บทที่ 719 เสด็จพ่อง้อท่านแม่

แม้ว่าจะรู้ว่าตอนนี้ซาลาเปาน้อยอยู่ที่ไหน แต่ความสัมพันธ์ของเขากับหนานหว่านเยียนก็ยังไม่คลี่คลายลง จนถึงจุดที่กำลังจะแตกร้าวแล้ว

เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม กลัวว่าหากเขาสัมผัสต่อมโมโหของหนานหว่านเยียน นางจะคิดหาทุกวิถีทางเพื่อไปจากเขา

แต่เขาปรารถนาให้ลูกสาวอีกคนกลับวังจริงๆ เขาไม่ได้เห็นซาลาเปาน้อยมานานแล้ว

เกี๊ยวน้อยตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมองกู้โม่หานด้วยความสงสัย ในปากยัดอาหารไว้เต็มปากเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย

นางไม่ได้พูดอย่างนั้น มากที่สุดก็คิดถึงแม่และน้องสาว!

ส่วนหนานหว่านเยียนเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่ไม่แยแสแต่เดิมก็เย็นชาลงทันที

“เวลากินข้าว ท่านจำเป็นต้องพูดจาอะไรที่ไม่เจริญอาหารอย่างนั้นด้วยหรือ? ก็ปล่อยนางไว้ข้างนอกไม่ได้หรือ ท่านยังมีความเห็นใดๆ อีก?”

ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา นอกจากแปดเดือนนี้ที่กลับมาพบกันอีกครั้ง เขาก็ไม่เคยทำหน้าที่ของพ่อให้สำเร็จเลย นางเลี้ยงลูกด้วยตัวเองตลอดมา หากไม่ได้รับความยินยอมจากนาง เขามีสิทธิ์อะไรมานับว่าลูกคือของของเขา?

จะยึดลูกของนางไว้ทำไม?

จู่ๆ บรรยากาศก็เย็นลง เซียงอวี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมท่าทีของหนานหว่านเยียนถึงแข็งกระด้างเมื่อพูดถึงองค์หญิงน้อย ราวกับสัมผัสโดนต่อมโมโหอย่างนั้นเลย

กู้โม่หานผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็เผยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้บังคับให้หนานหว่านเยียนตัดสินใจอีก

ใจร้อนเกินไปจะทำลายทุกสิ่ง

“ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่ปรึกษากับเจ้า ถ้าเจ้าไม่ต้องการก็ปล่อยให้นางอยู่นอกวังต่อไปอีกระยะหนึ่ง”

กู้โม่หานเปลี่ยนหัวข้อ ใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด “ข้าได้ขอให้กรมพิธีการหาวันฤกษ์ดี พิธีแต่งตั้งเจ้าขึ้นเป็นฮองเฮา ข้าจะจัดการให้เจ้าอย่างยิ่งใหญ่”

พิธีแต่งตั้งฮองเฮา?

สายตาของหนานหว่านเยียนเย็นชาลงอีกครั้ง

นางเคยพูดหลายครั้งแล้ว ว่าจะไม่เป็นฮองเฮาของเขาโดยเด็ดขาด เขาจะดื้อรั้นเพื่ออะไร?

นางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่ก็หลุบตาลงมองไปที่เกี๊ยวน้อยผู้น่าเอ็นดู ต่อหน้าลูก นางยังคงข่มความโกรธไว้เงียบๆ กลัวว่าหากพูดอีกจะทะเลาะกับเขา

แต่ไม่ว่ากู้โม่หานจะดิ้นรนแค่ไหน ความหวังของเขาก็จะพังทลายลงเสมอ

นางไม่อยากคุยกับเขาแล้ว พลางมองไปที่เกี๊ยวน้อยที่อยู่ข้างกาย “สาวน้อย ช่วงที่แม่ไม่อยู่ เจ้าไม่ได้ทบทวนบทเรียนเลยหรือ?”