องเจ็ดนี่เอง"

พอคำพูดนี้ออกมา ทุกคนยกเว้นคนที่รู้มาก่อนก็หันไปมองที่กู้โม่หลิงซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นพร้อมๆ กัน และตกตะลึงอีกครั้ง

ท่านอ๋องเจ็ดที่อ่อนแรง ถึงกับเป็นเจ้าของสำนักอู๋หยิ่ง นี่...นี่ไม่จริงหรือเปล่า? !

ฉินมู่ไป๋ไม่สามารถหยุดตัวสั่นไปทั้งตัว และตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว "ถึงกับเป็นเจ้านี่หรือ!"

คนที่นางกำลังจะแต่งงานด้วยกลับกลายเป็นคนที่จงใจลอบฆ่านาง? !

ท่านอ๋องเจ็ดที่ดูอ่อนแอคนนี้หรือ? !

กู้โม่หลิงตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขามีจำนวนน้อยกว่าและไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

“เสด็จพี่หก พูดแบบไม่ครุ่นคิดไม่ได้ด้วย! ข้าจะเป็นหัวหน้าของสำนัก สำนักอะไรก็ไม่รู้นั่นได้อย่างไร!”

กู้โม่หานชำเลืองมองที่กู้โม่หลิง "เจ้านี่ยังอยากที่จะโต้แย้งหรือ เมื่อเร็ว ๆ นี้ สำนักอู๋หยิ่งได้เกณฑ์ทหารเป็นจำนวนมาก และล่อรับกลุ่มพวกต่าง ๆอย่างลับ ๆ ซึ่งดูเหมือนว่าจะก่อกบฏ พอดีวันนี้ชี่กุ้ยเฟยเสด็จแม่ของเจ้าก็ก่อกบฏแล้ว เจ้าจะหลีกหนีไปที่ไหน?”

ดวงตาของกู้จิ่งซานสื่อความไม่เชื่อและความกลัวอย่างสุดซึ้ง

วิสัยทัศน์ของเขาในการมองผู้คนแย่มากขนาดนี้หรือ กู้โม่หลิงที่ดูเหมือนจะควบคุมได้ง่าย ถึงกับเป็นคนที่มีแรงจูงใจซ่อนเร้นที่สุด? !

เขายังคิดว่าแม้ว่ากู้โม่หลิงดูเหมือนจะมีส่วนร่วมในเรื่องวันนี้ ก็คงเพราะเชื่อฟังชี่กุ้ยเฟยอยู่