ตอนที่ 592
บทที่ 592 ก้าวร้าวดุดัน
October 21, 2026
กู้จิ่งซานกระตุกมุมปากเหมือนเยาะเย้ยตัวเองและจ้องมองที่กู้โม่หลิงซึ่งคุกเข่ากับพื้นอย่างตัวสั่นอย่างรุนแรงและกระหายเลือด "เจ้า เจ้าเจ็ด เจ้านี่ลูกเนรคุณ!"
กู้โม่หลิงราวกับว่าเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม พยายามระงับความหวั่นกลัวในใจ และกระแทกหัวลงกับพื้นอย่างแรง เลือดสีแดงสดปรากฏขึ้นที่หน้าผากของเขาทันที
“เสด็จพ่อ ความภักดีของลูกตามสัตย์จริง ฟ้าดินเป็นพยานได้ด้วยกัน ท่านก็ทราบดีว่าลูกไม่เคยสนใจเรื่องงานราชการเลย! ถ้าเสด็จพี่หกระบุว่าลูกจะเป็นหัวหน้าของสำนักอะไรก็ไม่รู้ ถ้ามีหลักฐานอะไรก็เอามา ลูกนี่มือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้าง จึงจะไม่กลัวการสอบปากคำ!"
“ส่วนเสด็จแม่จะขัดขืนนั้นลูกก็ไม่ทราบเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียวด้วย และก็เสียใจกับการกระทำของเสด็จแม่ แต่เดิมนั้น ลูกยังคิดว่าเสด็จพ่อยอมสละราชบัลลังก์ให้กับลูกคือเพราะว่าเสด็จพ่อตั้งความหวังในตัวลูกไว้มาก แต่ไม่ได้คาดคิดว่า...”
“แต่หากจะบอกว่า ลูกกับเสด็จแม่สมรู้ร่วมคิดกัน ซึ่งก็จะเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน โทษกรรมที่เสด็จพี่หกกล่าวหาทั้งหมดนั้น ลูกไม่กล้ายอมรับ และจะไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด!”
กู้จิ่งซานมองไปที่กู้โม่หลิงซึ่งปฏิเสธที่จะยอมรับความผิด เลือดก็พุ่งออกมาที่ปากอีก
เขาอยากที่จะปกหัวใจของเขา และสอนลูกชายที่ไร้ยางอายคนนี้ด้วยตัวเอง แต่จู่ๆ เขาก็จำได้ว่าตอนที่ชี่กุ้ยเฟยเผยหางจิ้งจอกของนางเมื่อกี้ ก็ไม่มีคำพูดใดที่เปิดเผยหลักฐานว่ากู่โม่หลิงมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้
กู้โม่หานขมวดคิ้ว ดวงตาจิ้งจอกที่ยาวและแคบของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา
เขาประเมินความมุ่งมั่นของกู้โม่หลิงต่ำไปจริงๆ คราวเคราะห์เข้าหาแล้ว กู้โม่หลิงก็ยังคงสามารถโกหกได้โดยไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า
ถึงอย่างไร แม้ว่าจะพบว่าเจ้าของสำนักอู๋หยิ่งคือกู้โม่หลิง แต่ก็ไม่มีหลักฐานโดยตรงที่จะพิสูจน์ได้ว่ากู้โม่หลิงเป็นเจ้าของตัวจริง
สิ่งที่หูตาเขาเห็นเพียงอย่างเดียวยังไม่พอที่จะยกมาเป็นหลักฐานได้ ในตอนนี้ เขาก็ไม่สามารถจับกุมกู้โม่หลิงได้จริงๆ
และขุนนางคนอื่น ๆ ที่เฝ้ารอที่ทางลับขณะนี้ก็แสดงความลำบากใจเช่นกัน
“ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย เมื่อกี้กระหม่อมและคนอื่น ๆ เฝ้ารอที่ทางลับอยู่นั้น คือไม่ได้ยินชี่กุ้ยเฟยพูดอะไรเกี่ยวกับท่านอ๋องเจ็ดเลย กลับมาบอกทุกคำว่านางแค่อยากหาทางออกให้กับท่านอ๋องเจ็ดด้วยใจเอง...”
แต่กัวซื่อเฉิงกลับมองไปที่กู้โม่หลิงและพูดอย่างก้าวร้าวว่า: "ท่านอ๋องเจ็ด โปรดยกโทษให้ข้า ขอพูดตรง ๆเลยว่าท่านเป็นลูกชายของชี่กุ้ยเฟย และชี่กุ้ยเฟยก่อกบฏเพื่อท่าน นางจะไม่ให้บอกเรื่องนี้ให้ท่านรู้ได้อย่างไร"
“ถ้าหากจะบอกว่าท่านไม่รู้แม้แต่นิดเดียว ก็คงจะทำให้คนอื่นไม่น่าเชื่อถือ?”
ทุกคนอดสงสัยไม่ได้ แต่จู่ๆ ฉินมู่ไป๋ก็พูดอย่างเย็นชา: "พอแล้ว!"
“ตอนนี้ท่านอ๋องเจ็ดเป็นราชบุตรเขยของข้า ไม่ว่าอย่างไร ก็ถือเป็นคนแคว้นเทียนเซิ่งครึ่ง ถ้าวันนี้พวกเจ้าอยากจะฆ่าท่านอ๋องเจ็ด คงต้องถามความคิดเห็นของพี่ชายและเสด็จพ่อก่อน””
“แม้ว่าข้ายังไม่รู้ว่าอี้อ๋องรู้เรื่องกบฏของชี่กุ้ยเฟยได้อย่างไร แต่ถ้าบอกว่าการก่อกบฏของชี่กุ้ยเฟยก็ต้องเกี่ยวข้องกับราชบุตรเขยข้า ข้าไม่ยอมแน่ ๆ องค์ชายสิบก็เป็น ลูกชายของชี่กุ้ยเฟยเช่นกัน ทำไมเจ้านี่ไม่ไปชี้ตัวที่เขา”
“ถ้าเจ้าอยากจะชี้ตัวเขา ก็ต้องเอาหลักฐานมา มิฉะนั้น ราชบุตรเขยของข้า ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าแบบง่ายๆ หรอก”
นางยังแยกไม่ออกว่าใครพูดความจริงและใครพูดความเท็จ
แต่เสด็จพี่เคยกล่าวไว้ก่อนที่นางจะแต่งงานว่า ไม่ว่านางจะไม่พอใจกู้โม่หลิงผู้เป็นราชบุตรเขยเท่าไร กู้โม่หลิงก็ตายไม่ได้
นางไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเสด็จพี่ กู้โม่หลิงตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ นางทำได้เพียงปกป้องอย่างสู้สุดชีวิต
เมื่อทุกคนเห็นแบบนี้ พวกเขาตะลึงไปครู่หนึ่ง
กู้โม่หานมองไปที่ฉินมู่ไป๋ ดวงตาที่มืดมนของเขาเต็มไปด้วยด้วยความเย็นที่น่ากลัว
“องค์หญิงฮั่นเฉิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่เจ้าปกป้องอยู่ตอนนี้อันตรายเพียงใด เขามาจากสำนักอู๋หยิ่ง เป็นผู้ลอบสังหารที่อยากจะปลิดชีวิตเจ้าตอนนั้น!”
ฉินมู่ไป๋กัดฟันพูดว่า: "เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากนักหนา ฮั่นเฉิงรู้แค่ว่าเขาเป็นราชบุตรเขยของข้า และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายชีวิตของเขา!"
ในเวลานี้ กู้โม่หลิงมองไปที่กู้โม่หาน และคำพูดของเขาดูเหมือนจริงใจและสำนึกผิด "น้องเจ็ดเองรู้ว่ามีเหตุผลก็อธิบายไม่เป็น ดังนั้นเต็มใจที่จะขอตัดแขนตัวเองเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ !"
เขาดึงใบมีดอันแหลมคมออกจากร่างชี่กุ้ยเฟยอย่างรวดเร็ว และฟันที่แขนขวาของเขา
ทันใดนั้นเลือดก็กระเซ็นไปทั่ว และแขนที่ถูกฟันก็ตกลงบนพื้น
กู้โม่หานยังไม่ทันหยุดห้าม ก็เห็นกู้โม่หลิงกัดฟัน พยายามทนความเจ็บปวดพูดต่อว่า "เสด็จพ่อ ได้โปรดเห็นแก่ที่ฮั่นเฉิงและแคว้นเทียนเซิ่ง โปรดไว้ชีวิตลูก ลูกจะได้โปรดออกจากเมืองหลวงไป และจะไม่เหยียบเข้าแคว้นซีเหย่ไปตลอดชีวิต!”