บทที่ 601 นางตั้งครรภ์แล้วจริงๆ

ภายในใจของหนานหว่านเยียนเริ่มรู้สึกตึงเครียด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปอย่างมั่นคง

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งนาที บรรทัดสีแดงที่สองเส้นที่ไม่น่าพึงใจก็ปรากฏขึ้นสู่สายตา

หนานหว่านเยียนนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ฉับพลันก็รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมา

นางคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่านางจะตั้งครรภ์......

"ให้ตายสิ!" หนานหว่านเยียนสบถออกมาทันทีและขบกัดริมฝีปากล่างของตนเองแน่น

แต่ภายในใจของนางก็ยังคงคิดว่าตนเองอาจจะพอเหลือโชคดีอยู่บ้างเล็กน้อย ไม่แน่ว่าที่ตรวจครรภ์นี้อาจจะไม่แม่นยำและการตรวจก็อาจจะผิดพลาด......

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมผลเลือดก็ออกมา เครื่องตรวจส่งเสียง "ติ๊ง" ราวกับต้องการจะเคาะหัวใจของหนานหว่านเยียน

นางไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปดู แต่ก็ยังคงกัดฟันกางผลรายงานการตรวจสอบออกมาดู

หน้าจอแสดงระดับฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน 78.02 นาโนโมลต่อลิตร ไม่มีอะไรต้องสงสัยอีกแล้ว ที่ตรวจครรภ์ไม่ได้ผิดพลาด นางสามารถยืนยันได้อย่างมั่นใจ นางตั้งครรภ์มาเดือนกว่าๆแล้ว

ช่วงเวลาพอดีกับเทศกาลปีใหม่ เป็นคืนนั้นที่กู้โม่หานบังคับพานางไปเป็นยาถอนพิษ

นึกย้อนกลับไปเมื่อคืนนั้นที่กู้โม่หานทั้งป่าเถื่อนและรุนแรง ฉับพลันภายในใจของหนานหว่านเยียนก็รู้สึกกระวนกระวาย

นางอดไม่ได้ที่จะหันไปด้านข้างและอาเจียนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางจะตั้งครรภ์ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเทียบกับตอนที่ตั้งท้องเจ้าซาลาเปาน้อยและเจ้าเกี๊ยวน้อย อาการแพ้ท้องที่รุนแรงเช่นนี้ หากจะให้นางหลบหนีนางก็ไม่สามารถวิ่งได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพียงแค่นางนึกถึงคืนนั้น กู้โม่หานไม่เพียงแค่ใช้เวลากับนางทั้งคืน หลังจากนางออกไป นึกไม่ถึงว่าในคืนนั้นกู้โม่หานจะยังมีความสัมพันธ์กับหยุนอี่ว์โหรวอีกด้วย

ภายในคืนเดียว เขาทำผู้หญิงท้องถึงสองคน

เพียงแค่คิดถึงสิ่งนี้ หนานหว่านเยียนก็ทุบมือลงไปบนโต๊ะอย่างฉุนเฉียว แต่ทว่ามีแรงก็แค่แสดงความอ่อนแอ

ขอบตาของนางแดงก่ำ ถลึงตามองผลตรวจด้วยความโกรธจัด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าออกมา “กู้โม่หาน เจ้ามันเลวทรามต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!”

“สกปรกโสโครกขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่ายังจะกล้ามาทำข้าท้อง! ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว ผู้หญิงคนเดียวไม่พอ จะเอาถึงสองคน เจ้าไม่มีทางตายดีอย่างแน่นอน!”

ทางด้านหนึ่งหนานหว่านเยียนกำลังด่ากู้โม่หานอย่างดุเดือด อีกด้านหนึ่งนางก็อดไม่ได้ที่จะก้มตัวลงไปอาเจียนอีกครั้งอย่างรู้สึกไม่สบายตัว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็กลับสู่สภาวะปกติ ในมือกำแผ่นรายงานผลการตรวจฉบับนั้นไว้แน่น ภายในใจรู้สึกสับสน

ทำอย่างไรดี เด็กยังจำเป็นอยู่หรือไม่?

หนานหว่านเยียนจัดการความรู้สึกภายในช่องว่างของนาง สองมือค่อยๆยันกำแพงพยุงตัวเองออกจากช่องว่าง

นางเพิ่งจะจับกุญแจประตูห้องเปิดออก ก็ได้ยินเสียงลนลานของเซียงเหลียน “เหนียงเหนียง! โจ๊กและกับข้าวมาแล้ว!”

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้วขึ้น เดินกลับไปที่โต๊ะก่อนจะนั่งลงแสร้งทำท่าทางว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เซียงเหลียนใช้สองมื้อยกอาหารเช้าและผลักประตูเข้าไปในห้อง มองเห็นสีหน้าผิดปกติของหนานหว่านเยียน แววความปวดใจฉายชัดอยู่บนปลายหางคิ้วของนาง และอารมณ์ก็ยังคงดูยุ่งเหยิงอยู่เล็กน้อย

นางเพิ่งจะไปทำกับข้าวที่ห้องครัว แต่พบว่าเสิ่นอี่ว์เข้ามาหาคุณหนูทั้งสองที่เรือนด้านข้าง และพาเหล่าคุณหนูที่ยังหลับสนิทออกไปแล้ว

เห็นทีคงจะเข้าวังไปกับจักรพรรดิเสียแล้ว

แต่เมื่อเซียงเหลียนเห็นท่าทางที่เป็นทุกข์ของหนานหว่าเยียน ก็ไม่กล้าจะเปิดปากพูดอะไรออกมา นางเพียงแค่แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น หลังจากเก็บกวาดของที่ระเกะระกะอยู่บนพื้นแล้ว ก็ดูแลหนานหว่านเยียนรับประทานอาหารเท่านั้น

อาหารมื้อนี้หนานหว่านเยียนกินอย่างเต็มที่ ในระหว่างนั้นอาการคลื่นไส้ก็กำเริบขึ้นมาบ่อยๆ แต่โชคดีที่ว่านางกินเข้าไปได้ไม่น้อยเลย

เซียงเหลียนยืนอยู่ด้านหลังของหนานหว่านเยียน เห็นนางกินเสร็จแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมา