บทที่ 740 ลูกชู้

นางรู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ แต่ในใจรู้ดีไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะต้องยืนกรานว่าลูกเป็นของเขา

มิฉะนั้น ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่!

นางสาวหน้าอย่างลนลาน ราวกับว่าได้รับความอัดอั้นตันใจอย่างมาก

“ฝ่าบาท! พระองค์จะใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์อย่างข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“อี่ว์โหรวไม่รู้ว่ายานั้นมีฤทธิ์อะไรด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าจะมีฤทธิ์อะไร พวกข้าก็ร่วมหอกันแล้ว! เรื่องนี้ไม่มีความเท็จแม้แต่น้อย! นอกจากเรื่องที่อี่ว์โหรวไม่ยอมให้พระองค์โปรดปรานฮองเฮาเหนียงเหนียงผู้เดียว เรื่องอื่นๆ ก็ไม่เคยโกหกพระองค์แล้วจริงๆ เพคะ”

“พระองค์จะตำหนิทุบตี โกรธเคืองอี่ว์โหรวได้ แต่พระองค์ใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของอี่ว์โหรวอย่างไม่มูลเหตุ อี่ว์โหรวไม่มีทางยอมรับได้! อี่ว์โหรวรักพระองค์ขนาดนั้น จะทำเรื่องลักลอบคบชู้กับผู้อื่นออกมาได้อย่างไร! อีกทั้ง พระองค์มีความมั่นใจมาก คนที่ร่วมรักกับพระองค์จะต้องสูญเสียความทรงจำ ฮองเฮาเหนียงเหนียงก็ร่วมรักกับพระองค์ฤทธิ์ของยาอาจลดลงก็ได้ เมื่อถึงคราอี่ว์โหรวจึงไม่ได้ผล พระองค์จะใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของอี่ว์โหรวง่ายๆ โดยไม่ตรวจสอบอะไรเลยไม่ได้!”

นางกำหมัดแน่น น้ำตาไหลพราก “สามเดือนมานี้ พระองค์ไม่เคยสนใจเด็กในท้องอี่ว์โหรว เป็นอี่ว์โหรวที่คอยดูแลทะนุถนอมตลอดมา แต่อี่ว์โหรวก็ไม่เคยตำหนิพระองค์”

“ตอนนี้ดียิ่ง พระองค์คิดจะเหยียดหยามความบริสุทธิ์ของอี่ว์โหรว เพราะโกรธเคืองฮองเฮาเหนียงเหนียง แม้อี่ว์โหรวจะไม่ได้เสียความทรงจำในคืนนั้น และจำได้แม่นว่าพระองค์ทำอะไร ทำอย่างไรกับอี่ว์โหรวบ้าง แต่ว่า เลือดที่เปื้อนอยู่บนเตียงตอนนั้น พระองค์ก็จะกล่าวว่าอี่ว์โหรวปลอมแปลงอีกหรือเพคะ!”

กู้โม่หานจ้องมองใบหน้าขาวซีดของหยุนอี่ว์โหรว รู้สึกอัดอั้นน่ารำคาญ หายใจไม่ออก

คืนนั้น เขามีอะไรกับหยุนอี่ว์โหรวหรือไม่...ความทรงจำในหัวยุ่งเหยิง จำได้แค่ส่วนที่อยู่กับหว่านเยียน ส่วนเรื่องของหยุนอี่ว์โหรวจำไม่ได้แม้แต่น้อย

แต่เขาหวังว่าหยุนอี่ว์โหรวกำลังหลอกเขา เขาไม่อยากมีอะไรพัวพันกับนางในคืนนั้นจริงๆ!

“หยุนอี่ว์โหรว เจ้ารู้ชะตากรรมของการโกหกฮ่องเต้ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง พูดความจริงมา!”

ดวงตาของหยุนอี่ว์โหรวประกายความดุร้าย แต่ใบหน้ากลับส่ายอย่างขมขื่น หยาดน้ำตาไหลรินน่าเวทนายิ่งนัก เอ่ยพูดเสียงแหบแห้งว่า “ฝ่าบาท อี่ว์โหรวคิดว่าพระองค์เปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนไปเยอะมาก”

“ต่อให้พระองค์จะรังเกียจอี่ว์โหรวแค่ไหน ก็จะไม่เป็นเหมือนวันนี้ ลูกในท้องของอี่ว์โหรวไม่มีความผิดนะเพคะ!”

“หากรู้เร็วกว่านี้ อี่ว์โหรวจะป้องกันดาบเล่มนั้นให้พระองค์ ตอนพระองค์กับฮองเฮาเหนียงเหนียงถูกลอบปลงพระชนม์ ไปทำไมกัน”

สีหน้าของกู้โม่หานมืดครึ้มยิ่ง “พอแล้ว อย่าเอ่ยเรื่องในอดีตกับข้า เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าก็ไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี!”