บทที่ 660 คลุ้มคลั่ง

กู้โม่หานงอนิ้วที่มีข้อเด่นชัดอย่างประหม่าและตื่นเต้น แต่เขาพยายามต่อต้านแรงกระตุ้น พลางก้มหน้ามองเกี๊ยวน้อย เอ่ยเสียงชัดเจน “อานผิง ทำไมเจ้าถึงเอาแต่จ้องนางตลอดเวลา?”

“ปกติเจ้าไม่ชอบคบหากับคนแปลกหน้าไม่ใช่หรือ? ทำไมสาวใช้คนนี้ถึงชอบเจ้ามาก ซ้ำยังยิ้มให้นางเสมอ?”

หากผู้หญิงคนนั้นคือหนานหว่านเยียนจริงๆ เกี๊ยวน้อยก็ต้องรู้

เขาต้องได้รับคำตอบที่แน่นอนจากปากของลูกสาว เพื่อยืนยันว่านางกลับมาจริงหรือไม่

เมื่อเกี๊ยวน้อยที่ยังคงเพลิดเพลินกับหนานหว่านเยียนได้ยินเสียงเยือกเย็นของกู้โม่หาน หัวใจก็เต้นแรง

นางมองกลับไปที่กู้โม่หานอย่างเก้อเขิน ถูมือน้อยๆ ด้วยความรู้สึกผิด

จากนั้น นางก็แสร้งทำเป็นพูดกับกู้โม่หานอย่างตรงไปตรงมา “พี่สาวคนนั้นช่วยชีวิตข้าในวันนี้ ข้ารู้สึกซาบซึ้งมาก เมื่อก่อนท่านแม่เคยบอกว่า บุญคุณแม้เพียงน้ำหยดเดียวก็ควรตอบแทนดั่งน้ำพุที่พุ่งออกมา เสด็จพ่อไม่ให้ข้าพูดกับพี่สาว ตอนนี้ข้าทำได้แค่ยิ้มให้พี่สาวแล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปพี่สาวจะคิดว่า ข้าเป็นองค์หญิงน้อยที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจและไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ”

กู้โม่หานหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งมองลูกสาว แต่ก็ไม่เห็นคำโกหกใดๆ ในสายตาของเกี๊ยวน้อย

เขาพยักหน้าอย่างสงสัย เอื้อมมือไปลูบศีรษะเกี๊ยวน้อย “ทำได้ดีมาก แต่เจ้าเป็นองค์หญิง ไม่จำเป็นต้องยกยอนางถึงเพียงนี้ นอกจากนี้ ข้าได้ให้คนไปมอบรางวัลที่นางควรได้รับแล้ว ดังนั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ”

เกี๊ยวน้อยพยักหน้าต้อนรับเขา แต่กลับไม่กล้ามองหนานหว่านเยียนแล้ว

หนานหว่านเยียนก็ไม่ได้มองเกี๊ยวน้อยอีก พลางวางมือทั้งสองลง แล้วก้มหน้าดื่มน้ำ

และในเวลานี้เอง ฝูงชนต่างอุทานว่า “เสี่ยวซื่อจือ! เสี่ยวซื่อจือท่านเป็นอะไรไป?!”

ในขณะเดียวกัน กู้โม่เฟิงที่เพิ่งทำให้บรรยากาศสงบลงก็หน้าซีด กอดหลินเอ๋อร์ไว้พลางพูดอย่างเร่งรีบ “หลินเอ๋อร์!”

ทุกคนมองไปทางนั้น เห็นเพียงหลินเอ๋อร์พยายามหอบหายใจ หายใจไม่ออก ใบหน้าสียังสีชมพูอยู่เมื่อครู่ไร้สีเลือดแล้ว

เขาไอไปพลาง ใช้มือน้อยพัดอากาศไปพลาง นัยน์ตาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา หน้าอกเริ่มกระเพื่อมอย่างรุนแรง

ดวงตาที่สวยงามของหนานหว่านเยียนมืดลงทันที ขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล

เหมือนองค์ชายสิบสามไม่มีผิด นี่คืออาการหอบหืด!

สาวใช้ข้างกายเฉิงอ๋องตั้งสติได้แล้ว พลางร้องไห้ตะโกนเรียก “ท่านอ๋อง โรคไอของซื่อจือกำเริบแล้ว!”

ใบหน้าที่วิตกกังวลของกู้โม่เฟิงเต็มไปด้วยความปวดร้าว “เร็วเข้า รีบตามหมอหลวง!”

ในตำแหน่งสูง เกี๊ยวน้อยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เข้าใจความเร่งด่วนของสถานการณ์ พลางหันมองกู้โม่หาน

ดวงตาของกู้โม่หานเย็นชาลุ่มลึก แต่ใบหน้าสงบนิ่งมาก เขาตะโกนเสียงดัง “อย่าตื่นตระหนก! รีบไปตามหมอหลวงก่อน!”

“เจ้าสิบสามล่ะ ซุ่ยอ๋องล่ะ! หลินเอ๋อร์เกิดมาพร้อมกับโรคไอเหมือนเขา ยาของซุ่ยอ๋องอาจจะใช้ได้ผล”

ย้อนกลับไปในตอนนั้น ยาของซุ่ยอ๋อง ยังคงได้รับจากหนานหว่านเยียน

ในเวลานั้นหมอหลวงล้วนทำอะไรไม่ถูก โชคดีที่หนานหว่านเยียนอยู่ด้วย แต่ตอนนี้หนานหว่านเยียนไม่อยู่แล้ว ยาที่นางทิ้งไว้ได้กลายเป็นฟางเส้นเดียวที่ช่วยชีวิตหลินเอ๋อร์

ในขณะนี้ ขันทีคนหนึ่งได้มองไปที่กู้โม่หานด้วยใบหน้าขมขื่น “ทูลฮ่องเต้ ซุ่ยอ๋องเตี้ยนเซี่ย วันนี้ไม่ได้มา”

สุขภาพของซุ่ยอ๋องแย่มาโดยตลอด งานเลี้ยงในวังที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไร เขาแทบจะไม่ได้เข้าร่วมเลย

หยุนอี่ว์โหรวที่นิ่งเงียบมาตลอดลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า มองไปที่กู้โม่เฟิงอย่างตื่นเต้น พลางตะโกนเสียงดังว่า “เฉิงอ๋อง! ซื่อจือเตี้ยนเซี่ยกินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า อย่างเช่นพวกกุ้งและปู?”