บทที่ 866 ฮ่องเต้แห่งแคว้นซีเหย่

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนเหิงก็โกรธจัด เหวี่ยงดาบและพุ่งเข้าไปหาโม่เหยียน "ไอ้สารเลว เจ้ากล้าดียังไงมาล่วงเกินองค์หญิง!"

โม่เหยียนหลบเล็กน้อยและหลบการโจมตีของหยุนเหิงไปอย่างง่ายดาย นิ้วเรียวยาวและเห็นกระดูกได้ชัดเจนจับใบมีดดาบอย่างแน่นหนาและเขาก็เปิดปากของเขาอย่างเฉยเมย

“นางเป็นคนของข้า ส่วนข้าก็เป็นคนของนาง เรื่องสามีภรรยา ทำไมทำไม่ได้หรือ?”

ดวงตาของหยุนเหิงสั่นไหว ไม่เพียงเพราะคำพูดขยะแขยงของโม่เหยียนเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะเขาไม่คาดคิดว่ากังฟูของคนนี้จะแข็งแกร่งถึงขนาดที่เขาสามารถป้องกันการโจมตีของเขาด้วยมือเปล่าได้

ต้องรู้ด้วย กังฟูของเขาได้รับการยกย่องของฮ่องเต้

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดเรื่องเหล่านี้ และเขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดจากโม่เหยียน ตอนนี้เขากำลังจะตายอย่างโกรธ เขาไม่ได้ปกป้องฮองเฮาเพื่อฮ่องเต้ โม่เหยียนยังทำเป็นเย่อหยิ่งแบบนั้น ซึ่งทำให้เขาดูเกลียดชังมากยิ่งขึ้น

เขายกดาบขึ้นและอยากจะฆ่าโม่เหยียนอีก "ไอ้สารเลว เจ้ากล้าดียังไงมาทำเรื่องสกปรกกับองค์หญิง ข้า ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!"

หยุนเหิงเข้ามาในลักษณะที่เป็นอันตราย และการโจมตีทุกครั้งดูเหมือนจะฆ่าโม่เหยียนไปในที่สุด

แต่ใครจะคิดว่าโม่เหยียนเลี่ยงการโจมตีของเขาอย่างง่ายดาย และกลับหยิบดาบในมือของหยุนเหิงไป และโยนมันลงที่พื้น มองลงไปที่หยุนเหิงอย่างสุภาพ

“พอแล้ว ข้าไม่ได้มาเพื่อสู้กับเจ้า”

สีหน้าของหยุนเหิงน่าเกลียดมาก เขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะสู้โม่เหยียนไม่ได้ สิ่งสำคัญคือเขาเห็นออกได้ว่าโม่เหยียนไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่

ความไม่เต็มใจและความอัปยศอดสูผสมกับความโกรธในใจของเขา "เอาล่ะ เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า ข้าเอาชนะเจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็ขอบอกเจ้าด้วยว่าเจ้าต้องโดนหนักและตายในที่สุด! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวตนขององค์หญิงหมิงหวงคืออะไร"

"นางคือฮองเฮาของแคว้นซีเหย่ คนที่เจ้าไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยได้ และนางไม่มีทางบรรลุได้อย่างแน่นอน!"

โดยไม่คาดคิด โม่เหยียนไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่โค้งริมฝีปากยิ้มขึ้น น้ำเสียงชื่นชมของเขาค่อนข้างยินดี "หยุนเหิง เจ้าคือผู้พิทักษ์ด้วยจริง ๆ"

หยุนเหิงผงะไปครู่หนึ่งและมองดูคนที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

ความรู้สึกนี้เขาคุ้นเคยเกินไป เขาเคยเห็นจากคนเดียวตั้งแต่ยังเด็ก และนั่นก็คือ...

แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอย่างลึกซึ้ง คำพูดถัดไปของโม่เหยียนก็ทำให้เขาตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง——

"แต่หยุนเหิง อย่าลืมว่าใครคือเจ้านายของเจ้า"

เจ้านาย? เจ้านายที่แท้จริงของเขาคือ...

ดวงตาของหยุนเหิงสั่นอย่างรุนแรงและใบหน้าที่ประหลาดใจของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ