บทที่ 877 วันถือ

ทันใดนั้นน่าวน่าวก็วิ่งช้าลงเล็กน้อยและตกไปอยู่ใน ”กรงเล็บปีศาจ” ของเกี๊ยวน้อย

เขาพูดกับโม่เหยียนทันทีด้วยความตกใจว่า “คุณชายโม่เหยียน! ไม่ต้องห่วงข้า! พวกท่านรีบไป!”

เขาเป็นนักแสดงตัวน้อย ทำให้ทุกคนหัวเราะ เกี๊ยวน้อยก็เคาะหน้าผากของเขาอย่างอดไม่ได้ "น่าวน่าว เอาล่ะ หยุดก่อกวนไปทั่วได้แล้ว"

หลังจากนั้น นางก็ลูบหน้าน้องชายของนาง "ถ้าเจ้าคิดว่าโม่เหยียนเป็นคนดีก็ไม่เป็นไร แต่หลังจากนี้ถ้าเจ้ากล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ระวังพี่สาวจะตีเจ้าจริงๆ!"

น่าวน่าวกระพริบตาและจ้องมองเกี๊ยวน้อยอย่างไร้เดียงสา "ข้าไม่ได้พูดเหลวไหลนะ พี่สาวเมื่อครู่นั่นคือ..."

เมื่อเขาเห็นว่าสีหน้าของเกี๊ยวน้อยเปลี่ยนไป เขาก็เปลี่ยนคำพูดทันที "พี่สาวพูดถูก เมื่อครู่ข้ามองผิดไป!"

เกี๊ยวน้อยพอใจกับสิ่งนี้ “เช่นนี้ถูกต้องแล้ว”

ห่างออกไปไม่ไกล หนานหว่านเยียน ยืนอยู่ข้างๆ กับหม้อน้ำแกงใสที่เตรียมไว้นานแล้ว

นางมองดูอยู่ตรงนี้สักพัก ในใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นเด็กๆ ทั้งสี่คนเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน

โม่เหยียนเกลี้ยกล่อมเด็กได้ค่อนข้างดี นางก็รู้สึกประหลาดใจ อันอันกับหน่าวหน่วก็ช่างเถอะ แม้แต่คนที่คิดว่าปากอย่างใจอย่างอย่างเกี๊ยวน้อย นางก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ายังชอบโม่เหยียนอยู่บ้าง เพียงแต่เด็กๆ ปากไม่ตรงกับใจและเอาใจยากก็เท่านั้น

แต่หนานหนานหว่านเยียนจําได้ว่าเมื่อสัมผัสใบหน้าของโม่เหยียนในตอนเช้า ไม่มีความผิดปกติใด ๆ ไม่มีหน้ากากหนังมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเป็นกู้โม่หานได้ แต่ว่าทําไมเด็ก ๆ ถึงชอบใกล้ชิดกับโม่เหยียนโดยไม่มีเหตุผลล่ะ?

หนานหยานหยานคิดไม่ตก นางจึงไม่คิดต่อ ก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มราวกับดอกไม้ "ไม่ต้องเล่นแล้ว! หม้อไฟพร้อมแล้ว! จะเริ่มทานข้าวแล้ว!"

ทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียงของหนานหว่านเยียน เด็กๆ ทั้งสี่คนก็หยุดเล่นทันทีและวิ่งไปหานาง

ซาลาเปาน้อยเรียกด้วยเสียงนุ่มนวลและไพเราะว่า "ท่านแม่"

เกี๊ยวน้อยวิ่งมาตรงหน้านางอย่างมีความสุข: "ท่านแม่!"

ขาสั้นๆ ของน่าวน่าววิ่งมาได้ช้ามาก “หอมมาก หอมอย่างยิ่ง ข้าอยากกินแล้ว!”

อันอันกลัวว่าเขาจะล้มถ้าเขาเดินเร็วเกินไป นางจึงรีบคว้าเขาไว้ "น้องชาย ไม่รีบ ระวัง ร้อนนะ ท่านแม่"

บุรุษสองคนเดินไปหาหนานหว่านเหยียนก่อนเด็กๆ ทั้งสี่คนหนึ่งก้าว และเอื้อมมือไปช่วยหนานหว่านเหยียนรับหม้อร้อน ๆ ในมือพร้อมกัน

หนานหว่านเยียน ไม่ได้ห้ามปราม นางวางหม้อน้ำแกงไว้บนโต๊ะ

เย่เชียนเฟิงและโม่เหยียนมองหน้ากัน สายตาของพวกเขาเย็นชามาก จากนั้นทั้งสองก็จ้องมองตําแหน่งข้างๆ หนานหว่านเยียน

เมื่อเย่เชียนเฟิงและโม่เหยียนกําลังจะพูด ก็เห็นน่าวน่าวและเกี๊ยวน้อย แยกกันไปนั่งด้านซ้ายและขวาของหนานหว่านเยียนอย่างคุ้นเคยอย่างและเป็นธรรมชาติ

“ข้างอยากนั่งใกล้ท่านแม่”

หนานหว่านเยียนยิ้มเล็กน้อย “ย่อมได้”

ซาลาเปาน้อยและอันอันนั่งถัดจากเกี๊ยวน้อยและน่าวน่าวอย่างเชื่อฟังเพื่อรอที่จะเริ่มทานอาหาร

โม่เหยียนก็ไม่ได้ดิ้นรนเช่นกัน เขานั่งลงข้างอันอัน

ตราบใดที่ไม่ใช่เจ้าคนขวางหูขวางตาที่นั่งนั่งถัดจากหนานหว่านเยียน ทุกอย่างก็ล้วนเรียกได้ว่าดี