บทที่ 661 เขามั่นใจที่จะได้นางอย่างแน่วแน่

ทุกคนต่างสนใจไปที่เฉิงอ๋องอยู่ และไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของกู้โม่หาน

เกี๊ยวน้อยก็ไม่ได้สังเกตเช่นกัน เมื่อหนานหว่านเยียนรีบวิ่งไปข้างหน้า นางก็กระโดดลงจากเก้าอี้ทันที วิ่งเข้าไปในฝูงชนด้วยขาสั้นของนางและมาที่ด้านข้างหนานหว่านเยียน

หยุนอี่ว์โหรวกลับรู้สึกประหลาดใจ ไม่ได้คาดคิดว่าสาวใช้คนนี้ไม่เพียงแต่กล้ามาก แต่ยังเชี่ยวชาญด้านหมอด้วยหรือ?

พอทุกคนรู้ตัวแล้ว ต่างก็มองไปที่ผู้หญิงธรรมดาคนนี้ อย่างประหลาดใจไปบ้าง และขมวดคิ้วไปบ้าง

“แม่สาวคนนี้มาจากไหน ยังเก่งเรื่องแพทย์ด้วยจริงหรือ”

“มองไม่ออกเลย อายุน่าจะไม่มาก แต่กลับใจเย็นได้ขนาดนี้ ก็ไม่รู้เลยว่ามีความสามารถจริงๆหรือเปล่า”

หนานหว่านเยียนไม่ได้สนใจคำซุบซิบนินทาของคนอื่น พอฝูงชนแยกย้ายกันไป นางก็จดจ่ออยู่กับการช่วยชีวิตผู้คนอย่างกลั้นหายใจ

กู้โม่เฟิงอุ้มหลินเอ๋อร์อย่างกังวล และยังไม่เคยเห็นหนานหว่านเยียน เขาจึงถามอย่างไม่แน่ใจว่า "เจ้าเป็นใคร และรู้เรื่องหมอได้อย่างไร สามารถรักษาหลินเอ๋อร์ให้ได้หรือไม่"

หนานหว่านเยียนยังไม่ทันตอบ กู้โม่หานก็เดินไปที่ข้างหลังเฉิงอ๋อง จ้องมองความปฏิกิริยาทุกอย่างของหนานหว่านเยียนอย่างใกล้ชิด แต่กลับพูดกับหยุนเหิงว่า "แม่ทัพน้อย นี่คือสาวใช้ของเจ้าใช่ไหม ถ้านางปล่อยให้เสี่ยวซื่อจืออาการยิ่งหนักเข้า เจ้ารู้ไหมผลที่ตามมาคืออะไร?”

หยุนเหิงกลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวาย หนังศีรษะของเขาก็รู้สึกมึนชาอยู่เล็กน้อย แต่เขาทำได้เพียงช่วยปกปิด หนานหว่านเยียนว่า: "ขอตอบฝ่าบาท ผู้หญิงคนนี้คือไป๋จื่อ สาวใช้ของกระหม่อม แต่ตระกูลไป๋จื่อดำเนินอาชีพทางด้านหมอมาหลายชั่วอายุคน และนางก็เป็นหมอตั้งแต่เด็ก" ฝีมือการรักษาโรคของนาง กระหม่อมรับรองได้เลยว่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน"

"ใช่หรือ"

ดวงตาของกู้โม่หานซึ่งจ้องมองที่หนานหว่านเยียนลึกขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ามือขาวเนียนร้อนจัด เขากำนิ้วแน่น เนื้อผิวหนังของเขาดึงแผลไหม้ที่หายแน่นทำให้รู้สึกมีความเจ็บปวดเล็กน้อยอยู่ด้วย

กู้โม่เฟิงรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ และร่วมมือกับหนานหว่านเยียนอย่างกังวลและระมัดระวังด้วย

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของหลินเอ๋อร์ เขาก็อกสั่นขวัญหาย และมองไปที่หนานหว่านเยียนเป็นครั้งคราว รู้สึกกังวลมาก

ตอนนี้รอหมอหลวงไม่ถึง ก็ทำได้เพียงให้สาวใช้มาลองก่อน

เด็กเป็นโรคหอบหืดอย่างกะทันหัน เมื่อกี้ได้เสียเวลาไปเล็กน้อย ตอนนี้ให้ยาจะหายได้เร็วสุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุด นางไม่สามารถเลื่อนออกไปอีก แต่นางไม่สามารถเอายาจากช่องว่างได้ เนื่องจากยาแปลก ๆ ของนาง จะเป็นที่น่าจดจำมากเกินไป ถ้าเอาออกมาจะทำให้คนอื่นรู้ทันที

หนานหว่านเยียนตั้งสติขึ้น และแทงเด็กสองสามครั้งด้วยเข็มเงิน พยายามบรรเทาอาการหอบหืดของเขา และพูดกับกู้โม่หานว่า "ฝ่าบาท เสี่ยวซื่อจืออายุยังน้อยอยู่ และเกิดโรคไออย่างกะทันหัน ฝูงชนล้อมรอบทำให้ใจของเสี่ยวซื่อจือยิ่งกระวนกระวาย ขอโปรดฝ่าบาทอนุญาตให้บ่าวไปที่ห้องอื่นตามลำพัง ไปรักษาอาการของเสี่ยวซื่อจืออย่างละเอียด”

นางจะช่วยชีวิตคนตามลำพัง?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง งงงวยเล็กน้อย