บทที่ 600 การตรวจร่างกาย

เซียงเหลียนหยิบโจ๊กและนำไปให้หนานหว่านเยียน แต่หนานหว่านเยียนพูดในลักษณะที่อึดอัดมาก: "ข้าไม่อยากกิน เอาออกไปเลย!"

ขณะที่นางพูด นางก็อาเจียนขึ้นมาอีกครั้ง และเซียงเหลียนตกใจมาก นางรีบเอาโจ๊กออกไปห่างไกล

“พระชา ฮองเฮา ท่านสบายดีไหม”

หนานหว่านเยียนส่ายหัว แค่ไม่สามารถดมกลิ่นนี้ได้ มิฉะนั้นจะรู้สึกอึดอัดมาก

เซียงเหลียนไม่ได้ถามอะไรอีก เมื่อเห็นว่านางไม่อยากกินนางจึงเริ่มกวาดเศษขยะที่อยู่บนพื้น

ในความเป็นจริง นางรู้สึกว่าวันนี้หนานหว่านเยียนทำมากเกินไปเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ท่านอ๋องคือฮ่องเต้แล้ว และสถานะของเขาสูงไม่เหมือนในอดีต แต่ฮองเฮายังกล้าที่จะโยนของต่อหน้าฮ่องเต้ .

หากผู้อื่นรู้เรื่องนี้จะทำให้ฮ่องเต้จะเสียหน้า นอกจากนี้ ไม่ดีต่อฮองเฮาอีกด้วย...

หลังจากทำความสะอาดพื้นแล้ว นางมองไปที่หนานหว่านเยียนอีกครั้ง หนานหว่านเยียนดูเหมือนจะดีขึ้นมากและนางก็หลับตาฟื้นตัวอยู่

นางก็ไม่ได้สนใจอย่างอื่นแล้ว และพูดตรงๆว่า "เหนียงเหนียง บ่าวรู้ว่าท่านตอนนี้ไม่พอใจ แต่ได้โปรดยกโทษให้บ่าวที่ต้องมาพูดมากเกินไป ฮ่องเต้ได้วิ่งเต้นไปมาในช่วงสองวันที่ผ่านมา และถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้พักผ่อน เพื่อที่จะสงบความวุ่นวาย บ่าวสามารถเห็นออกว่าเขาเหนื่อยมาก แต่เขาก็นึกถึงหยีเฟยเหนียงเหนียงและท่านด้วย จนทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังและรีบกลับมาที่จวน"

“และข้ายังได้ยินมาว่าสถานการณ์ในวังเมื่อวานนั้นอันตรายมาก และฮ่องเต้เกือบได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าท่านเกิดอะไรขึ้น แต่วันนี้ท่านอารมณ์เสียใส่ฮ่องเต้ ฮ่องเต้ไม่เพียงไม่ได้โทษท่าน แถมยังรักใคร่โปรดปรานท่าน เป็นห่วงท่าน ท่านช่วยนึกถึงความรักนี้และทำดีต่อฮ่องเต้หน่อยได้ไหม"

นางเป็นบ่าวมามากว่าสิบปี และนางเข้าใจความแตกต่างระหว่างชนชั้นสูงต่ำ

กู้โม่หานเป็นเจ้านายที่ดีมากอยู่แล้ว และยิ่งเป็นผู้ชายที่ดีด้วย นางไม่เข้าใจกู้โม่หานซึ่งอยู่ในฐานะฮ่องเต้ก็ได้ปฏิบัติต่อหนานหว่านเยียนอย่างสุดใจ ทำไมหนานหว่านเยียนถึงยังไม่ยอมรับ?

แม้เพื่อประโยชน์ของคุณหนูเล็กทั้งสอง นางก็ยังหวังว่าหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานจะคืนดีกันได้ และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองผ่อนคลายลง ชีวิตต่อไปถึงจะมีความสุขได้ ไม่ใช่หรือ?

หนานหว่านเยียน ได้ยินคำพูดนั้นก็หันมามองเซียงเหลียน ใบหน้าซีดของนางกลายเป็นเย็นชา

"เซียงเหลียน ถ้าเจ้าอยากจะเป็นผู้ช่วยชักชวนของกู้โม่หาน ทุกอย่างที่เจ้าจะพูดก็ไม่จำเป็นต้องพูดต่อ"

“วันนี้ข้าเพิ่งปฏิเสธกู้โม่หานอย่างไม่แยแสเป็นครั้งคราว แต่เจ้าอยู่ในจวนมาหลายปีแล้ว แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้เห็น แต่เจ้าก็คงเคยได้ยินวิธีที่กู้โม่หานเคยทำกับข้าด้วยใช่ไหม เพื่อหยุนอี่ว์โหรวที่ได้มาทำร้ายข้าทุกที่ วันนี้ข้าตอบกลับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

นางถูกเขาชอกช้ำไปทั้งตัว และตอนนี้นางแค่โยนของต่อหน้าเขา นี่มันเกินไปหรือ?

เหอ

แค่ประโยคหนึ่ง ก็ทำให้เซียงเหลียนพูดอะไรไม่ออก นางดูละอายใจและไม่สบายใจมาก "นี่..."

หนานหว่านเยียนหัวเราะเยาะขึ้น ระงับการปั่นป่วนในท้อง

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้ตกลงปรองดองกับเขาไว้แล้ว ตอนนี้เขากลับคำไม่ยอมปล่อยข้าไป ทำไมข้าจะโกรธไม่ได้ ถ้าเขายังคงหมกมุ่นอยู่แบบนี้ ข้าคงทำเรื่องแย่กว่านี้ได้อีก”

เซียงเหลียน ไม่รู้เกี่ยวกับการฟื้นความทรงจำของหนานหว่านเยียน

นางกัดฟันและเกลี้ยกล่อม "บ่าวรู้ว่าท่านกับฮ่องเต้มีความเข้าใจผิดกันมากมาย แต่สิ่งเหล่านี้ถูกเปิดเผยต่อกันไม่ใช่หรือ"

“สิ่งที่เกิดขึ้นกับหยีเฟยเหนียงเหนียงตอนนั้นทำให้ท่านอ๋องไม่สบายใจเป็นเวลาหลายปี ในเวลานั้น เขาถูกความเกลียดชังบังตา และมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องข้องใจกับจวนเฉิงเซี่ยงด้วย ท่าน—”

"ดังนั้นแค่เพื่อความจริงที่เขาไม่รู้ชัดเจนนั้น ก็สามารถใช้มาเป็นข้ออ้างได้ทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยหรือ" หนานหว่านเยียนตอบอย่างเฉียบขาดโดยไม่เปิดโอกาสให้เซียงเหลียนพูดต่อ

อารมณ์ของนางเย็นชามาก และดวงตาที่สวยงามคู่นั้นก็เย็นชา เซียงเหลียนตกใจมาก

หนานหว่านเยียนมองไปที่เซียงเหลียน ริมฝีปากสีซีดของนางขยับ "ถ้าอยากจะแก้แค้นก็ไม่เป็นไร แต่ข้าทำอะไรผิดหรือ เพียงเพราะข้าเป็นลูกสาวของหนานเฉิงเซี่ยง ก็สมควรที่จะเป็นเหยื่อ และก็สมควรเป้าที่กู้โม่หานมาระบายความแค้นเคืองหรือ?

แต่ว่า นางอาจทำสิ่งหนึ่งผิดไป นั่นคือตกลงที่จะแต่งงานกับกู้โม่หาน