บทที่ 593 ตัวตนชีวิตจริงของกู้โม่หาน

กู้จิ่งซาน กลืนน้ำลายและเรียกออกมาอย่างไม่แน่นอน "อี้อ๋อง?"

กู้โม่หานมองไปที่กู้จิ่งซานที่เกือบจะตายบนเตียง แต่ดวงตาที่มืดมนของเขาไม่มีวี่แววเลย

“เสด็จพ่อ ลูกมีเรื่องจะถามท่าน เรื่องที่เสด็จแม่กลายเป็นคนเกือบตายแต่ยังมีสติเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ท่านมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินกู้โม่หานถามเขาเกี่ยวกับสาเหตุที่หยีเฟยกลายเป็นคนเกือบตายแต่ยังมีสติ หัวใจของกู้จิ่งซานก็เต้นไม่เป็นจังหวะ และดวงตาของเขาก็ฉายแววไม่เชื่อ

กู้โม่หานจะมาสงสัยเขาได้อย่างไร เขาได้ยินข่าวอะไรหรือ

แต่นอกจากเขาและเฉิงเซี่ยงแล้ว จะมีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้างหรือ?

หรือว่า... หยีเฟยตื่นตัวแล้ว?

เขาปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว และขยับริมฝีปากอย่างเงียบ ๆ “ข้าจะทำร้ายแม่และเสด็จแม่ของเจ้าได้อย่างไร...”

"พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูด" ดวงตาของกู้โม่หานเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นิ้วเรียวขาวเย็นของเขาจับข้างเตียงแน่น และเขาขัดจังหวะของกู้จิ่งซานโดยตรง "เสด็จแม่ได้รับการรักษาจากหว่านเยียนให้ตื่นตัวนานแล้ว ลูกก็รู้ความจริงในตอนนั้นแล้ว ดังนั้นก็ไม่ต้องมาแก้ตัว!”

ที่ถามคำถามนี้ เขาแค่อยากรู้ว่า กู้จิ่งซานสามารถกลับใจได้ในวินาทีสุดท้ายหรือไม่ หรือว่าเขาจะแสดงความเสียใจและเจ็บปวดต่อหน้าเขาก็ดี

แต่กู้จิ่งซานไม่ได้เสียใจแม้แต่นิดเดียวเลย!

พอคำพูดเหล่านี้ออกมา กู้จิ่งซานก็ตกตะลึง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยองขวัญ

ด้วยความงุนงง ดูเหมือนว่าเขาจะย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เมื่อหยีเฟยดื่มเหล้าพิษที่เขามอบให้นางเป็นการส่วนตัว

ในเวลานั้น หยีเฟยมองดูเขาด้วยสีหน้าเจ็บปวด และดวงตาของนางก็สิ้นหวังและเหลือเชื่อมาก

อ๋อ นางตื่นขึ้นมาแล้ว ก็เรื่องทั้งหมด กู้โม่หานก็รู้ไว้แล้ว

กู้จิ่งซานไม่มีทางที่จะปกป้องตัวเอง "ใช่ ข้าเป็นคนทำทั้งหมด ข้าเป็นคนทำร้ายเสด็จแม่ของเจ้า ให้เป็นแบบนั้น"

“แต่อย่างไร ข้าสามารถอธิบายได้ อี้อ๋อง เรียกพระชายาของเจ้ามาแก้พิษของข้าก่อนได้ไหม...”

ดวงตาของกู้โม่หานเปล่งประกายเหมือนไฟ ผสมกับความเกลียดชังที่รุนแรง ความโกรธ และความเจ็บปวดที่ควบคุมไม่ได้