บทที่ 868 หวนกลับมาคืนดีกันอีก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของโม่เหยียนก็มืดลงทันที และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธราวกับน้ำแข็งที่กำลังละลาย

"ยัง"

ตอนนั้นที่หนานหว่านเยียนจากไป หลังจากเขาตื่นขึ้น ก็สั่งให้คนตามล่าหาเบาะแสของมือสังหารเหล่านั้น

และเขาก็รู้ความจริงเช่นกันว่าผู้ที่เตรียมการลอบสังหารคือพ่อบ้านกาว ซึ่งเป็นคนหนานหว่านเยียนกำลังมองหาอยู่

อาวุธที่มือสังหารเหล่านั้นใช้หลอมด้วยพิษที่ไม่มีสีและไม่มีกลิ่นซึ่งจะสลายไปทันทีที่เห็นเลือด ยกเว้นผู้บาดเจ็บเอง ไม่มีใครสามารถมองเห็นพิษได้เลย พิษชนิดนั้นสามารถพบได้ในแคว้นต้าเซี่ยเท่านั้น ไม่ใช่พ่อบ้านกาวจัดให้ ใครสามารถทำได้อีก

และพวกเขาโชคดีพอที่จะพบสิ่งนี้บนร่างของนักฆ่า หากสืบสวนช้ากว่านี้เล็กน้อย พวกเขาอาจไม่ได้ค้นพบด้วย!

ดังนั้น เขาจึงสงสัยว่าน่าจะมีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับการตายของโม่หวิ่นหมิง...

หยุนเหิงขมวดคิ้ว "แต่..."

โม่เหยียน ดูเหมือนจะรู้ว่าเขาต้องการพูดอะไร และกล่าวว่า "เรื่องนี้ไม่สามารถเปิดเผยได้ มิฉะนั้น จะทำให้เกิดข้อพิพาทอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ตอนนี้ การต่อสู้ระหว่างแคว้นซีเหย่และแคว้นเทียนเซิ่งเพิ่งเสร็จสิ้น และแคว้นต้าเซี่ยได้เติมพลังงานของเขาในช่วงเวลานี้ จึงถือได้ว่าเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อยในสามอาณาจักร"

“ตอนนี้กองกำลังพลเรือนและทหารในราชวงศ์ซีเหย่อยากหาข้ออ้างเพื่อสร้างสมดุลให้กับกองกำลังของทุกฝ่าย หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงและผู้คนรู้ว่าคนของแคว้นต้าเซี่ยลอบสังหารท่านน้าของฮองเฮาในวัง มันไม่ใช่ว่าแคว้นซีเหย่ไม่ได้ปกป้องอย่างถูกต้อง พวกเขาจะโห่ร้องไห้ก่อสงคราม และถ้าตอนนั้นแคว้นต้าเซี่ยมีส่วนร่วมในสงคราม ข้ากลัวว่าโลกจะวุ่นวายจริงๆ”

หยุนเหิงสามารถเข้าใจคำพูดในปากของโม่เหยียนได้ อย่างไรก็ตามองค์ชายของแคว้นต้าเซี่ยก็ได้ใช้ข้ออ้างว่าการเสียชีวิตของ "ทูตแคว้นต้าเซี่ย" และเสียชีวิตในวังของแคว้นซีเหย่ด้วย เสียชีวิตในมือของเจ้านาย พาฮองเฮาเหนียงเหนียง องค์หญิงและองค์ชายออกจากวังอย่างราบรื่น และในเวลานั้นพวกเขาก็ถือได้ว่าก้าวร้าวด้วย

ตอนนี้หากความจริงถูกเปิดเผย การตายของ "ทูตแห่งแคว้นต้าเซี่ย" เกิดจากการต่อสู้ภายในของแคว้นต้าเซี่ย และพวกขุนนางในแคว้นซีเหย่จะร่วมกันโจมตีอย่างแน่นอน

เป็นไปไม่ได้ที่เจ้านายจะทำสงครามกับแคว้นต้าเซี่ย แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องถูกระงับ เขาเข้าใจทุกอย่าง แต่เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่โม่เหยียนพร้อมกับขมวดคิ้ว

“แต่... เรื่องนี้กลายเป็นปมในใจท่านและฮองเฮาเหนียงเหนียงในที่สุด ท้ายที่สุด ท่านต้องอธิบายเรื่องนี้กับฮองเฮาเหนียงเหนียงให้ชัดเจน”

“อย่างไรก็ตาม จุดประสงค์ขอท่านในการมาที่แคว้นต้าเซี่ยก็คือเพื่อได้ใจฮองเฮาเหนียงเหนียงกลับคืนมาไม่ใช่หรือ”

เมื่อโม่เหยียนได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“แน่นอนข้าต้องอธิบาย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา”

เขารู้ว่าทุกอย่างต้องรีบดำเนินการ แต่ความจริงก็คือแม้แต่ชื่อของเขาก็ไม่สามารถปรากฏได้ ซึ่งจะกระตุ้นความโกรธของทุกคนอยู่เสมอ และอย่าพูดถึงพยายามเผยความจริงออกมาด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ ถ้าเขาพูด หว่านเยียนจะเชื่อหรือไม่ ต้องรู้ว่าลูกธนูที่โม่หวิ่นหมิงโดน ยิงออกไปจากมือของเขาเอง...

หยุนเหิงรู้สึกเศร้ามาก

เวลากว่าสองปีที่แล้ว เขาก็เป็นพยาน เขารู้ว่ามันยากแค่ไหนที่เจ้านายจะไล่ตามภรรยา และเขาก็รู้ความกังวลของเขาด้วย ฮองเฮาเหนียงเหนียงและองค์หญิงทั้งสองมีความแค้นและความเกลียดชังต่อเขาด้วยจริง ๆ

“ถ้าเช่นนั้นท่านต้องระวังตัว และอย่าให้ผู้อื่นรู้ถึงตัวตนของท่าน มิฉะนั้น...” เกรงว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงและองค์หญิงทั้งสองจะรู้ แม้ว่าข้าไม่รู้ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร แต่ข้ามั่นใจต้องสาหัสแน่

หยุนเหิงไม่กล้าพูดประโยคสุดท้าย เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของโม่เหยียน แค่พยายามจดจำดวงตาของ โม่เหยียนได้ ซึ่งไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนมากนัก และเขาก็ค่อนข้างงงงวย