บทที่ 888 ยับยั้งชั่งใจ

คำพูดมาถึงมุมปากแล้วกำลังจะโพล่งออกมา แต่จู่ๆ เกี๊ยวน้อยก็นึกขึ้นได้ กัดฟันและรั้งม้าหน้าผา ลับตัวยังทันทันที

นางกำผ้าไว้ในมือเป็นก้อนกลมแต่ก็มิได้ส่งให้หนานหว่านเยียน แต่กลับแอบเก็บไว้ในอ้อมอกตน แสร้งทำเป็นมิได้เกิดสิ่งใดขึ้น

เพียงแต่สายตาที่นางมองโม่เหยียน เปลี่ยนและมิเหมือนเดิมอีกต่อไป สงสัย มิเข้าใจ โกรธเคือง ทั้งยังเจ็บใจ......

หนานหว่านเยียนกำลังรักษาบาดแผลให้โม่เหยียนอย่างพิถีพิถัน ยืมชายเสื้อตรงที่ว่างฉีกออกมาพันแผลให้โม่เหยียน ก็มิได้สังเกตเห็นการตอบสนองของลูกสาว

นางมองโม่เหยียนที่หมดสติมิยอมฟื้นและขมวดคิ้ว ยื่นมือไปวัดอุณหภูมิ พบว่าเขาเป็นไข้หนัก ก็ได้สั่งให้ซาลาเปาน้อยเอาถุงน้ำมาให้ ให้ยาลดไข้แก่โม่เหยียน หลังจากนั้นก็พาเด็กๆ ลงจากรถม้า

เกี๊ยวน้อยอาศัยว่าตนนั้นมีความสามารถแล้ว ก็เลยประมาทไป ศิลปะการต่อสู้ก็ได้เรียนมาบ้าง แต่แรงกำลังนั้นเป็นข้อด้อยของหนูน้อยนี่ สู้คนเลวมิได้ ทั้งยังทำให้คนของตนเดือดร้อน

นางสั่งสอนเกี๊ยวน้อยอย่างเคร่งขรึม เกี๊ยวน้อยก้มหัวลง“ท่านแม่ ข้ารู้ผิดแล้ว ขออภัย ต่อไปข้ามิกล้าอีกแล้ว”

ซาลาเปาน้อยและอันอันน่าวน่าวก็ฟังอยู่ด้านข้าง ก็ก้มหัวตามกัน โดนสั่งสอนไปพร้อมกัน

หนานหว่านเยียนเห็นว่าเกี๊ยวน้อยรู้ผิดจากใจจริง จึงเอ่ยว่า“ไปขอโทษพี่ๆ ทุกคน รอให้โม่เหยียนตื่นแล้ว ก็ขอโทษเขาดีๆ”

เอ่ยถึงโม่เหยียน สายตาของเกี๊ยวน้อยก็สับสนมากขึ้น“เพคะ”

……

มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด โม่เหยียนรู้สึกว่าทั้งร่างกายนั้นร้อนและเจ็บปวด แผลที่แขนซ้ายก็ชา แต่ก็มิได้รู้สึกอึดอัดมากนัก

เขาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก การมองเห็นเปลี่ยนจากพร่ามัวเป็นชัดเจน เขายกแขนและยืนขึ้น พบว่าตนนั้นยังอยู่บนรถม้า และก็ได้ยินเสียงของพวกเด็กๆ หัวเราะกันอยู่นอกรถ

โม่เหยียนมองมือขวาที่ถูกพันไว้ ถูขมับที่วิงเวียนของเขา วินาทีต่อมาภาพของเจ้าหญิงนิทราก็เข้ามาในม่านตาของเขาโดยมิคาดคิด

หนานหว่านเยียนก็นอนอยู่อย่างเงียบๆ ตรงด้านตรงข้ามกับเขา ขาทั้งสองขดเป็นก้อนกลม

แสงแดดส่องกระทบใบหน้าที่หลับใหลอันงดงามของนาง ทำให้ขนตาที่หนาและโค้งงอดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น

ใบหน้าของนางสวยใสไร้ที่ติ แม้ว่าปากกระบอกแขนเสื้อจะเปื้อนเลือดไป แต่ก็มิได้ขัดขวางความงามที่ราวกับเทพเซียนที่สวมชุดขาวของนางได้ ตรงกันข้ามกลับเพิ่มเสน่ห์อันน่าทึ่งขึ้นมาอีกหลายเท่า

นัยน์ตาของโม่เหยียนอ่อนโยน เสียงหายใจก็เปลี่ยนเป็นเบาลง เกรงว่าจะไปรบกวนความฝันของหญิงสาว

เขามองไปที่นอกหน้าต่าง ก็พบว่ามีองครักษ์ยืนเรียงรายกันเฝ้าอยู่ เฟิงยางก็เฝ้าอยู่ข้างกายเด็กๆ ซากศพของพวกนักฆ่าก็ถูกจัดการจนสะอาดแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าตอนนี้ได้ปลอดภัยแล้ว

โม่เหยียนวางใจลง ทันใดนั้น หนานหว่านเยียนก็ขมวดคิ้วและขยับตัว กระโปรงก็ได้ขยับลากไปกับพื้นตามการเคลื่อนไหวของนาง เผยให้เห็นน่องครึ่งหนึ่งและข้อเท้าของนาง