บทที่ 870 พ่อพาเจ้าก้อนแป้งสองตัว

เฟิงยางประหลาดใจ แต่ก็ชอบฟังชอบดู หญิงชราคนนี้ควรสอนบทเรียนให้ด้วยจริง ๆ!

นางเดินไปหาหญิงชราทันที "นายท่านหญิงเฉิงอวี้ ไปกันเถอะ คุกเข่านอกประตูพระราชวัง"

"องค์หญิง?" นายท่านหญิงเฉิงอวี้มองที่หนานหว่านเยียนอย่างตกใจ ชั่วขณะหนึ่งลืมไปว่ากำลังจะแกล้งร้องไห้ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินและขาว น่าเกลียดยิ่งนัก

เดิมทีนางคิดว่า หนานหว่านเยียนเป็นลูกพลับที่จัดการง่าย ถึงอย่างไร นางก็ต้องยอมเสียหน้าให้

แต่นางไม่คาดคิดว่าหนานหว่านเยียนจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ นางสามารถพูดออกมาดังๆ ทำให้นางซึ่งเป็นหญิงชราที่มีกระดูกและขาที่อ่อนแอต้องคุกเข่าลง!

แต่นางไม่จากไป นางกัดฟันและคุกเข่าลงต่อหน้าหนานหว่านเยียน "องค์หญิงหมิงหวง ท่านถึงกับใจร้ายขนาดนี้หรือ ได้เลย ข้าจะคุกเข่าลงให้ท่าน แต่ได้โปรดเห็นถึงหน้าของข้าด้วยเถอะ ปล่อยองค์หญิงหงเหมิงไป..."

หนานหว่านเยียนยังไม่ทันตอบ ทันใดนั้นเสียงต่ำและไม่แยแสก็ดังขึ้นจากประตูของห้องอักษร

"ได้ยินมาว่าตระกูลลู่มักจะชอบ 'โน้มน้าวผู้คนด้วยเหตุผล' เมื่อวานได้เห็น 'เหตุผล' ขององค์หญิงหงเหมิง ไม่คาดหวังว่าวันนี้จะได้เห็น 'เหตุผล' ของนายท่านหญิงเฉิงอวี้อีก! ดูเหมือนว่าคนสมัยก่อนจะพูดถูก ไม่หลอกข้า ไม่ใช่คนที่มีนิสัยใจคอเหมือนกัน จะไม่อยู่ในครอบครัวเดียวกัน”

เสียงนั้นเหมือนตกลงมาจากท้องฟ้า มีพลังทะลุทะลวงที่น่ากลัวมาก ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ประตู

หนานหว่านเยียนเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ พอดีที่พบกับสายตาสีเข้มและเย็นชาของโม่เหยียน เมื่อเห็นว่า โม่เหยียนยังพาอันอันกับน่าวน่าวมา นางขมวดคิ้วทันที ไม่พอใจเล็กน้อย

โม่เหยียนนี่ จะพาเด็ก ๆ มาที่ห้องอักษรได้อย่างไร?

ห้องอักษรเป็นสถานที่สำคัญ อันอันกับน่าวน่าวอยู่ในวัยนี้ยังไม่เข้าใจอะไรเลย และพวกเขาก็ส่งเสียงดังวุ่นวายที่สุด นางไม่เคยปล่อยให้เข้าใกล้ แต่เขากลับพาพวกเขามาที่นี่โดยไม่พูดอะไรสักคำ ดูเหมือนว่าได้เวลาที่ต้องสอนกฎระเบียบให้เขาแล้ว

เฟิงยางยังรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย แต่เห็นโม่เหยียนนำอันอันและน่าวน่าวเดินตรงไปที่ด้านข้างนายท่านหญิง ทำความเคารพหนานหว่านเยียนอย่างเคารพ

“โม่เหยียนขอถวายบังคับองค์หญิงแล้ว”

อันอันพูดอย่างเชื่อฟังว่า "ท่านแม่"

น่าวน่าวพูดอย่างตื่นเต้น "ท่านแม่!"

หนานหว่านเยียนมองดูเจ้าก้อนแป้งทั้งสอง หัวใจของนางอ่อนลงในทันใด นางไม่อยากพูดคำที่รุนแรง "กินข้าวเช้าหรือยัง"

“กินแล้ว!” เด็กนมน้อยทั้งสองพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นโม่เหยียนมองไปที่ นายท่านหญิงที่คุกเข่าอยู่กับพื้น จ้องมองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

น้ำเสียงของเขาเย็นชายิ่งขึ้น "ข้าเป็นชายสนมขององค์หญิงหมิงหวง โม่เหยียน ขอรู้จักกับนายท่านหญิงเฉิงอวี้ด้วย"

“ไม่คาดคิดมาก่อนว่านายท่านหญิงจะคุกเข่าอ้อนวอนองค์หญิงให้ปล่อยนางไป เพื่อองค์หญิงหงเหมิง ขายหน้าของตัวเอง ถือตัวอาศัยเป็นผู้อาวุโส......กระหม่อมหมายความว่า นายท่านหญิง ท่านอายุมากแล้ว ร่างกายของเจ้าอาจรับไม่ไหวถ้าเจ้าคุกเข่าเช่นนี้”

ตอนนี้ที่ประตู เขาได้ยินหญิงชราบอกให้ปล่อยคนออกไป และรู้ทันทีว่าในใจของนางกำลังคิดอะไรอยู่

นางแค่ต้องการรั้งหว่านเยียนไว้เพื่อไม่ให้ หว่านเยียนต้องเสียหน้าที และสุดท้ายนางก็ต้องปล่อย ลู่เจียวเจียว ไป

ดูเหมือนว่าแคว้นต้าเซี่ยนี้ก็ไม่ค่อยสงบนัก

นายท่านหญิงเฉิงอวี้สำลักกับคำพูดของโม่เหยียน ใบหน้าชราของนางแดงก่ำทันทีด้วยความโกรธ และนางจ้องมองที่โม่เหยียนอย่างดุเดือด "นี่... เจ้าเป็นแค่สนมชาย เจ้าสมควรที่จะมาสั่งสอนข้าด้วยหรือ!"

ขณะที่นางพูด นางก็รีบมองไปที่หนานหว่านเยียน และพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าโศกมาก "องค์หญิง หรือว่าท่านก็คิดด้วยว่าข้าถือตัวอาศัยเป็นผู้อาวุโสด้วยหรือ และข้าก็ได้คุกเข่าลงให้ท่านแล้ว แค่นี้ยังจริงใจไม่พออีกหรือ ท่านจะคิดแบบนั้นได้อย่างไร ทำให้ข้าน้อยใจมาก!"

หญิงชราถือตัวอาศัยเป็นผู้อาวุโสจริง ๆ แต่ภาพชั้นนี้ไม่ต้องเจาะ บางคำพูดตรงไปตรงมาเกินไปก็ทำให้ยากที่จะจัดการ