บทที่ 750 โทษฐานสามข้อ

ในจดหมายเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าคนที่ช่วยเขาในตอนนั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหนานหว่านเยียน

ส่วนหยุนอี่ว์โหรวกลับเป็นเพียงขโมยที่ครอบครองตำแหน่งของนาง

ครั้งหนึ่งเขาเคยสงสัยว่าคนที่ช่วยเขาไม่ใช่หยุนอี่ว์โหรว เขาจึงขอให้เสิ่นอี่ว์ตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นอีกรอบหนึ่ง แต่หลักฐานทั้งหมดที่พบชี้ไปที่หยุนอี่ว์โหรว ทำไม... ตอนนี้ถึงจะเป็นหว่านเยียน?

“หว่านเยียน นี่เกิดอะไรขึ้น?”

"นาง" ไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิตของกู้โม่หานหรือ?! เป็นไปได้อย่างไร?!

ใบหน้าของหยุนอี่ว์โหรวสูญเสียแฝงเลือดทันที จิตใจของนางว่างเปล่า และถึงกับว่าไม่มีความสามารถในการคิดด้วยซ้ำ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หนานหว่านเยียนดูเหมือนว่านางสามารถฆ่านางได้ นี่ช่างเป็นหลักฐานที่ดีจริงๆ!

ข้างนาง ปี้หยุนก็ได้แสดงความประหลาดใจด้วยเหมือนกัน มองไปที่หยุนอี่ว์โหรวอย่างไม่เชื่อ และขยับริมฝีปากของนาง "เหนียงเหนียง ... "

เหนียงเหนียงอาศัยการเป็นผู้ช่วยชีวิตฮ่องเต้จึงดำเนินไปได้อย่างราบรื่น แต่นอนนี้...

จะทำอย่างไร ฮ่องเต้เมินเฉยต่อเหนียงเหนียงแต่แรกแล้ว ตอนนี้เขายังคงเต็มใจที่จะปกป้องเหนียงเหนียงอยู่หรือเปล่า?!

หนานหว่านเยียนเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของหยุนอี่ว์โหรวอย่างชัดเจน และหันไปมองที่กู้โม่หาน ซึ่งมีสีหน้าที่ไม่ดีเช่นกัน

"หลักฐานไม่ชัดเจนหรือไง ข้าเป็นคนช่วยเจ้าขึ้นมาจากน้ำ เจ้าสัญญากับข้าว่าจะตอบแทนน้ำใจและแต่งงานกับข้า แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจ ข้าแค่คิดว่ามันเป็นเรื่องพูดเล่น และข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอี้อ๋องด้วย เลยจึงไม่ได้เก็บอะไรไว้เพื่อพิสูจน์ตัวตน แต่ข้าสามารถอธิบายรายละเอียดทั้งหมดได้ "

"สำหรับหยุนอี่ว์โหรว นางจะมาจับแพะชนแกะแทนที่เป็นผู้ช่วยชีวิตของเจ้าได้อย่างไร ก็ต้องฟังคำอธิบายของนางด้วย"

“ข้าจะตอบแทนบุญคุณของเจ้าและแต่งงานกับเจ้าด้วย”

คำพูดเหล่านี้หลุดเข้าไปในหูของกู้โม่หาน และสีหน้าของเขาก็ซีดลงทันที คำพูดเหล่านี้เป็นคำสัญญาของเขาที่มีต่อผู้มีพระคุณ ไม่ได้ผิดสักคำเดียว

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าดวงตาของเขามืดลงและความรู้สึกนับไม่ถ้วนหลั่งไหลออกมาจากอกของเขาและหัวใจของเขาก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดตัด เขาไม่กล้าเชื่อหลักฐานทั้งหมดนี้ มันหมายความว่าเขาทำผิดไปมากแล้วจริง ๆ!

นี่หมายความว่าเขาจำผู้ช่วยชีวิตของเขาผิดมาสิบปีแล้ว

เนื่องจากหยุนอี่ว์โหรวตัวปลอม เขาทำร้ายผู้ช่วยชีวิตของเขานับครั้งไม่ถ้วน สิบปี สิบปีล้วน!

เสียใจ เจ็บปวด และหายใจไม่ออก ยิ่งรู้สึกผิดต่อหนานหว่านเยียนมากขึ้นเรื่อย ๆ ความโกรธระหว่างคิ้วและดวงตาที่บอบบางของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ทันใดนั้นดวงตาสีแดงของเขามองไปที่หยุนอี่ว์โหรว ด้วยเจตนาฆ่าฟันและความโกรธที่อธิบายไม่ได้ "หยุนอี่ว์โหรว! ผู้ช่วยชีวิตของข้าเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เจ้า แต่เจ้าใช้ตัวตนนี้ต่อหน้าข้านับครั้งไม่ถ้วนมาก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า มาเรียกเอา และทำเรื่องชั่วร้าย ถ้าไม่ใช่ฮองเฮามาเปิดเผยแบบนี้ เจ้าจะหลอกข้าไปอีกนานเท่าใด?!"

เมื่อเผชิญกับคำถามของกู้โม่หาน หยุนอี่ว์โหรวก็ตื่นตระหนกทันทีและส่ายหัวด้วยดวงตาสีแดง "ไม่ ไม่ใช่ ข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็น ... "

“ไม่ใช่ด้วยหรือ?!” ความโกรธของกู้โม่หานถึงขีดสูงสุด ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแดงก่ำ และดวงตาของเขาก็เป็นสีแดงด้วยเช่นกัน "เสิ่นอี่ว์ จับนางและส่งไปยังศาลต้าหลี่ ลงโทษด้วยโทษฐานการหลอกลวงฮ่องเต้!"

โทษฐานการหลอกลวงฮ่องเต้? นั่นคือโทษประหารชีวิตไม่ใช่หรือ?!

ปี้หยุนตกใจเกือบจะเป็นลมไป ร้องไห้และตะโกนว่า: "ฝ่าบาท ไม่ได้ เหนียงเหนียงยังตั้งครรภ์อยู่เลย!"

ร่างกายของหยุนอี่ว์โหรวก็เกือบจะล้มลงเช่นกัน สีหน้าของนางซีดเซียว และในขณะที่นางกำลังจะร้องขอความเมตตา ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงเย็นชา

“เดี๋ยวก่อน นี่เป็นเพียงหลักฐานชิ้นเดียว หลังจากอ่านหลักฐานที่เหลืออีกสองชิ้นแล้ว ค่อยหารือเรื่องการลงโทษก็ได้”

พอพูดจบ หยุนอี่ว์โหรวก็เหงื่อออกมากทันที ขนลุกไปทั่วร่างกาย และมีร่องรอยของความกลัวไม่สามารถช่วยได้ปรากฏในดวงตา

หนานหว่านเยียนมีอะไรจะพูดอีกหรือ? นางมีหลักฐานอะไรอีก