บทที่ 853 ข้าต้องการเจ้า

นางพิจารณามองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า อย่างไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อยนิด

โม่เหยียนยังกำลังครุ่นคิดถึงศักดิ์ฐานะของผู้มาเยือนอยู่ ก็ได้ยินสาวใช้ข้างหญิงสาวอาภรณ์ชุดเขียวพูดเสียงเคร่งเครียดดุดันว่า “บังอาจ! เห็นองค์หญิงหงเหมิงแล้วยังมิคุกเข่าลงคารวะอีก?!”

องค์หญิงหงเหมิงเรอะ?

ดวงตาของโม่เหยียนมองดูอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง แคว้นต้าเซี่ยไม่มีทายาทสตรี จักรพรรดินีก็นำบุตรสาวสองคนจากภายในตระกูลของสามีหลวง พาพวกนางเข้ามาในพระราชวังกลายเป็นบุตรสาวแก้วตาดวงใจแสนรักแสนหวงสองนาง เลี้ยงดูเอาใจใส่ฝึกฝนให้เป็นองค์หญิงเป็นระยะเวลานานถึงยี่สิบปีแล้ว

องค์หญิงหงเหมิงลู่เจียวเจียว ก็คือหนึ่งในจำนวนนั้น

โม่เหยียนไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยนิด สาวใช้คนนั้นบันดาลโทสะจนโกรธเคืองแทบตายแล้ว ลู่เจียวเจียวที่อยู่ด้านข้างกลับพาลอย่างไร้เหตุผลหัวเราะเสียงดังขึ้นมา ในน้ำเสียงเต็มเปี่ยมด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “โยวเอ่อ พูดว่าเจ้าช่างสายตาแคบสั้นนั้น มิผิดพลาดเลยจริงๆ”

“หรือว่าเจ้ายังดูไม่ออกอีกหรือ? ท่านผู้นี้คือสนมชายคนใหม่ขององค์หญิงหมิงหวงน่ะ”

นางเชิดปากขึ้นยิ้มเยาะอย่างเย้ยหยัน กวาดสายตามองดูโม่เหยียนแล้วคราหนึ่ง รวมทั้งหนานหว่านเยียนที่ยังนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งไม่ขยับเขยื้อนบนเก้าอี้ อารมณ์โกรธเคืองภายในดวงตากลับได้แสดงออกถึงจิตใจสุดแสนอิจฉาริษยาของนางแล้ว

“สนมชายรูปร่างหน้าตาดีเช่นนี้ มีเพียงองค์หญิงหมิงหวงผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถครอบครอง เสด็จแม่ช่างปฏิบัติต่อนางสุดแสนประเสริฐยิ่งนัก!”

เวลานี้ผู้คนตลอดทั่วทั้งแคว้นต่างล้วนทราบแล้วว่า เสด็จแม่จะจัดให้มีงานประกอบพิธีเลือกคู่ครองดูตัวสามีอย่างยิ่งใหญ่ขึ้นเพื่อหนานหว่านเยียน บรรดาบุรุษที่ทั้งหน้าตาดีและมากความสามารถเหล่านั้นพากันแนะนำตัวเอง ต่างล้วนแข่งขันกันอย่างเร่งรีบด้วยกลัวว่าจะถูกทิ้งท้าย

แม้แต่เย่เชียนเฟิงคนที่ศักดิ์ฐานะสูงส่งเช่นนั้น ก็ยังไม่ลังเลใจถ่อมตัวลดศักดิ์ศรีลงมาแล้ว

ยังมีเฉิงซูหย่วนผู้นั้นอีกคน เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกหลานของตระกูลขุนนางเก่าแก่ชนชั้นสูง เขาก็เพื่อนางปีศาจจิ้งจอกผู้นี้แล้วเช่นกัน ยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดทั้งวันมิใช่น่ายินดีอย่างยิ่งหรอกหรือ!

ช่างออกหน้าออกตาอย่างยิ่งแล้วจริงๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกมิพึงพอใจยิ่งนัก!

ลู่เจียวเจียวเดินไปทางบุรุษรูปงามหล่อเหลาไร้ผู้ทัดเทียมตรงหน้า พลันนางเอ่ยปากถามขึ้นอย่างนึกสนุกสนใจยิ่งนักขึ้นมาว่า “เจ้ามีนามเรียกว่ากระไร?”

บุรุษผู้นี้รูปร่างหน้าตาช่างดีจริงๆ ถึงแม้จะมิทัดเทียมเสด็จพี่สาม แต่เจ้าหมอนี่ทำให้ผู้อื่นที่อยู่ด้านข้างเห็นแล้ว ก็อดที่จะน้ำลายสอไม่ได้เช่นกันนะ

โม่เหยียนหาได้กล่าววาจามากความไม่ บนใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้การแสดงออกของอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตานั้นกลับเย็นชาจนสุดที่จะพรรณนา

โยวเอ่อยังมิเคยเห็นสนมชายที่บ้าคลั่งมากเช่นนี้มาก่อน กำลังต้องการจะสั่งสอนโม่เหยียน ก็ถูกลู่เจียวเจียวห้ามเอาไว้แล้วอีกครั้ง

นางจ้องมองดูโม่เหยียน รอยยิ้มทั้งหยิ่งผยองอีกทั้งเต็มเปี่ยมด้วยการหยอกล้อ “คิดมิถึงว่ายังเป็นคนใบ้ผู้หนึ่งด้วยแฮะ?”

“ดูแล้วการเลือกคนของหมิงหวงสายตากลับใช้ไม่ได้ยิ่งนักถึงเพียงนี้ เหลือคนใบ้รั้งอยู่ข้างกายคนหนึ่ง มันช่างน่าเบื่อมากขนาดไหนนะเนี่ย”

“แต่ว่าเจ้าสามารถติดตามข้าได้ ขอเพียงเจ้าปรนนิบัติได้ถูกใจ ข้ารับรองว่าจะปฏิบัติต่อเจ้าได้ดีมากยิ่งกว่านางอย่างแน่นอน ทำให้เจ้ามีเกียรติยศความรุ่งเรืองมั่งคั่งตลอดทั้งชีวิตเลยทีเดียว มีกินมีใช้พร้อมเสื้อผ้าอาภรณ์อย่างมิต้องวิตกกังวล”

นางจงใจใช้ปลายนิ้วเชยคางล่างของโม่เหยียนขึ้น ภายในดวงตาทั้งเต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันหยิ่งยโสบ้าคลั่ง และมากด้วยความหยามเหยียดสร้างความอัปยศอดสูต่อคนตรงหน้า

ม่านตาสีดำสนิทไร้ความอบอุ่นของโม่เหยียน สำนึกฆ่าฟันภายใต้ดวงตาเปล่งประกายขึ้นวูบแล้วหายลับไป เขานึกถึงสิ่งใดขึ้นมาได้ สุดท้ายทั้งหมดล้วนถูกสะกดข่มลงไปแล้ว

เมื่อลู่เจียวเจียวเห็นโม่เหยียนถูกนางกลั่นแกล้งเช่นนี้แล้วก็ยังมิขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นางก็ยิ่งโกรธเคืองจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขึ้นมาแล้วในชั่วพริบตา

ควรทราบว่ารูปร่างหน้าตาสะสวยของนางนั้นถือว่าไม่เลวอยู่ ทว่าแม้แต่สนมชายเช่นนี้ผู้หนึ่งก็ยังมิสามารถจัดการสำเร็จได้?!

ดังนั้นนางเริ่มเปลี่ยนมาใช้วิธีการที่รุนแรงขึ้น ข้อมืออ้อมคว้าใส่บริเวณเอวของโม่เหยียนโดยตรง คิดต้องการกระชากเข็มขัดของเขา ทว่ามือยังไม่มิทันเกี่ยวให้มั่น แขนก็ถูกคนคว้าจับเอาไว้ด้วยพลังมหาศาล สลัดออกไปทันทีอย่างหักโหม

“เจ้า!” ลู่เจียวเจียวตระหนกตกใจ เงยหน้าขึ้นกำลังจะเอ่ยปากตะโกนด่ากราดครั้งใหญ่ ก็ได้ยินเสียงสตรีทุ้มต่ำกอปรด้วยพลังอำนาจบารมีระลอกหนึ่งดังขึ้นทันใด “หากองค์หญิงหงเหมิงเกิดอารมณ์กระสันต์ปรารถนาความใคร่ขึ้นแล้ว ก็ออกจากประตูไปแล้วเลี้ยวขวาได้เลย ออกไปนอกพระราชวังแสวงหาบุรุษขายบริการภายในตรอกฮวาหลิ่วเหล่านั้นได้”