บทที่ 865 โม่เหยียนเป็นที่ไร้ยางอายที่สุด

โม่เหยียนเลิกคิ้วขึ้นและวางแจกันกระเบื้องให้เรียบร้อย เมื่อเขาหันกลับมา เขาเห็นเฉิงชูหย่วนอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง จึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ "คุณชายเฉิงนี่ เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

“เมื่อวานข้าเห็นว่าเจ้ายังสบายดี แต่งกายหรูหรา ทำไมวันนี้เจ้าดูเป็นผู้ลี้ภัยที่ตกต่ำด้วยหรือ?”

ระหว่างทาง เฉิงชูหย่วนเพียงแค่สนใจมาหาโม่เหยียนอย่างโกรธ โดยไม่รู้ว่าเขาอยู่ในสภาพใด จนกระทั่งเขาถูกหัวเราะอย่างหนักจนเขาไปมองเข้าไปที่น้ำ

ภาพสะท้อนนั้นเกือบทำให้เขากลัวครึ่งตาย

แต่เขาไม่มีเวลาไปสนใจรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขา เขาแค่อยากมาหาโม่เหยียนขอคำอธิบาย

เขาชี้ไปที่จมูกของโม่เหยียน สาปแช่งด้วยความอย่างโกรธ "นี่ก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยสิ ไอ้อันธพาลรู้อยู่แก่ใจยังแกล้งมาถามอีก!

“เดิมทีข้าถือว่าเจ้าเป็นพันธมิตร แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะน่ารังเกียจถึงขนาดนี้และเอาเปรียบข้าแทน โม่เหยียน เจ้านี่จะมามุ่งร้ายอะไรกับข้า!”

เขาเปลี่ยนใจแล้ว จากนี้ไป โม่เหยียนจะเป็นศัตรูที่เลวร้ายที่สุดของเขา!

แม้ว่าเย่เชียนเฟิงจะน่ารังเกียจ แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อสัตย์และเขาจะไม่ใส่ร้ายลับหลัง แต่ไอ้โม่เหยียนนี่ไม่เหมือนกัน ความคิดของเขามีมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำ

หากปล่อยคนคนนี้ไว้ตามลำพัง ต่อไปเขาก็จะยิ่งไม่มีโอกาสไปอีก!

“โอ้ น่ารังเกียจ?” จู่ๆ โม่เหยียนก็เดินเข้าไปหาเฉิงชูหย่วน หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา ทำให้เฉิงชูหย่วนกระโดดถอยหลังเหมือนกระต่ายตกใจ "เจ้า เจ้าจะทำอะไร อย่าใกล้เข้ามาที่นี่! "

“ข้าขอเตือนเจ้า นี่อยู่ในวัง ถ้าองค์หญิงหมิงหวงรู้ว่าเจ้ากลั่นแกล้งข้า เจ้าจะต้องโดนหนัก!”

“จริงหรือ?” โม่เหยียนยิ้มแทนความโกรธ ริมฝีปากบางของเขาม้วนเหมือนเย้ยหยันอยู่บ้าง เขาเหลือบมองเฉิงชูหย่วน น้ำเสียงของเขาเผยความหมายเตือนและขู่

“ตอนนี้ข้าเป็นคนขององค์หญิงแล้ว องค์หญิงหมิงหวงก็คิดว่าข้าดีมาก ถ้าเจ้าไปตอนนี้ บอกนางว่าเจ้าได้ทำอะไรกับเย่เชียนเฟิงเมื่อคืนนี้ และยังขอให้ข้าทำกับเขาด้วย แต่ถ้าข้าไม่ได้ทำตาม เจ้าก็มาด่าว่าข้าน่ารังเกียจ เจ้าคิดว่าจะใครจะโดนลงโทษด้วย?”

โม่เหยียน ไอ้สารเลวคนนี้ ไม่เพียงแต่ตีเขาให้สลบ แต่เขาก็ยังอวดต่อหน้าเขาเกี่ยวกับเรื่องที่ทำกับองค์หญิงหมิงหวง เมื่อคืนที่ผ่านมา!

เฉิงชูหย่วนโกรธมากจนแทบจะหายใจไม่ออก มือที่ชี้ไปที่โม่เหยียนสั่นเทา "เจ้า เจ้ารอข้าด้วย!"

“โม่เหยียน วันนี้เจ้ายั่วโมโหข้า และข้าจะไม่ให้เจ้าอยู่ในวังได้สบายสักวันเลย! แม้ว่าตอนนี้ องค์หญิงหมิงหวงจะชอบเจ้า เฉิงชูหย่วน จะไม่มีวันปล่อยเจ้า!”

คำพูดเหล่านี้เหมือนสำลี และโดนร่างกายโม่เหยียนโดยไม่มีความเจ็บปวดหรืออาการคัน "รอกับเจ้าทุกเมื่อ"

เฉิงชูหย่วนกัดฟันและจากไปอย่างโกรธ ๆ บวมที่ด้านหลังศีรษะยังคงปวดอยู่ซึ่งทำให้เขาอึดอัดมากยิ่งขึ้น

ไม่เป็นไร อนาคตยังอีกยาวไกล เขาจะไม่มีวันปล่อยให้โม่เหยียนประสบความสำเร็จ คนเดียวที่ยืนข้างองค์หญิงหมิงหวง เท่านั้นที่จะเป็นเขาได้!

โม่เหยียนมองไปที่ด้านหลังของเฉิงชูหย่วน เลิกคิ้วและก้าวเท้าไปตามทางสู่ตำหนักสีเยว่อีกครั้ง

เขาไม่ได้คิดว่าเฉิงชูหย่วนจะเป็นอุปสรรคใด แม้ว่าคนนี้จะทะเยอทะยาน แต่ไม่มีสมอง และความคิดของเขาก็อยู่บนใบหน้าของเขาอยู่แล้ว

ตรงกันข้าม เย่เชียนเฟิงดูเหมือนจะเป็นคนดีทีเดียว และก็ได้ชนะใจหนานหว่านเยียนอยู่ด้วย...

เขาขมวดคิ้ว จิตใจของเขาหนักอึ้ง แต่เขาเดินไปตลอดทาง ฟังคนรอบข้างคุยข่าวลือทางด้านความระหว่างเขากับหนานหว่านเยียน อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาก