บทที่ 755 องค์ราชันแห่งแว่นแคว้นหนึ่ง

ภายในตำหนักหยูซิน สองมือของหยุนอี่ว์โหรวจับมีดไว้แน่นมิยอมปล่อย ฝ่ามือก็ยังหลั่งเลือดแล้ว ตะโกนเสียงแหบเสียงแห้งร้องลั่นคำรามขึ้น ดังก้องไปตลอดทั่วทั้งตำหนักหยูซิน

เสิ่นอี่ว์ใช้พละกำลังตลอดทั้งร่างสุดแรงเกิด ช่วงชิงกระบี่หักภายในมือของกู้โม่หานและหยุนอี่ว์โหรวไปแล้ว “ฮ่องเต้ ทรงโปรดอย่าได้กระทำเด็ดขาด!”

เขาคุกเข่าลงอย่างหนักหน่วงต่อกู้โม่หาน ขว้างกระบี่หักทิ้งไปทางด้านข้าง มีภาพลักษณ์ที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่โดยแท้จริง

เฟิงยางเลิกคิ้วขึ้นจ้องมองดูกู้โม่หาน สีหน้าแววตาเย็นชาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นใดๆ นางหันหน้ามองไปทางหนานหว่านเยียน เพียงเห็นหนานหว่านเยียนสีหน้าซีดขาว เม้มปากที่เป็นสีแดงระเรื่อ กำนิ้วมือไว้อย่างแนบแน่น

หนานหว่านเยียนเองก็คิดมิถึงเช่นกันว่า กู้โม่หานกลับหาญกล้าใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน อาการบาดเจ็บด้วยกระบี่บนหน้าอกนั้น มีโอกาสเสียชีวิตสูงอย่างยิ่ง เขา……เขาแสดงออกถึงความจริงใจอย่างแท้จริงแล้ว

หยุนอี่ว์โหรวจ้องมองกู้โม่หานพลาง ส่ายศีรษะร่ำไห้ร้องตะโกนว่า “ฮ่องเต้ อี่ว์โหรวหาได้ต้องการให้ท่านตายไม่!”

“ไม่ว่าท่านจะลงโทษหม่อมฉันอย่างไร หม่อมฉันล้วนยอมรับแล้ว แต่มิอาจเกิดเรื่องขึ้นกับท่านอย่างเด็ดขาด!”

หากเกิดเรื่องขึ้นกับกู้โม่หานแล้ว เช่นนั้นแล้วการจัดเตรียมวางแผนของนางตลอดเวลาหลายปีมานี้ก็ดี การเสียสละที่กระทำไปก็ช่าง ทั้งหมดต่างล้วนสูญเปล่าไร้ประโยชน์จนหมดสิ้นแล้ว

นางปีนป่ายบรรลุถึงตำแหน่งนี้ได้อย่างยากลำบากแสนเข็ญเลือดตาแทบกระเด็น กระทำไปก็เพื่อให้ได้อยู่ใต้คนเดียว และอยู่เหนือคนจำนวนนับหมื่น นอกจากนี้แล้วเขายังเป็นคนที่นางชื่นชอบ สามารถทำให้นางได้สมหวังดังใจปรารถนาพอดี ในอนาคตนางยังต้องรั้งอยู่เคียงข้างกู้โม่หาน เป็นเพื่อนเคียงคู่เขาคอยเฝ้ามองก้อนเมฆเคลื่อนคล้อยหมู่เมฆสัญจรม้วนตลบด้วยกัน (อุปมา เฝ้ามองดูโลกหล้าด้วยกันอย่างไร้วิตกกังวลสงบนิ่งมิอนาทรร้อนใจ เห็นความดีความชอบและความเสื่อมเสียเป็นเรื่องปกติ เหมือนดอกไม้เบ่งบานบุปผาร่วงหล่นโรยรา เห็นการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งเป็นเรื่องปกติมิแปลกใจ) ไหนเลยจะสามารถทำร้ายเขาได้จริงๆ!

กู้โม่หานกลับบันดาลโทสะจนเลือดเข้าตาแล้ว ถลึงตามองเสิ่นอี่ว์ที่สีหน้าซีดเผือด เต็มเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะเหี้ยมหาญดุดันและเหี้ยมเกรียมทะมึน “เสิ่นอี่ว์ เจ้าหาญกล้าบังอาจขัดขวางข้า?!”

เขากำหมัดแน่น ตลอดจนเงื้อมือชูกำปั้นขึ้นมาแล้ว ต้องการซัดกระหน่ำใส่ร่างเสิ่นอี่ว์อย่างดุดัน ทว่าหลังจากขบคิดแล้ว ยังคงข่มเพลิงโทสะเอาไว้แล้ว หันร่างคิดจะชักกระบี่ยาวออกมาอีกครั้ง

“ฮ่องเต้ มิได้นะเพคะ!” แต่เซียงอวี้และเซียงเหลียนซึ่งมีบทเรียนของเสิ่นอี่ว์ที่เป็นกองหน้าก่อนแล้ว จึงเข้าไปข้างหน้าทันที ขัดขวางเอาไว้อยู่เบื้องหน้ากู้โม่หานอย่างสุดชีวิต

“ไสหัวไปให้พ้น!” ดวงตาสีแดงเลือดของกู้โม่หานเหี้ยมหาญดุดันฆ่าคนมิชดใช้ชีวิต ตลอดทั่วทั้งภายในตำหนักหยูซิน วุ่นวายจนยุ่งเหยิงไปหมดอีกทั้งบรรยากาศก็ร้อนระอุกระวนกระวายน่าวิตกกังวล

หนานหว่านเยียนเม้มปากหาได้พูดจาอันใด แต่ฝีเท้ากลับขยับเคลื่อนไหวไปมาตามกู้โม่หานแล้วโดยมิรู้ตัว

และยามนี้เอง ณ บริเวณประตูทางเข้าของตำหนักหยูซิน เสียงอันชราภาพแต่กลับเปี่ยมเดชอำนาจบารมีน่าเกรงขามอย่างยิ่งเสียงหนึ่งก็คำรามอย่างโกรธเคืองดังมา “ทุกคนล้วนหยุดมือให้ข้า!”

พลันทุกคนตระหนกตกใจวูบทันใด มองไปยังทิศทางต้นเสียง ก็เห็นมิทราบว่าตั้งแต่เมื่อใด องค์ไทเฮาถูกหลี่หมัวมัวประคองเข้ามาในห้องโถงใหญ่แล้ว

หนานหว่านเยียนหันหน้ามองไปทางองค์ไทเฮา นางขมวดคิ้วแนบแน่นขึ้นมาแล้ว

เสด็จย่าไฉนจึงได้รุดมาแล้วในเวลาเช่นนี้?

เรื่องนี้นางจงใจสกัดกั้นปิดผนึกข่าวสารเอาไว้แล้ว ก็เพื่อมิให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามมา

หยุนอี่ว์โหรวได้เห็นองค์ไทเฮา กลับรู้สึกว่าตนคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้แล้วเส้นหนึ่ง ประกายแสงริบหรี่ในดวงตาก็ลุกโชนสว่างไสวฟื้นคืนกลับมา โอกาสรอดชีวิตมีขึ้นมาแล้วอีกสายใยหนึ่ง

“ไทเฮา……”

องค์ไทเฮาทอดพระเนตรดูความวุ่นวายยุ่งเหยิงภายในตำหนักด้วยความตระหนกตกใจ รู้สึกแต่ว่าห้วงคำนึงก็ยังวิงเวียนอยู่บ้างเล็กน้อย

นางเห็นสามคนต่างล้วนขัดขวางกู้โม่หานไว้มิให้กระทำเรื่องโง่เขลา ก็ยิ่งรู้สึกวิตกกังวลจนหลั่งเหงื่อออกทั่วทั้งศีรษะ สลัดจากการประคองของหลี่หมัวมัวได้ก็รีบเร่งก้าวเท้าจนมาถึงเบื้องหน้ากู้โม่หานแล้ว

นางถลึงตาจ้องมองดูกู้โม่หาน เอ่ยปากด่ากราด “เหลวไหลสิ้นดี! ฮ่องเต้ เจ้าคือองค์ราชันแห่งแว่นแคว้นหนึ่ง ไฉนจึงกระทำเรื่องเหลวไหลเลอะเลือนไร้สาระเช่นนี้ออกมาได้?!”

กู้โม่หานกัดฟันกรอด มองดูเหล่าไท่ไท่(หญิงชรา)ที่สีหน้าซีดขาว “เสด็จย่า ท่านมิทราบอะไรทั้งสิ้น ยังคงอย่าได้กล่าววาจามากความแล้ว”

คำพูดจบลง องค์ไทเฮาก็รู้สึกโกรธเคืองมากยิ่งขึ้นมาแล้ว นางมองๆ ดูหนานหว่านเยียน แล้วก็หันมามองๆ ดูกู้โม่หานอีก สุดท้ายสายตาจ้องมองดูบนร่างของหยุนอี่ว์โหรวตาเขม็ง พูดขึ้นเสียงดังด้วยความโกรธเคืองว่า “อันใดเรียกว่าข้ามิเข้าใจกระจ่าง?”

“ข้าจะบอกกล่าวคำพูดให้ชัดเจนกระจ่าง ระหว่างทางที่รุดมานี้ ข้าก็พอจะเข้าใจในสถานการณ์ส่วนหนึ่งอยู่บ้างแล้วไม่มากก็น้อย”