บทที่ 869 การลงโทษ

ส่วนฝ่ายหนานหว่านเยียน มีข่าวลือเกิดขึ้นในพระราชวัง แต่นางไม่มีเวลาจัดการกับเรื่องพวกนี้

เมื่อคืนนี้หลังจากโม่เหยียนจากไป นางใช้ความพยายามอย่างมากในการล้างสารพิษในร่างกายของนาง เมื่อนางตื่นขึ้นในตอนเช้า เย่เชียนเฟิงก็ไม่กลับมาอีกเลย แต่นางก็ไม่ได้สนใจ ให้คนต้มยาของเย่เชียนเฟิง และส่งไปหา เย่เชียนเฟิงมาแล้ว

อาการบาดเจ็บภายในของเขาต้องได้รับการปรับรักษาอย่างช้าๆ และนางต้องช่วยรักษาเขา

และตลอดทางที่นางไปห้องหนังสือ ข่าวลือสารพัดก็เข้าหูไป

ถ้าเป็นเรื่องซุบซิบกันจริง ๆ แปลกประหลาดกว่ากันและกัน

แม้ว่านางจะรู้สึกโกรธกับคำพูดที่โม่เหยียนพูดต่อหน้าห้องของนางเมื่อคืนนี้ แต่นางก็ไม่ได้ตำหนิเขาจริง ๆ

ตรงกันข้าม ยิ่งมีเรื่องอื้อฉาวมากเท่าไร นางก็ยิ่งสามารถตอบคำสั่งของท่านน้าหญิงได้ด้วย และจะใช้ชีวิตที่เงียบสงบสักพักหนึ่ง

ในเวลานั้น หนานหว่านเยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือข้างหนึ่งประคองคาง รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย และจัดการกับกิจการในวัง

พูดตามตรง การตรวจสาส์นนั้นน่าเบื่อมาก นางทำงานนี้เป็นงานพิเศษได้แค่นั้น ถ้านางทำทุกวันทุกปี นางคงหมดแรงตายในไม่ช้าก็เร็ว โชคดีที่พี่ชายคนที่สองและสามสนใจโปรดปรานนางมาก และแบ่งปันส่วนหนึ่งของสาส์นให้นาง มิฉะนั้นนางคงหยุดงานไปนานแล้ว

นางหลุบตาลงและดูจริงจัง เพิ่งตรวจเสร็จเล็กน้อย เฟิงยางก็เคาะประตูห้องอักษร “องค์หญิงหมิงหวง นายท่านหญิงเฉิงอวี้ขอพบท่าน”

นายท่านหญิงเฉิงอวี้?

หนานหว่านเยียนหยุดชั่วครู่และคิ้วของนางก็ขมวดเล็กน้อย คือย่าของลู่เจียวเจียว ใช่ไหม นางมาที่นี่คงจะมาเพื่อขอคำอธิบายให้หลานสาวของนาง

แต่นางยังคงตอบอย่างใจเย็นว่า "ให้นางเข้ามา"

ในไม่ช้า เฟิงยางก็พาหญิงชราที่อายุมากกว่าหกสิบปีเดินเข้ามา

แม้ว่านายท่านหญิงเฉิงอวี้จะแก่แล้วแต่ผมของนางยังเป็นสีดำ และมัดมวยสูง สวมเสื้อผ้าที่หรูหรา และนางดูมีเกียรติมาก

เห็นได้ชัดว่านางเป็นหญิงชราที่กระฉับกระเฉงมาก แต่ในขณะนี้นางเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เสแสร้ง และทุกย่างก้าวดูเหมือนจะยากลำบากมาก

ดวงตาของนางแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่านางร้องไห้ นางปิดหน้าและยักไหล่เป็นระยะๆ ราวกับว่านางน้อยใจมาก

เมื่อนายท่านหญิงเฉิงอวี้เห็นหนานหว่านเยียน ดวงตาของนางก็เปล่งประกายด้วยความหมายที่มองไม่ออก นางทำความเคารพต่อหนานหว่านเยียนอย่างสั่นเทา น้ำเสียงของนางสื่อความเก่าได้ด้วย "หญิงชรา ขอถวายบังคับองค์หญิงหมิงหวงด้วย"

หนานหว่านเยียนเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หญิงชราอย่างเย็นชา โดยยังคงจดจ่ออยู่กับสาส์นตรงหน้านาง และพูดอย่างใจเย็นว่า "นายท่านหญิงเชิญลุกขึ้นก่อน ไม่จำเป็นต้องขนาดนี้"

“ไม่รู้ว่าวันนี้มาหาข้านายท่านหญิงมาทำอะไร?”

เฟิงยางยืนอยู่ถัดจากหนานหว่านเยียน และเห็นนายท่านหญิงเฉิงอวี้ลุกขึ้นอย่างสั่นเทาด้วยร่างกายที่อ่อนแอและแตกสลาย นางขมวดคิ้วเล็กน้อยและรู้สึกไม่พอใจ

เมื่อกี้นางเฝ้าดูหญิงชราเดินไปมา เดินเหมือนบินได้ และมีสุขภาพแข็งแรง แต่ตอนนี้นางแสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าองค์หญิง และเห็นได้ชัดว่านางกำลังมาหาเรื่อง

แต่หนานหว่านเยียนไม่ได้พูดอะไร และไม่สะดวกที่นางที่มาขัดจังหวะ ดังนั้นนางจึงได้แต่รอดูว่าเกิดอะไรขึ้น

นายท่านหญิงเฉิงอวี้เฝ้าดูหนานหว่านเยียน ก้มลงเพื่อจัดการกิจการในวัง และไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องของนางเลย เลยทำให้นางสีหน้าแข็งทื่อ เกิดความไม่พอใจอย่างสูง

แต่นางก็ยับยั้งสีหน้าของนางและร้องออกมาทันทีว่า "องค์หญิง ข้ารู้ว่าองค์หญิงมีงานมากมายที่ต้องทำทุกวัน ไม่มีเวลามากพอที่จะจัดการเรื่องอื่น ๆ แต่หลานสาวของข้า นางคือน่าสงสารจริงๆ!"

นางเช็ดน้ำตาที่หลั่งออกมาทันทีได้ และเอวตรงแต่เดิมของนางก็โค้งงอสามจุดโดยเจตนา แสดงท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตน

“ข้าไม่ได้มาที่นี่ด้วยเหตุผลอื่นใด ข้าแค่หวังว่าองค์หญิงหมิงหวงจะปล่อยองค์หญิงหงเหมิงไป สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ หงเหมิงก็หุนหันพลันแล่น และไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ท่านจริงๆ!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฟิงยางก็ขมวดคิ้วและตำหนิทันที "นายท่านหญิง เมื่อวานองค์หญิงหงเหมิงเป็นคนพูดไม่ให้เกียรติกับองค์หญิงหมิงหวงก่อน ดังนั้นท่านอ๋องทั้งหลายถึงจะลงโทษองค์หญิงหงเหมิง"