บทที่ 753 การลงโทษประหารชีวิตหลิงฉือ

นางสามารถเข้าใจกระจ่างการเชื่อมโยงของทั้งหมด เพียงมิอาจเข้าใจในจุดนี้เท่านั้น

กู้โม่หานฟังการสอบถามของเสิ่นอี่ว์ที่มีต่อหยุนอี่ว์โหรวแล้ว ภายใต้ดวงตาอารมณ์ก็เดือดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด ดวงตาสวยงามสดใสน่าเกรงขามกวาดมองไปทางหยุนอี่ว์โหรว สำนึกเย็นเฉียบเพียงพอจะสังหารผู้คน

หยุนอี่ว์โหรวเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จิตใจก็ยังรู้สึกสั่นสะท้านแล้ว เสแสร้งแกล้งแสดงออกในลักษณะที่สำนึกเสียใจและเจ็บช้ำน้ำใจยิ่งนัก

“กราบบังคมทูลฮ่องเต้ หม่อมฉันยอมรับว่าได้แอบอ้างความดีความชอบของฮองเฮาเหนียงเหนียงแล้ว แต่นั่นหาใช่เจตนาความตั้งใจของหม่อมฉันไม่ ยามราตรีของคืนวันนั้น หลังจากองค์ฮ่องเต้ท่านถูกช่วยเหลือขึ้นมาอยู่บนฝั่งแล้ว ประจวบกับข้าบังเอิญผ่านทางมาพอดี ด้วยจิตใจที่ความห่วงใยปรารถนาดี จึงได้เข้าไปไต่ถามถึงความปลอดภัยของท่าน ตอนนั้นหม่อมฉันหาได้เห็นเงาร่างใดๆ ของฮองเฮาเหนียงเหนียงในบริเวณโดยรอบไม่ ย่อมมิทราบเช่นกันว่าผู้ใดที่ได้ช่วยท่านเอาไว้”

“แต่ท่านไม่พูดอะไรสักคำก็จับมือหม่อมฉันไว้ แล้วระล่ำระลักกล่าวขอบคุณหม่อมฉัน พูดว่าท่านจะตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตต่อหม่อมฉัน”

“หม่อมฉันเดิมก็คือสตรีจากครอบครัวยากจน ย่อมละโมบต่อความเมตตาของท่านที่มีต่อหม่อมฉัน จึงได้กระทำความผิดครั้งแล้วครั้งเล่า หาใช่เจตนาต้องการแอบอ้างโดยไตร่ตรองไว้ก่อนไม่เป็นความสัตย์จริง!”

หนานหว่านเยียนมองดูลักษณะที่พูดอย่างมั่นอกมั่นใจของหยุนอี่ว์โหรวแล้ว คนที่ไม่ทราบยังต้องคิดว่านางช่างมีความเมตตากรุณาอย่างยิ่ง จึงแค่นเสียงเย็นชาขึ้นคำหนึ่ง

“หยุนอี่ว์โหรว กล่าวคำพูดแก้ต่างแก่ตนเองให้น้อยลงเถอะ ต่อให้ตอนนั้นกู้โม่หานจำคนผิดไปแล้วโดยนึกว่าเป็นเจ้า ต่อมาภายหลังเจ้าก็สามารถบอกความจริงให้เขาทราบได้เช่นกัน แต่เจ้าก็หาได้กระทำไม่ ไตร่ตรองไว้ก่อนหรือไม่อันใดกัน เจ้าก็เพราะมีความละโมบโลภมากในความดีความชอบนั่นเอง ใจดำอำมหิตก็คือสีดำนั่นเอง ไม่สามารถซักฟอกให้เป็นสีขาวได้!”

กู้โม่หานหันมองไปทางหนานหว่านเยียน นางแยกแยะบุญคุณความแค้นกระจ่างเสมอมา ต่อให้สุดแสนเกลียดชังเขาแล้ว ก็ยังออกหน้าพูดจาแทนเขาเช่นกัน

แต่ย้อนกลับมาดูเขาสิ……

จิตใจเขากำลังสั่นคลอน กำลังสะท้านหวั่นไหว

ไม่ทราบเพราะเหตุใด เห็นได้ชัดว่าอยู่ใกล้กับนางเพียงแค่เอื้อม กลับรู้สึกเหมือนเช่นอยู่ห่างไกลกันจนสุดขอบฟ้าอีก สิ่งที่เขาติดค้างนางนั้น ตลอดชั่วชีวิตนี้ก็ไม่สามารถชดใช้คืนได้หมดสิ้นแล้ว……

หยุนอี่ว์โหรวถูกหนานหว่านเยียนก่นด่าจนกัดฟันกรอดแทบแหลกละเอียด ตอนที่มองดูหนานหว่านเยียนนั้น ภายในดวงตานางไม่เพียงแต่มีความเกลียดชังเท่านั้น ยังมีสิ่งที่ซ่อนเร้นแฝงอยู่อย่างลึกซึ้ง ความโกรธเคืองอย่างบ้าคลั่งเดือดดาล และความอิจฉาริษยาที่ทุกอย่างล้วนถูกช่วงชิงไปชนิดนั้น

“หม่อมฉันในตอนนั้นไร้สิทธิ์ไร้เสียงปราศจากอำนาจ ยิ่งไม่มีที่พึ่งพาอาศัย อยู่แต่ภายในจวนแม่ทัพตลอดทั้งวัน อีกทั้งผ่านวันเวลาที่ผู้คนมองหม่อมฉันด้วยความเหยียดหยามมิยินดีมามากเพียงพอแล้ว อาศัยแสงสว่างของดวงจันทราหม่อมฉันได้เห็นใบหน้าขององค์ฮ่องเต้แล้ว หม่อมฉันมองคราเดียวก็จำเขาได้ทันทีว่าคือองค์ชายหก เป็นทายาทที่โปรดปรานของแคว้นซีเหย่นั่นเอง”

“ในฐานะของสตรีผู้หนึ่ง หากสามารถอยู่ด้วยกันกับคนที่รูปลักษณ์หล่อเหลาคมคายเช่นนี้ อีกทั้งกอปรด้วยอำนาจวาสนาสูงส่งเทียมฟ้า ย่อมยินยอมกระทำทุกสิ่งทุกอย่างแน่นอน!”

“หม่อมฉันยอมรับว่าหม่อมฉันเห็นแก่ตัวจริงๆ ทว่าในเวลาเช่นนั้น ไม่ว่าเปลี่ยนเป็นผู้ใดก็ตาม พวกเขาล้วนต้องการมีชีวิตอยู่ด้วยกันกับองค์ฮ่องเต้เหมือนเช่นเดียวกับหม่อมฉัน หรือว่ามิใช่หรอกหรือ?”

พูดจบนางก็จ้องมองดูกู้โม่หาน ร่ำไห้ร้องตะโกนอย่างเศร้าโศกเสียใจระทมทุกข์สุดขีดขึ้นว่า “กราบบังคมทูลฮ่องเต้! หม่อมฉันทราบความผิดแล้ว ทราบความผิดแล้วจริงๆ แต่หม่อมฉันขอร้องท่านแล้ว ขอร้องท่านโปรดละเว้นชีวิตหม่อมฉันสักครั้งเถอะเพคะ!”

“ที่ผ่านมาหม่อมฉันกระทำผิดประพฤติชั่วมามากมายนัก ซึ่งเป็นเรื่องที่มิสามารถให้อภัยได้ทั้งหมด หม่อมฉันก็มิมีข้ออ้างแก้ตัวใดๆ เช่นกันที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ เพียงแต่ขอร้องท่านโปรดได้เห็นแก่บุตรน้อย โปรดละเว้นชีวิตหม่อมฉันสักครั้ง ขอเพียงละเว้นให้หม่อมฉันมีชีวิตรอดสักครั้ง ต่อให้พระองค์ขับไล่หม่อมฉันออกจากวังไป หรือว่าเนรเทศหม่อมฉันไปอยู่ในที่ใดสักแห่งนอกเมืองหลวง หม่อมฉันล้วนยินยอมเพคะ!”

“เวลานี้หม่อมฉัน เวลานี้หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการให้กำเนิดลูกคนนี้อย่างปลอดภัยเท่านั้น สิ่งอื่นๆ หม่อมฉันไม่เรียกร้องขออะไรอีกแล้ว!”

นางยังคิดจะมีข้อเรียกร้องอีกหรือ?

เนื่องเพราะนางพูดโกหกโป้ปดมดเท็จซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขาสูญเสียหัวใจของหนานหว่านเยียนไปแล้ว ยังเกือบจะเกิดเรื่องขึ้นกับลูกน้อยแล้วด้วยซ้ำ

เนื่องเพราะนางนั่นเอง เขาจึงเกือบต้องผู้คนล้มตายบ้านช่องพินาศบ้านแตกสาแหรกขาดแล้ว นางยังมีหน้ามาจะมีข้อเรียกร้องอีกหรือ?

ภายในดวงตาของกู้โม่หานเต็มเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะเหี้ยมโหดดุดันและความเคียดแค้นโกรธเคือง

“หยุนอี่ว์โหรว ข้าเองก็ยังไม่มีโอกาสแล้ว เจ้ายังคิดจะมีโอกาสอีกหรือ?”

เมื่อได้ยินคำพูด หัวใจของเสิ่นอี่ว์ก็กระตุกวูบขึ้นอย่างรุนแรง องค์ฮ่องเต้……น่าจะกำลังทรงตำหนิโทษตัวเองอย่างยิ่งกระมัง

เขาหันหน้ามองไปทางหนานหว่านเยียน แต่นางหาได้กล่าวคำพูดอันใดเลยสักเล็กน้อยเพื่อปลอบประโลมองค์ฮ่องเต้ ลูบไล้ท้องน้อยที่นูนขึ้นของนางอย่างเย็นชาสุดเปรียบปาน คล้ายดั่งสิ่งที่องค์ฮ่องเต้กล่าวนั้นถูกต้องแล้วก็ปาน ฮองเฮาเหนียงเหนียงจะไม่ให้โอกาสองค์ฮ่องเต้อีกแล้ว……

หยุนอี่ว์โหรวมิเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของกู้โม่หาน ตั้งแต่ต้นจนปลายนางไม่ยอมละทิ้งโอกาสสุดท้ายที่จะมีชีวิตรอดต่อไป

เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ นางจ่ายค่าตอบแทนออกไปแล้วมากมาย และก็สูญเสียไปแล้วมากมาย หากเสียชีวิตในตอนนี้แล้ว จะให้นางยินยอมได้อย่างไร!

นางโขกศีรษะอย่างหนักหน่วงต่อกู้โม่หานและหนานหว่านเยียน พูดด้วยน้ำเสียงสูงและเต็มเปี่ยมด้วยความสำนึกเสียใจ “กราบบังคมทูลฮ่องเต้! หม่อมฉันทราบความผิดแล้ว แม้ว่าในอดีตหม่อมฉันไม่เคยช่วยท่านมาก่อน แต่เมื่อครั้งที่แล้ว ครั้งที่แล้วหม่อมฉันใช้ชีวิตปกป้องท่าน หรือว่ายังจะแปลกปลอมอีกหรือ?!”

“ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หน้าอกของหม่อมฉันมักกำเริบปวดเป็นระยะ หมอหลวงยังพูดแล้วว่า จะเหลือเป็นโรคแฝงเร้นเรื้อรังติดตัวตลอดชีวิตแล้ว หรือว่าน้ำใจไมตรีครั้งเก่าก่อนในส่วนนี้ ท่านก็ยังไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อยแล้วจริงๆ?”

“ท่านมิใช่ตำหนิโทษตัวเองเสมอมาหรอกหรือ ไฉนท่านจึงมิเห็นแก่น้ำใจไมตรีแต่เก่าก่อนตอนนั้น ละเว้นปล่อยหม่อมฉันสักครั้งเล่า?!”

“พอได้แล้ว!” เสียงคำพูดของหยุนอี่ว์โหรวเพิ่งจบลง กู้โม่หานก็มิสามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว เขาฟาดฝ่ามือใส่แจกันดอกไม้ใกล้มือจนแตกกระจาย เพลิงโทสะพุ่งพรวดขึ้นไปถึงกลางกระหม่อมแล้ว เขาในยามนี้มิอาจพูดด้วยสติปัญญาและเหตุผลแล้วแม้แต่น้อย

ภายในตำหนักหยูซินเงียบสงัดจนน่ากลัว ทุกคนได้ยินแต่เสียงหายใจเหนื่อยหอบอันหนักหน่วงของกู้โม่หาน และเสียงเต้นถี่เร็วของหัวใจเขา

ดวงตาสวยงามเรียวยาวของกู้โม่หานเย็นเยียบเขียวคล้ำหม่นหมองอย่างยิ่ง จ้องมองดูหยุนอี่ว์โหรวตาเขม็ง กำลังจะพวยพุ่งเป็นเปลวเพลิงออกมาแล้ว