บทที่ 659 นางกลับมาแล้ว

กู้โม่เฟิงที่ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของหยุนอี่ว์โหรวนั้นมีความสุขมาก อุ้มหลินเอ๋อร์ด้วยความรักใคร่ พลางเงยหน้าขึ้นมองกู้โม่หาน “ฝ่าบาท หม่อมฉันต้องการหาลูกสะใภ้ ท่านไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหม?”

กู้โม่หานย่อมเข้าใจความหมายของกู้โม่เฟิง เมื่อครู่ดวงตาที่เย็นชาและเฉียบคมได้อ่อนโยนลงมากในเวลานี้

ในเมื่อเฉิงอ๋องต้องการก็ไปหากันเถอะ ข้าจะช่วยท่านดู”

นับตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ กู้โม่เฟิงได้ช่วยเหลือเขามากมาย และสนับสนุนเขาในการตามหาตัวหนานหว่านเยียนมาโดยตลอด

ช่วงนี้เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อมีค่ามากขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต เขาจะไม่ปฏิบัติต่อกู้โม่เฟิงอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน

แค่หวังว่า กู้โม่เฟิงจะไม่เอาคนชั่วร้ายจนไม่น่าให้อภัยและเห็นแก่ตัวอย่างหนานชิงชิงมาอีก…

เมื่อเห็นกู้โม่หานพูดออกมาเองแล้ว เหล่าขุนนางที่ยังตกตะลึงเมื่อครู่ก็พากันตั้งสติได้ พลางมองไปที่กู้โม่เฟิงด้วยดวงตาสดใส แย่งชิงเพื่อแนะนำตัวเองกับครอบครัว”

“เฉิงอ๋องเตี้ยนเซี่ย! หม่อมฉันมีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ดีดพิณ เล่นหมากรุก คัดลายมือ และวาดภาพไม่ด้อยไปกว่าพระชายาองค์ก่อนเลย สิ่งสำคัญที่สุดคือ เป็นคนอ่อนโยนและสุภาพ เหมาะสมกับท่านมาก!”

“ไม่รู้ว่าเฉิงอ๋องเตี้ยนเซี่ยเคยได้ยินเรื่อง ‘เต้นรำจิงหง’ หรือไม่? ถึงข้าจะไม่มีพรสวรรค์ แต่ข้าก็เต้นรำจิงหงได้ดีมาก หากโชคดีเฉิงอ๋องเตี้ยนเซี่ยถูกใจ นั่นก็คือความโชคดีของข้า”

“เฉิงอ๋องเตี้ยนเซี่ย…”

เมื่อเห็นกลุ่มผู้เฒ่าที่เห็นลมก็หันใบเรือผลักดันลูกสาวของตัวเอง กู้โม่เฟิงก็ยิ้มตาหยี “ดีๆๆ ไม่มีใครปฏิเสธ! ยิ่งมากยิ่งดี!”

บรรยากาศในตำหนักใหญ่ดีขึ้นมาก เมื่อมีกู้โม่เฟิงออกหน้า ทุกคนค่อยๆ ผ่อนคลายและมีชีวิตชีวา

บนตำแหน่งสูง มือของหยุนอี่ว์โหรวกำแน่น สีหน้าค่อนข้างเย็นชา

แต่นอกจากสาวใช้รอบตัวนางที่เห็นความผิดปกติบางอย่างแล้ว ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง

หนานหว่านเยียนแสยะยิ้มออกมา เมื่อก่อนนางไม่เคยสังเกตได้อย่างไร กู้โม่เฟิงและกู้โม่หานสองพี่น้องคู่นี้น่าสนใจขนาดนี้

เมื่อก่อนพวกเขาทั้งสองเป็นเหมือนศัตรูกัน พบหน้ากันทีไรก็มีปากเสียง แต่ตอนนี้ดีแล้ว ในห้องโถงนั้นเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย