บทที่ 610 เสน่ห์ที่น่าดึงดูด

เซียงอวี้และเซียงเหลียนเงยหน้าขึ้นมองกู้โม่หานอย่างประหลาดใจเล็กน้อย แต่ทว่าเมื่อเห็นรอยแดงบวมบนใบหน้าของกู้โม่หาน ทั้งคู่ก็รีบตอบรับทันที

จักรพรรดิโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนี้ คงจะทะเลาะกับหนานหว่านเยียนมาอีกแล้วกระมัง ทั้งสองคนไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ทำเพียงแค่ตอบรับอย่างเคารพนบนอบเท่านั้น "พ่ะย่ะค่ะ บ่าวน้อมรับคำสั่ง"

หลังจากกู้โม่หานออกไป สองพี่น้องก็หมุนตัวเดินเข้าตำหนักไปรับใช้ปรนนิบัติหนานหว่านเยียน

ยังไม่ทันได้เดินเข้าไป ก็พบกับหนานหว่านเยียนที่กำลังเดินเช็ดปากตนเองออกมาด้านนอกตำหนัก

เซียงอวี้และเซียงเหลียนรีบทำความเคารพ "ฮองเฮาเหนียงเหนียง"

หนานหว่านเยียนกำลังโมโหความหน้าด้านไร้ยางอายของกู้โม่หานอยู่ ฉับพลันนางเห็นสาวใช้ที่คอยปรนนิบัตินางในอดีต คนที่เป็นหูเป็นตาให้กู้โม่หาน นางก็เม้มปาก น้ำเสียงที่ออกมาจากปากแดงๆนั่นติดจะเย็นชา

"ตอนนี้ข้าต้องการพบกับหนูน้อยทั้งสอง พวกเจ้าขัดขวางข้าไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก"

นางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของหนูน้อยทั้งสองแล้ว กู้โม่หานจะเป็นบ้าแค่กับนางก็ไม่เป็นไร เพียงแค่อย่าลงไม้ลงมือกับหนูน้อยทั้งสองก็พอ

แต่สิ่งที่นางกลัวก็คือกู้โม่หานไม่ให้นางพบกับเด็กทั้งสองคน ถ้าเป็นแบบนี้ก็ฆ่านางไปเลยเสียดีกว่า นี่คือเหตุผลที่ทำให้นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้

ไม่มีใครสู้ฟางเส้นสุดท้ายของคนเป็นแม่ได้หรอก แม้แต่พ่อเด็กก็ตาม!

เซียงอวี้และเซียงเหลียนนึกถึงคำสั่งของกู้โม่หานเมื่อครู่นี้ ก็ไม่มีใครคิดจะขัดขวางนาง

เซียงเหลียนพยักหน้าให้หนานหว่านเยียนเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเคารพอย่างถึงที่สุด "ท่านคือฮองเฮาเหนียงเหนียง บ่าวไม่กล้าขัดขวาง อีกทั้งจักรพรรดิก็เพิ่งจะรับสั่งมาว่า หากท่านอยากไปที่ไหนก็สามารถไปได้ทุกหนแห่ง"

"ตอนนี้องค์หญิงน้อยทั้งสองอยู่ในตำหนักด้านข้าง บ่าวจะพาเหนียงเหนียงไปเอง"

กู้โม่หานไม่ขัดขวางนางจริงหรือ?

แววตาของหนานหว่านเยียนฉายแววความประหลาดใจขึ้นมาชั่วครู่ และคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว "อ่อ"

นางลูบคลำท้อง เดินตามพี่น้องเซียงอวี้ออกจากตำหนักไป

ทั้งสามคนเดินมายังไม่ถึงสองก้าว หนานหว่านเยียนก็เห็นหลี่หมัวมัวกำลังเดินมาหานางด้วยความรวดเร็ว

"เหนียงเหนียง ฮองเฮาเหนียงเหนียง!"

หนานหว่านเยียนหยุดเดินชั่วคราว หลี่หมัวมัวจึงก้าวเท้าด้วยจังหวะสบายๆเดินตรงเข้ามาตรงหน้าของหนานหว่านเยียน ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนและโก่งตัวไปหาหนานหว่านเยียน

"ฮองเฮาเหนียงเหนียง ไทฮองไทเฮานางพร่ำถึงท่านตลอดเวลา ได้ยินว่าท่านเข้าวังมาแล้ว ก็เลยให้บ่าวมาเชิญท่าน"

เดิมทีหนานหว่านเยียนอยากจะไปเจอหนูน้อยทั้งสองก่อน หลังจากนั้นค่อยไปเจอไทเฮา ไม่คิดว่าหลี่หมัวมัวจะมาที่นี่เสียก่อน "ได้ ข้าจะไปตอนนี้เลย"

สำหรับนางเหล่าไท่ไท่ก็ไม่เลวเลย หนานหว่านเยียนไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ หันไปด้านข้างพูดกับเซียงอวี้"ไปพาหนูน้อยทั้งสองคนมาเถอะ ให้เสด็จย่าได้เจอพวกนางด้วยพอดี"

"ค่ะ" เซียงอวี้ตอบรับและกำลังจะก้าวเท้าเดินแต่ทว่ากลับโดนหลี่หมัวมัวยิ้มและขัดขวางไว้เสียก่อน

"ไม่ต้องแล้ว องค์หญิงทั้งสองอยู่ที่ตำหนักหลวนเฟิ่งแล้ว เหนียงเหนียง ท่านต้องรีบไปแล้วล่ะ"

หนูน้อยทั้งสองอยู่ที่นั่นกับไทเฮา?

ในที่สุดสีหน้าของหนานหว่านเยียนก็อ่อนโยนขึ้นและยิ้มออกมา

แบบนี้ก็ดี ทั้งได้เจอไทเฮา แล้วก็ยังได้เจอหนูน้อยทั้งสองอีกด้วย

"งั้นไปกันเถอะ"

หนานหว่านเยียนตามหลี่หมัวมัวไปที่ตำหนักหลวนเฟิ่ง เซียงอวี้และเซียงเหลียนเดินตามท้ายมาอย่างว่องไว สี่คนมาถึงประตูตำหนักหลวนเฟิ่งแล้ว

หลี่หมัวมัวหยุดอยู่ที่หน้าประตู ทำความเคารพหนานหว่านเยียน "เหนียงเหนียงเข้าไปเถอะ ส่วนบ่าวจะรออยู่ตรงนี้ไม่รบกวน"

หนานหว่านเยียนพยักหน้า หลี่หมัวมัวพาเซียงอวี้และเซียงเหลียนลงไปแล้ว

หนานหว่านเยียนก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในตำหนัก ได้ยินเสียงหัวเราะอันไพเราะของเด็กๆมาแต่ไกลๆ ฉับพลันหัวใจของนางก็รู้สึกราวกับตกลงมาจากที่สูง