บทที่ 887 เขาคือเสด็จพ่อ

นางยังเด็กเกินไป เพียงแต่ได้เรียนรู้ทักษะบางอย่างจากการเรียนวรยุทธ์กับผู้อื่น แต่มิเคยได้ลงสนามรบจริงๆ จะสามารถฆ่าศัตรูและปกป้องตนเองได้เยี่ยงไร?!

อีกทั้ง นักฆ่าระลอกนี้ช่างเหี้ยมโหดดุร้าย เห็นได้ชัดว่ามิใช่ของธรรมดาง่ายๆ ทรงพลังอย่างเห็นได้ชัด!

ทหารชั้นยอดที่อยู่มิไกลก็ตกใจเสียจนหน้าซีดขาว“จวิ้นจู่ มิได้!”

เกี๊ยวน้อยปรับท่าทางของตน ใบหน้าซีดขาว แต่ดวงตากลับยังคงแน่วแน่“ข้าทำได้ พวกเจ้ามิต้องกังวลข้า! พวกข้าไปกำจัดพวกมันกัน!”

พวกนักฆ่ามองเห็นเกี๊ยวน้อย พริบตาสายตาพวกเขาก็เปลี่ยนไป พวกเขาทั้งหมดโจมตีมาทางเกี๊ยวน้อย ราวกับว่าเป้าหมายของพวกเขาเป็นนางแล้ว

เกี๊ยวน้อยยกมือแส้ใช้ท่าที่ถนัดที่สุดเพื่อโจมตีนักฆ่า แต่เป็นเพราะแรงมิเพียงพอ จึงมีคนคว้าแส้นางไว้และดึงนางอย่างแรง

นางตกใจอยากจะปล่อยมือ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นนักฆ่าที่ใส่ชุดดำอยู่ด้านข้างอีกคน ก็ได้ตื่นตระหนกในทันที

ในรถม้า หนานหว่านเยียนและเด็กคนอื่นๆ เห็นฉากนี้ล้วนแทบอยากจะหยุดหายใจ“หนานจือ!”

โชคดีที่หนานหว่านเยียนคว้าคันธนูยิงไปโดนคนที่คว้าแส้ของเกี๊ยวน้อยไว้ได้อย่างแม่นยำ จึงทำให้เกี๊ยวน้อยรักษาสมดุลไว้ได้

“จับข้าไว้!”ในช่วงวิกฤตนี้ โม่เหยียนก้าวไปข้างหน้าเอาตัวบังดาบแทนเกี๊ยวน้อย และจับมือของเกี๊ยวน้อยไว้แทน

ดวงตาของเขาดุร้ายและอาฆาตแค้น ระหว่างคิ้วขมวดด้วยความโกรธเสียจนยากจะบรรยายได้ กล้าดียังไงมาแตะลูกของเขา!

เขาต่อสู้กับศัตรูด้วยมือข้างเดียวที่ถือดาบ ปกป้องนังหนูน้อยนี่กลับรถม้า

แต่นักฆ่าพวกนั้นพุ่งเข้ามาหาพวกเขาราวกับมิรักชีวิต อีกทั้งยังยิงลูกศรเป็นระยะๆ อีกทั้งล้วนมุ่งเป้าไปยังเกี๊ยวน้อย

สายตาของโม่เหยียนเย็นชา เจตนาฆ่าของเขาแข็งแกร่ง เกี๊ยวน้อยก็มิรู้ว่าเขาทำได้เยี่ยงไร ดาบยาวในมือหวัดไปหวัดมา แต่กลับทำให้ลูกศรมิโดนนางเลยสักดอก แต่นักฆ่ากลับนำดาบออกมาเพื่อจะฟันนางอย่างโหดร้าย

“โม่เหยียน!”เกี๊ยวน้อยร้องตกใจ พร้อมฟาดแส้ออกไป แต่มิโดน

โม่เหยียนสลัดเกี๊ยวน้อย โยนไปที่รถม้า“ระวัง อย่าล้มไป”

เกี๊ยวน้อยใช้ประโยชน์จากการงัด ตกลงไปบนรถม้าอย่างมั่นคง ทันใดนั้นแขนของโม่เหยียนก็รู้สึกเจ็บ ราวกับเขามิรู้สึก เตะเข้าไปที่ตัวของนักฆ่า คนนั้นบินไปอย่างไกล ชนเข้ากับต้นไม้และตายไป

ต่อจากนั้น เขากวาดตามองไปที่นักฆ่าที่อยู่หน้ารถม้าด้วยสายตาเย็นชาอย่างยิ่ง ราวกับกำลังมองดูซากศพ ทันใดนั้นเขาก็ยกดาบและพุ่งเข้าไป!

หนานหว่านเยียนรีบคว้ามือของเกี๊ยวน้อยไว้ และดึงนางเข้ามาในรถม้า“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ นั่งดีๆเดี๋ยวนี้!”

แต่จู่ๆ เกี๊ยวน้อยก็ตาแดง คว้าแส้ไว้แน่น“ท่านแม่ ดูเหมือนว่าโม่เหยียนจะบาดเจ็บ เขา เมื่อครู่เขาปกป้องข้า ตอนที่สลัดข้ามา ดูเหมือนแขนจะหักแล้ว!”

“อะไรนะ?!”สีหน้าของหนานหว่านเยียนเปลี่ยนไป มองดูออกไปจากรถม้า เห็นเพียงครึ่งร่างของโม่เหยียน ซาลาเปาน้อยก็ขมวดคิ้ว อันอันและน่าวน่าวก็อดมิได้ที่จะตื่นตระหนก น้ำตาไหลอาบใบหน้า“คุณชายโม่เหยียน......”

อย่างรวดเร็ว ฉากตรงหน้าก็ถูกควบคุมได้ ทหารชั้นยอดส่วนหนึ่งไล่ตามพวกนักฆ่าที่ซุ่มอยู่ อีกส่วนก็มาล้อมรอบรถม้าไว้ อัยการศึก

เฟิงยางและหยุนเหิงก็บุกทะลวงพวกชายชุดดำนั่นเช่นกัน และก็ได้รีบเข้ามาหาหนานหว่านเยียนและคนอื่นๆ เห็นเพียงซากศพเต็มพื้น สีหน้าสยดสยอง

จากนั้นก็มองโม่เหยียน เขาถือดาบด้วยมือข้างเดียว กึ่งคุกเข่าลงบนพื้น และหอบอย่างหนัก