บทที่ 878 เหมาะสมกันดี

บรรยากาศเย็นลงอย่างฉับพลัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ อันอันรีบสะกิดน้องชายที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่งสัญญาณให้เขาเงียบ

ตอนนั้นเองที่น่าวน่าวรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติกับบรรยากาศ เขายัดของเข้าไปในปากจนเต็มแน่นจนแก้มปูด เขาลืมตาขึ้นเพื่อมองไปที่หนานหว่านเยียนและแอบเคี้ยวเป็นครั้งคราว

พวกเขาไม่เคยพบท่านปู่ของพวกเขามาก่อน แต่พวกเขาได้ยินมาว่าพวกท่านใจดีกับท่านแม่และพี่สาวมาก

ท่านแม่ยังบอกอีกว่า ท่านปู่ไปที่อื่นแล้ว กลายเป็นดวงดาวบนท้องฟ้า วันหนึ่งทุกๆ ปีพวกท่านจะกลับมาหาพวกเขา และในวันนี้ ท่านแม่กับพี่สาวก็จะรู้สึกเศร้าโศกเสียใจมากเสมอ..

เขามองไปที่เกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อย และบนใบหน้าของพี่สาวทั้งสองก็เกิดความโศกเศร้าเช่นนั้นจริงๆ

ดวงตาของเกี๊ยวน้อยเปลี่ยนเป็นสีแดง "อืม คืนนี้ข้าจะเข้านอนแต่หัวค่ำ และพรุ่งนี้ข้าจะเอาขนมไปให้ท่านปู่เยอะๆ !"

ซาลาเปาน้อยน้ำตาไหลทันที และความละอายใจที่แสดงออกผ่านสายตาของเขาก็ชัดเจน "ใช่ ข้าและพี่สาวจะทำตัวดีๆ ในวันพรุ่งนี้ และบอกท่านปู่ว่า พวกข้า พวกข้าสบายดี..."

เสียงของนางเบาลงเรื่อยๆ และค่อยๆ หายไปกับความมืดมิดในราตรีนี้

แท้จริงแล้วพวกนางไม่ได้โศกเศร้าทุกวัน บางครั้งพวกนางก็จำได้ว่าช่วงแรกที่อยู่ซีเหย่ ช่วงเวลาที่ท่านปู่คอยเล่นกลไกกับพวกนางและอธิบายเหตุผลให้กับพวกนางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกนางก็อดไม่รู้ที่จะรู้สึกอยากจะร้องไห้

เวลาที่ท่านแม่ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ท่านปู่จะยิ้มและลูบหัวของพวกนาง แล้วยื่นชีสเค้กนุ่มๆ แสนอร่อย ให้คนละชิ้น แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เมื่อไปจากที่นี่ ท่านปู่จะพาพวกเจ้าไปชมทิวทัศน์มากมายที่พวกเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน... ”

น่าเสียดายที่วันนั้นไม่มีทางมาถึง

ทุกคนล้วนตกอยู่ในความเงียบงันราวกับคนไร้ชีวิต

จิตใจของหนานหว่านเยีนยสับสนวุ่นวาย นางพยายามอย่างมากเพื่อบรรเทาอารมณ์ของนาง

ริมฝีปากของโม่เหยียนถูกเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยระลอกคลื่น ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไร

เย่เชียนเฟิงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “องค์หญิงต้องเตรียมสิ่งใดบ้าง บอกข้าเถิด พรุ่งนี้ กระหม่อมจะไปกับท่านและเหล่าจวิ้นจู่ด้วย”

โม่เหยียนขมวดคิ้ว หนานหว่านเยียนระงับอารมณ์ของนางแล้วกล่าวปฏิเสธอย่างอ้อมๆ ว่า "การรักษาอาการบาดเจ็บภายในไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย จำเป็นต้องพักฟื้นอย่างช้าๆ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องติดตามข้าไปตลอดทางให้เหนื่อยแล้ว"

“พรุ่งนี้โม่เหยียนจะติดตามข้าไป ศิลปะการต่อสู้ของเขาก็ไม่ด้อย และหยุนเหิงก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล”

นางคิดถึงอาการบาดเจ็บของเย่เชียนเฟิงจริงๆ ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บเพราะนาง และนางก็ไม่อยากให้เขาทำงานหนักอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น ท่านน้าชอบที่จะอยู่เงียบๆ และยิ่งมีคนไปกราบไหว้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเย่เชียนเฟิงก็แข็งทื่อไป "พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง"

ดวงตาไม่เป็นมิตรของเขากวาดมองไปที่โม่เหยียนที่นิ่งเงียบ ใบหน้าของเขาเย็นชา

ระยะเวลาเพียงหนึ่งหรือสองวัน โม่เหยียนก็เข้ากันได้ดีกับองค์หญิงมาก จนมองออกว่าองค์หญิงเชื่อใจเหยียนมาก