บทที่ 599 คุกคาม

ความคิดเพิ่งแวบไป แต่ถูกกู้โม่หานปฏิเสธ

ในคืนวันเทศกาลปีใหม่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเขากับนาง

หนานหว่านเยียนอาเจียนจนนางอ่อนแรง ฉากที่ทำให้นางหน้าแดงและใจเต้นแวบขึ้นมาในหัวทันที และร่องรอยของความตกใจก็แวบเข้ามาในดวงตาของนาง

ในคืนนั้น...

หัวของนางเจ็บอีกครั้ง นางผลักเขาออกทันที เยาะเย้ยขึ้นมา และพูดอย่างอ่อนแรงพร้อมกับประชดประชันว่า "ตอนนี้ข้ารู้สึกอยากอาเจียนเมื่อเห็นเจ้า ซึ่งเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าข้าเกลียดเจ้าแค่ไหน เจ้านี่ยังไม่ออกไปหรือ?"

ใบหน้าของกู้โม่หานเย็นชาราวกับน้ำแข็งในทันที และดวงตาของหนานหว่านเยียนที่อยากจะหั่นเขาเป็นชิ้น ๆ ก็ปรากฏขึ้น และหัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เจ็บปวดเหมือนเลือดไหลมา

แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมาก “ไม่ว่าเจ้าจะเกลียดข้ามากแค่ไหน จงกินสักหน่อย ถ้านางอดไม่กิน เด็กหญิงเล็กทั้งสองจะต้องเสียใจแน่”

หลังจากที่เขาพูดอย่างข่มขู่พร้อมล่อลวงเสร็จแล้ว เขาก็หยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้งและป้อนไปที่ปากของหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียน โบกมือของเขาออกไป แม้กระทั่งคว้าชามโจ๊กและกระแทกที่ข้างเท้าของกู้โม่หาน "กู้โม่หาน ข้าไม่ใช่สุนัขของเจ้า ข้าดูแลตัวเองได้!"

"ออกไปจากที่นี่!"

เสียงชามโจ๊กแตกและเสียงที่เสียดแทงทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที

ช้อนในมือของกู้โม่หานก็กระแทกพื้นเช่นกัน ข้อมือ รองเท้า และชายเสื้อของเขาล้วนมีร่องรอยของโจ๊กที่เหลือ

วุ่นวายนิดหน่อย.

เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของหนานหว่านเยียน บีบฝ่ามือแรง ๆ และเม้มริมฝีปากบาง ๆ ของเขาเบา ๆ "เอาล่ะ เจ้าจำได้ว่าต้องกินข้าว ถ้าเจ้าขี้เกียจที่จะดูอาการด้วยตัวเอง ข้าจะจัดให้หมอหลวงมาช่วยดูให้"

อารมณ์ของหนานหว่านเยียนไม่คงที่ และเขาไม่อยากยั่วยุนาง

ถึงอย่างไร นางไม่สามารถหนีจากฝ่ามือของเขาได้ ดังนั้นวันนี้จึงไม่จำเป็นต้องกดดันแบบทุกย่างก้าว

แม้ว่าความอดทนของเขาใกล้จะถึงขีดสุด

เขาเบื่อที่จะเผชิญหน้าต่อสู้กับนาง

หนานหว่านเยียนเอามือปิดท้อง หยุดมองหน้ากู้โม่หาน และปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไปให้พ้น"

กู้โม่หานรู้ว่าหนานหว่านเยียนดื้อรั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไร หันหลังกลับและจากไป

เมื่อเขาไปถึงประตู เขามองไปที่เซียงเหลียนที่รออยู่ข้างนอก ใบหน้าที่หล่อเหลาเต็มไปด้วยสีหน้าเย็นชา "ดูแลนางให้ดี และถ้านางรู้สึกไม่สบาย เข้ามารายงานข้าที่วังทันที!"

เซียงเหลียนพยักหน้า "ใช่ บ่าวรับทราบ"

กู้โม่หานก้าวไปข้างหน้าออกไป นางมองไปที่หลังของกู้โม่หาน ก็รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย

ท่านอ๋องวันนี้ดูโดดเดี่ยวและดูเหงาเล็กน้อย

เมื่อกี้ นางก็ได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองท่าน ทุกอย่างสงบลง แล้วพระชายาถึงจะมีท่าทีเช่นนี้ได้อย่างไร?

นางเดินเข้าไปในห้องอย่างสับสน และเห็นความยุ่งเหยิงอยู่ทั่วพื้น หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ นางเดินไปที่ด้านข้างของหนานหว่านเยียน เติมโจ๊กอีกชามอย่างระมัดระวัง และส่งให้กับหนานหว่านเยียน...