บทที่ 611 ตัดใจไม่ลง

นางยิ้มกลับบางๆ พลางส่ายศีรษะพูดปลอบโยน “ไม่เป็นไรเพคะเสด็จย่า ก่อนหน้านี้อยู่ดีๆ ก็รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

“แล้วสุขภาพของท่านล่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อได้ยินหนานหว่านเยียนพูดเช่นนี้ ไทเฮาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นบ้าง พลางถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

“ช่วงนี้สภาพอากาศไม่ปกติ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่ทั้งหมดนั้นเป็นอาการเดิมๆ ในวังเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ข้าก็ไม่สามารถช่วยพวกเจ้าได้มากนัก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ อารมณ์ของไทเฮาก็ร้อนรนขึ้นทันที

“ข้านึกไม่ถึงจริงๆ ว่าชี่กุ้ยเฟยจะกล้าก่อการกบฏ ยิ่งนึกไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะ…

“ว่า ข้าก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่งแล้ว เหตุใดยังส่งคนผมดำออกไปมากมายเช่นนี้อีก จะให้ข้าใช้ชีวิตต่อไปยังไง…”

แม้ว่ากู้จิ่งซานจะเริ่มสับสนเลอะเลือนมากขึ้นเรื่อยๆ ในวัยกลางคน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอง

ถ้าเขาถูกพิษตายอย่างอนาถ นางจะไม่เสียใจได้อย่างไร

เกี๊ยวน้อยมองไทเฮาอย่างจริงจัง พลางส่ายหน้าเหมือนกล่องตีรัว

“เสด็จย่าทวด! ท่านคือเสด็จย่าทวดที่ดีที่สุดในโลกเลย และจะเป็นเสด็จย่าทวดที่อายุยืนที่สุดเช่นกัน ท่านจะไม่มีทางเป็นอะไรไปแน่นอน! และจะมีความสุขตลอดกาล!”

ซาลาเปาน้อยลนลานรีบจับมือไทเฮาไว้

“เสด็จย่าทวดอย่าเศร้าไปเลย อาจารย์ของข้าคนหนึ่งเคยบอกว่า ดวงจันทร์มีมืดมีสว่าง มีเต็มดวงหรือแหว่งเว้า คนเราก็มีเสียใจดีใจ มีจากพรากมีอยู่ร่วม หากท่านไม่มีความสุขจริงๆ ก็ร้องไห้ออกมาเถิด”

“แต่ว่า ได้โปรดอย่าโศกเศร้าตลอดเวลา มิฉะนั้น หากเสด็จปู่ทราบ เขาจะต้องเสียใจเช่นกัน”

แม้ว่าพวกนางจะไม่มีความรู้สึกรักผูกพันต่อเสด็จปู่มากนัก แต่ก็สัมผัสได้ถึงความทุกข์ของเสด็จย่าทวดเช่นกัน

พวกนางรักเสด็จย่าทวด ดังนั้นจึงไม่อยากให้นางซึมเศร้าเช่นนั้น

หนานหว่านเยียนรู้สึกโล่งใจและอบอุ่นมากเมื่อเห็นลูกสาวทั้งสองรู้จักคิดและเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ นางยังแตะมือไทเฮาเบาๆ แล้วพานางไปนั่งที่เก้าอี้

“เสด็จย่า ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านรู้สึกแย่มาก แต่หลายสิ่งหลายอย่างอาจถูกกำหนดไว้แล้ว เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้”

“ทั้งข้าและฝ่าบาทหวังว่าท่านจะมีสุขภาพแข็งแรง มีความสงบสุขในวันข้างหน้า เรื่องอดีตฮ่องเต้…ข้าเองก็เสียใจมากเช่นกัน”

แม้ว่านางจะไม่ชอบคนหน้าเนื้อใจเสือเหลี่ยมจัดอย่างกู้จิ่งซานอีกแล้ว แต่นางจะไม่ระบายความโกรธกับไทเฮา

แต่ในความเป็นจริงการต่อสู้ครั้งนี้ ไทเฮาและบรรดาองค์ชายเหล่านั้นย่อมเป็นผู้ถูกกระทำโดยตรงที่สุด

คนหนึ่งสูญเสียพ่อ อีกคนสูญเสียลูกชาย

ไทเฮาทอดพระเนตรสามแม่ลูกตรงหน้า รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

หลังจากใช้ชีวิตมาหลายสิบปี นางก็ไม่ชอบแสดงอารมณ์โกรธหรือดีใจมานานแล้ว ต่อให้กู้จิ่งซานตายแล้ว นางก็ไม่ได้แสดงด้านที่เปราะบางต่อหน้าคนอื่น

วันนี้ทำให้คนรุ่นหลังเห็นเป็นเรื่องตลกจริงๆ

นางเช็ดน้ำตาที่หางตา มองสามแม่ลูกด้วยความรัก “ตกลง ตกลง ข้าไม่เศร้าแล้ว ข้ามีพวกเจ้าอยู่ มันคือพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

“หยุดพูดเรื่องพวกนี้เถอะ มันผ่านไปแล้ว”

จากนั้นไทเฮาก็ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ แววตาเป็นประกายเมื่อมองไปที่หนานหว่านเยียน “อ้อ เยียนเอ๋อร์ เมื่อเช้าฮ่องเต้บอกกับข้า หยีเฟยฟื้นแล้ว ข้ารู้ว่า หากมีเจ้าอยู่ อะไรก็ไม่ยากเกินมือเจ้า”

ตอนนี้ฮองเฮาถูกใส่ร้ายจนยากที่จะล้างมลทิน ได้รับการปล่อยตัวจากเจ้าหกแล้ว ตอนนี้อยู่กับหยีเฟย ได้ยินมาว่าพวกนางพูดคุยกันถูกคอ มีเสียงหัวเราะดังมาจากตำหนักอู๋ขู่ ข้าไม่คิดเลยว่า สองนางนี้ยังสามารถปรับความเข้าใจกันได้…”

ไม่เพียงเท่านี้ กู้โม่หานยังพระราชทานตำแหน่งไทเฮาให้กับอดีตฮองเฮา ในขณะที่หยีเฟยก็พระราชทานยศเป็นหวงกุ้ยเฟย เดิมทีอดีตฮองเฮาต้องการเลื่อนออกไป แต่ว่ากันว่าหยีเฟยได้ทำการเกลี้ยกล่อม เรื่องนี้ก็ถูกกำหนดเช่นนี้

คิ้วของหนานหว่านเยียนยกขึ้นเล็กน้อย ความประหลาดใจส่องประกายในดวงตา แต่นางก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางพยักหน้า “เช่นนี้ก็ดีแล้ว”

อดีตฮองเฮาเคยใส่ร้ายกู้โม่หานเพื่อหาทางชิงบัลลังก์ให้กับกู้โม่เฟิงลูกชายของตน แต่ตอนนี้สองพี่น้องกู้โม่หานและกู้โม่เฟิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน หลังจากพ้นเคราะห์ อดีตฮ่องเฮาน่าจะปล่อยวางแล้ว ตอนนี้มีทั้งชื่อเสียงและโชคลาภ จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับกลอุบายอีกต่อไป

ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในวังลึกยากลำบากเกินไป เมื่อกู้จิ่งซานตาย คนส่วนใหญ่ก็ไม่มีความหวังที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

ตอนนี้มันเป็นเรื่องดีที่หยีเฟยจะได้อยู่กับอดีตฮองเฮา