บทที่ 741 ข้าไม่อยากเจอเจ้าอีกต่อไป

ร่องรอยเลือดปรากฏขึ้น ดวงตาของกู้โม่หานมืดมนลงไป และเขาเตะข้อมือของหยุนอี่ว์โหรว และให้กรรไกรออกจากมือของนางอย่างแรง "หยุด! เจ้านี่บ้าไปแล้วหรือ?!"

เขาไม่เคยคิดว่าหยุนอี่ว์โหรวจะโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้!

แม้ว่าเขาก็ไม่สามารถผ่าท้องของหญิงมีครรภ์ได้ โหดร้ายดุเดือดเลือดพล่านได้ขนาดนี้!

แต่หยุนอี่ว์โหรวผู้เป็นแม่ กลับทำในสิ่งที่นางพูดจริงๆ นางทำให้เขารู้สึกขนลุก!

หยุนอี่ว์โหรวล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง และมองลงไปที่เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของนาง ท้องของนางไม่ได้ถูกผ่าออก แต่มีบาดแผลตื้นๆ

เหงื่อเย็นละเอียดไหลอาบฝ่ามือของนางมานานแล้ว แต่นางทำท่าทางไร้ความรู้สึก "ข้าแค่ แค่อยากให้ฝ่าบาทเชื่อข้า แม้แต่ท่านก็ยังไม่เชื่อข้า ข้าจะไม่บ้าได้อย่างไร?!"

“ฝ่าบาท ตอนนี้ท่านไว้วางใจอี่ว์โหรวอยู่หรือเปล่า”

กู้โม่หานไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจแก่หยุนอี่ว์โหรว ใด ๆ ทรงร่างสูงของเขาเป็นเหมือนทูตจากนรกและคำพูดของเขาก็เย็นชามาก

"หยุนอี่ว์โหรว ไม่มีประโยชน์ที่จะแสร้งทำเป็นบ้าบอ วันนี้ข้าหยุดห้ามเจ้าไม่ใช่เพราะความเอ็นดู แต่เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าถูกล้างความผิดของเจ้าอย่างง่ายดาย!"

“เจ้ายอมตายก็ไม่ยอมรับ ข้าจะไม่ลงโทษเจ้าตอนนี้ ข้าจะตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นในคือวันสิ้นปีอย่างชัดเจน ก่อนหน้านั้น เจ้าจะต้องอยู่ในตำหนักกวนโม่และห้ามออกไปไหน!”

หยุนอี่ว์โหรวยังคงนั่งอยู่กับพื้นและมองไปที่กู้โม่หานอย่างหลงใหล ความรักและความหลงใหลในดวงตาของนางรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“ฝ่าบาท อี่ว์โหรว อี่ว์โหรวไม่ได้โกหกท่านจริง ๆ อี่ว์โหรวเชื่อฟังท่าน เชื่อฟังจะไม่ไปไหน ฝ่าบาท…”

"หุบปาก!" กู้โม่หานเบิกตาโพลงมองไปที่นางเหมือนมีด และเตือนอย่างเฉียบขาดว่า "เจ้าไม่มีสิทธิ์คุยกับข้า หว่านเยียนได้กลับมาแล้ว ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เจ้าก็ต้องออกจากวัง!"

“ข้า ไม่อยากเจอเจ้าอีกต่อไป!”

...

ที่ไร้ความเมตตาที่สุดก็คือตระกูลฮ่องเต้

พอได้ยินความพูดที่เย็นชาและไร้ความปรานีของกู้โม่หาน หยุนอี่ว์โหรวก็จะสูญเสียความหวังทั้งหมดทันที และแสงสว่างในดวงตาของนางก็ดับลงไป

มือของนางพิงที่พื้น และฝ่ามือของนางถูกเล็บแหลมคมเจาะเป็นแผล เลือดสีแดงสดไหลหยดแล้วก็แห้งลง แต่ก็เทียบไม่ได้กับความเศร้าโศกและความโกรธในใจของนางในขณะนี้!

หยุนอี่ว์โหรวมองดูกู้โม่หานเตะเปิดประตูแล้วออกไปอย่างโกรธๆ เม้มริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้หยุดห้าม

จนกระทั่งกู้โม่หานเดินออกไปไกลแล้ว นางก็ยังไม่ลุกขึ้น สายตาจับจ้องที่หลังของผู้ชาย และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ข้างนอกห้องโถง ปี้หยุนได้ยินเสียงวุ่นวายในห้องโถง กลัวแทบจะตายไปแล้ว

เมื่ออยู่ข้างนอกนางไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่กลั้นลมหายใจอย่างแรง และขาก็อ่อนแรงและสั่น จนกระทั่งฮ่องเต้จากไป นางก็พอจะขยับร่างกายได้ แต่มือของนางยังคงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ปี้หยุนกังวลสภาพของหยุนอี่ว์โหรว ดังนั้นนางจึงรีบเดินโซเซเข้าไปในห้อง และเมื่อเห็นหยุนอี่ว์โหรวทรุดตัวลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รูม่านตาของนางสั่นเทาราวกับว่าจะร้องไห้ออกมา "เหนียงเหนียง เหนียงเหนียงเป็นไงบ้าง"?"